<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/">
    <channel>
        <title>Hafta |  Tüm haftayı kapsayan gazete</title>
        <description>Hafta rss servisi</description>
        <link>https://www.hafta.com.tr</link>
        <atom:link href="https://www.hafta.com.tr/google-news.xml" type="application/rss+xml" rel="self"/>
                <item>
            <guid>https://www.hafta.com.tr/majestelerinin-yeni-gozdesi-92715</guid>
            <pubDate>Sat, 21 Nov 2026 07:00:00 +03:00</pubDate>
            <title> Majestelerinin yeni gözdesi</title>
            <content:encoded>
                <![CDATA[ <p>1962’de <em>‘Dr. No’</em> filminin kumarhane sahnesinde <strong>Sean Connery</strong> karşısındaki kadına bakar ve kendisini tanıtır: <em>“Bond. James Bond.”</em> Üç kelimenin sinema tarihinin en unutulmaz repliklerinden birine dönüşmesinin üzerinden 64 yıl geçti. Soğuk Savaş bitti, düşmanları başka kılıklara büründü. Ama o kendinden emin bakış, biraz küstahlık, biraz da İngiliz zarafeti hep kaldı. Şimdi bakalım <strong>Robert Pattinson</strong> bu duruşu nasıl ve ne kadar taşıyacak?</p>
<p><strong>GELECEĞİ AMAZON’UN ELİNDE</strong></p>
<p><strong>Barbara Broccoli</strong> ve <strong>Michael G. Wilson</strong>’ın yönetiminde seri, yeni filmler arasındaki uzun aralara rağmen değerini korumuştu. 2022’de MGM’yi 8,5 milyar dolara satın alan Amazon, 2025’te Bond’un yaratıcı kontrolünü de devraldı. Dijital platformlar ve büyük bütçeli yapımlar arasında sertleşen rekabette 007’yi yeniden ön plana çıkarmak istiyor. <em>Harry Potter</em> serisinin arkasındaki <strong>David Heyman</strong>, <em>Spider-Man</em> filmlerinden <strong>Amy Pascal</strong>, <em>Dune</em> ve <em>Blade Runner 2049</em>’un yönetmeni <strong>Denis Villeneuve</strong>, Peaky Blinders’ın yaratıcısı <strong>Steven Knight</strong>... Stüdyo, serinin geleceğini Hollywood’un en deneyimli isimlerine teslim ediyor. <strong>Jeff Bezos</strong> da yeni Bond’un seçiminde ne kadar etkili olduğunu anlatmadan duramadı. Beş finalist kostümleriyle kamera karşısına geçmiş, üçer sahnede denenmiş. Başta fazla ünlü buldukları Pattinson, deneme çekimlerinde herkesi ikna etmiş. Bezos’un kararda kendi payını vurgulamaktan da epey hoşlandığı anlaşılıyor. Ne de olsa Bond artık Amazon’un elinde.</p>
<p><strong>CASUSUN ALTI HÂLİ</strong></p>
<p>Bond’un yaratıcısı <strong>Ian Fleming</strong>, 1953 tarihli ‘<em>Casino Royale’</em> romanında pek de huzurlu bir adam tarif etmiyordu. İçkiyi, kumarı, iyi giyinmeyi seven ama korkuları ve zaafları da olan bir casustu bu. Connery ona yenilmez bir özgüven kazandırdı. <strong>Roger Moore</strong> mizahı biraz abarttı; Bond uzaya bile çıktı. <strong>Timothy Dalton</strong> karakterin öfkeli yanını gösterdi. Benim Bond’um diyebileceğim <strong>Pierce Brosnan</strong> ise zarafetini geri getirdi. Derken <strong>Daniel Craig </strong>geldi ve her şey değişti.</p>
<p>2006’da <em>‘Casino Royale’</em> gösterime girdiğinde Bond’un sarışın olmasına bile itiraz edenler vardı. Yıllar sonra dönüp bakınca ne kadar önemsiz bir tartışma olduğunu görüyoruz. Craig, Bond’un göstermekten geri durduğu taraflarını ortaya çıkardı. Kadınları kolayca baştan çıkaran, her tehlikeden yara almadan kurtulan ajan artık hata yapıyor, dayak yiyor, sevdiği insanları kaybediyordu. Üstelik Craig daha ilk filmin ardından Barbara Broccoli’ye Bond’u sonunda öldürmek istediğini söylemiş. Beş film boyunca karakteri o sona doğru götürdü. Bond yaşlandı, âşık oldu, baba oldu ve sonunda öldü. Aynı acıları bir kez daha yaşamamıza gerek var mı, emin değilim.</p>
<p><img src="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/0/0/0/6b00487eb45cf-1795180670.jpg" alt="" width="500" height="369" /></p>
<p>Yeni Bond’umuz Robert Pattinson 40 yaşında. Yönetmen <em>Dun</em>e ve <em>Blade Runner 2049’</em>dan tanıdığımız Denis Villeneuve. İkili, <em>Dune: Part Three’</em>de de birlikte çalıştı. Senaryo ise Peaky Blinders’ın yaratıcısı Steven Knight’a emanet. Kendisinin Fleming’in mirasına saygı duyduğunu biliyoruz. Knight’la Disney için yaptığı <em>‘A Thousand Blows’</em> dizisi üzerine röportaj yaptığımda Bond hakkında konuşmasına izin yoktu. Ama hem <em>Peaky Blinders</em> hem de <em>A Thousand Blows</em>’ta dönem atmosferini kurmaktaki başarısını düşününce yeni Bond’un geçmişe dönmesi fikrine sıcak bakıyorum. Neden 60’lara dönmeyelim? Hem Fleming’in dünyasına yaklaşmak hem de Bond’u yeniden keşfetmek için ilginç bir fırsat olabilir.</p>
<p>Knight’ın eşi Türk, kendisi de İstanbul’u yakından tanıyor. Röportajımızda şehre defalarca geldiğini anlatmıştı. Bond’un da İstanbul’la eski bir tanışıklığı var; <em>From Russia with Love</em>’dan <em>Skyfall’</em>a kadar yolu birkaç kez buraya düştü. Belki yine düşer, kim bilir? Yoksa ben mi fazla hayalperestim?</p>
<p><strong>ÖZGEÇMİŞİ PEKİYİ</strong></p>
<p>Pattinson’ın kariyerinde en hoşuma giden şey, <em>‘Twilight’</em> sonrası garanti rollere yönelmemiş olması. <em>Cronenberg</em>, <em>Safdie</em> kardeşler, <em>Robert Eggers</em> derken hep biraz tuhaf, sorunlu, hatta pek de sevilesi olmayan karakterleri seçti. <em>‘Good Time’</em> ve <em>‘The Lighthouse’</em> bunun en iyi örnekleri. Batman’de ise adalet dağıttığına inanan Bruce Wayne’in kurtardığı insanlar bile ondan korkuyor.</p>
<p>Son dönemde <strong>Jennifer Lawrence</strong>’la oynadığı <em>Die My Love’</em>da karısını anlamayan, <strong>Zendaya</strong>’yla <em>The Drama’</em>da ise nişanlısının sorunlu geçmişiyle baş edemeyen bir erkeği canlandırıyor. Kadınlarla ilişkilerinde ne yapacağını bilemeyen bu karakterlerden sonra, kadınları kolayca baştan çıkaran James Bond’u oynaması başlı başına ilginç.</p>
<p>Şimdi Pattinson’ın önünde başka bir sorun var. Aynı anda hem Batman hem James Bond olmak kolay değil. <em>The Batman: Part II</em>’nin gösterim tarihi Şubat 2028. Yeni Bond filminin çekim takvimi açıklanmadı ama iki serinin aylar süren prodüksiyonlarını düşünürsek özellikle üçüncü Batman filmi için işler karışabilir. Pattinson’ın Bond için üç filmlik bir anlaşma yaptığı da konuşuluyor. Anlaşılan Gotham’la MI6’nın oyuncunun takvimini paylaşması gerekecek.</p>
<p>Bond’u bulduk ama kadronun geri kalanı hâlâ sır. Bond kızı için <strong>Margaret Qualley, Sydney Sweeney </strong>ve <strong>Zendaya</strong>’nın isimleri dolaşıyor. Kötü karakterleri oynamak isteyenler de eksik değil. <strong>Brad Pitt</strong> gönüllü, <strong>Florence Pugh</strong> ise Villeneuve’e bizzat haber göndermiş. M koltuğuna kimin oturacağı, Q’yu kimin canlandıracağı belli değil. <strong>Raye, Dua Lipa</strong> ve <strong>Olivia Dean</strong> ise tema şarkısı için konuşulan isimler arasında. Ancak bu isimlerin hiçbiri henüz kesinleşmiş değil. Ama Pattinson’ın karşısına nasıl bir kötü adam çıkacağını, yeni Bond şarkısını kimin söyleyeceğini düşünmek bile şimdiden eğlenceli.</p>
<p>Ben ‘<em>Tenet’</em>teki Neil’i izlediğimden beri iyi bir Bond olabileceğini düşünüyorum. O rahatlık, karşısındakinden hep biraz daha fazlasını biliyormuş gibi davranması, tehlikenin ortasında bile keyfinin yerinde görünmesi... Hepsi var. Duyuru görselinde elinde silahı, üzerinde smokini, saçları da her zamankinin aksine düzgün taranmış. Yakışmış doğrusu. Ama Bond’u oynamak başka, Bond olmak başka. Bakalım o smokini nasıl taşıyacak?</p>
<p> </p> ]]>
            </content:encoded>
            <link>https://www.hafta.com.tr/majestelerinin-yeni-gozdesi-92715</link>
                            <media:content url="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/7/1/5/1280x720/majestelerinin-yeni-gozdesi-1795180693.jpg" type="image/jpg" expression="full" width="1280" height="720">
                    <media:description type="plain">
                        <![CDATA[ Yıllardır süren bekleyiş sona erdi: Yeni James Bond rolü için Robert Pattinson’ın seçildiği belirtiliyor. ‘Twilight’ın vampiri, ‘Gotham’ın karanlık Batman’i, şimdi de Majestelerinin 007 numaralı ajanı. Peki, nasıl bir Bond izleyeceğiz? ]]>
                    </media:description>
                    <media:credit role="author" scheme="urn:ebu">
                        <![CDATA[ Hafta  ]]>
                    </media:credit>
                </media:content>
                    </item>

                    <item>
            <guid>https://www.hafta.com.tr/doganin-kurdugu-sahne-92714</guid>
            <pubDate>Sat, 21 Nov 2026 07:00:00 +03:00</pubDate>
            <title> Doğanın kurduğu sahne</title>
            <content:encoded>
                <![CDATA[ <p>Kısa bir Karadeniz turundan sonra İç Anadolu’ya geliyoruz. Peribacaları, kayalara oyulmuş evler, vadiler, yeraltı kentleri ve yüzlerce kiliseyle Kapadokya doğa ile insanın birlikte şekillendirdiği olağanüstü bir coğrafya.</p>
<p>Antik çağlardan beri Orta Anadolu’nun geniş bir bölümünü tanımlayan tarihsel bölgenin adı olan Kapadokya’nın, bugün en çok tanınan kesimi Nevşehir, Ürgüp, Avanos ve Göreme çevresidir. Bu zengin coğrafyayı üç yazıda gezeceğiz. İlk bölümde doğanın yarattığı manzaraya ve kaya yerleşimlerine odaklanıyoruz. Ardından Göreme’nin kiliseleri ile manastırlarına, son bölümde yeraltı kentlerine, Sinasos’a ve Ihlara’ya ineceğiz.</p>
<p><strong>KAYALARIN İÇİNDE YAŞAM</strong></p>
<p>Kapadokya’nın öyküsü milyonlarca yıl önce başladı. Erciyes, Hasandağı ve Melendiz çevresindeki volkanik faaliyetler, geniş alanları kül, tüf ve lavlarla kapladı. Bu katmanlar sertleştikten sonra yağmur, akarsular, rüzgâr ve sıcaklık değişimleri yüzeyi aşındırdı. Yumuşak tüf daha hızlı aşınırken üzerindeki sert kayalar koruyucu bir şapka gibi kaldı. Peribacalarının karakteristik biçimleri böyle ortaya çıktı.</p>
<p>Aşınma bugün de sürüyor. Bazı peribacalarının şapkaları düşüyor, bazıları yıkılıyor; başka yerlerde yenileri biçimleniyor. Kapadokya, değişmeye devam eden bir jeoloji laboratuvarı.</p>
<p>Volkanik tüfün kolay oyulabilmesi, geçmişte insanların yaşam biçimini de değiştirdi. Konutlar, depolar, güvercinlikler, ibadet mekânları ve yeraltı sığınakları kayalara açıldı. Bazı peribacaları birkaç katlı evlere dönüştürüldü. İnsanlar doğanın yarattığı biçimleri kendi ihtiyaçlarına göre yeniden düzenledi. Bu nedenle bir vadiye bakarken hangi ayrıntının doğal, hangisinin insan eliyle oluşturulduğunu ayırt etmek her zaman kolay değildir.</p>
<p><strong>UÇHİSAR: OYULMUŞ KALE</strong></p>
<p>Kapadokya’yı tanımaya Uçhisar’dan başlayabiliriz. Nevşehir yakınındaki yerleşimin merkezinde, çevresine hâkim dev bir kaya kütlesi yükselir. Yaklaşık 60 metre yüksekliğindeki Uçhisar Kalesi, taş bloklarla örülmüş bir yapı değildir; ana kaya oyularak odalar, geçitler ve kullanım alanları oluşturulmuştur.</p>
<p>Zirveye çıkıldığında vadiler, kaya evleri ve uzaklardaki volkanik dağlar geniş bir panoramada görülür. Kalenin eteklerindeki dar sokaklar da gezilmeye değer. Kayadan oyulmuş evlerle kesme taş yapıların yan yana gelişi, burada yaşamın yüzyıllar içinde nasıl şekillendiğini gösterir.</p>
<p><strong>IŞIK VE GÖLGENİN OYUNU</strong></p>
<p>Uçhisar’dan Göreme yönüne ilerlerken Güvercinlik, Aşk ve Kızılçukur gibi vadiler farklı renk ve biçimleriyle karşımıza çıkar. Güvercinlik Vadisi’nde kaya yüzeylerine açılmış yuvalar, güvercin gübresinin bağlarda ve tarlalarda değerlendirildiği tarım kültürünün izleridir.</p>
<p>Kapadokya’yı yürüyerek keşfetmek, manzaraya uzaktan bakmaktan farklıdır. Kaya duvarlarının arasına girince aşınmanın yarattığı ayrıntılar belirginleşir. Gün doğumunda gökyüzünü dolduran sıcak hava balonları da artık bu manzaranın tanınan parçalarından biridir; uçuşlar hava koşullarına bağlıdır.</p>
<p><strong>YAŞANAN BİR KÖYDÜ</strong></p>
<p>Üç vadiden oluşan Zelve, bugün açık hava müzesi olarak korunan eski bir yerleşimdir. Burada kayalara oyulmuş evler, kiliseler, güvercinlikler, değirmenler, depolar ve geçitler bulunur. Bazı kaya yüzeyleri adeta petek gibi oyulmuştur.</p>
<p>Zelve, 9. ve 13. yüzyıllar arasında önemli bir yerleşim ve dinî merkezdi. Balıklı, Üzümlü ve Geyikli kiliseleri bu geçmişi hatırlatır. Ancak Zelve’nin en çarpıcı yanı, yakın zamana kadar yaşanan bir köy olmasıdır. Çökme tehlikesi yüzünden halk 1950’lerde Yeni Zelve’ye taşındı. Bu karar, bölgedeki kaya yaşamının avantajları kadar kırılganlığını da gösterir.</p>
<p>Yakındaki Paşabağları’nda ise birden fazla şapkası olan peribacalarını görürüz.</p>
<p><strong>ÇAMURDAN SANAT</strong></p>
<p>Rotamızın son durağı Avanos. Antik adı Venessa olan bu yerleşim, Kızılırmak kıyısında gelişmiş ve çömlekçiliğiyle tanınmıştır. Antik çağda Halys adıyla bilinen Kızılırmak, Türkiye’de doğup yine Türkiye’de denize dökülen en uzun nehirdir. Taşıdığı kızıl renkli kil ve alüvyonlar, Avanos’un zanaat geleneğinin temel malzemesidir.</p>
<p>Çanak çömlek üretiminin geçmişi Tunç Çağı’na kadar uzanır. Geleneksel atölyelerde kil elenir, yoğrulur, ayakla döndürülen çarkta ustanın elleriyle biçimlenir. Kuruyan kaplar fırında pişirilir. Bir atölyeyi ziyaret etmek, Kapadokya’nın geçmişten bugüne aktarılan üretim kültürünü tanımak için güzel bir fırsattır.</p>
<p><strong>ROTAYI ÖZEL YAPAN NE?</strong></p>
<p>Kapadokya’nın olağanüstü manzarasının ardında iki ayrı öykü var: Volkanların ve aşınmanın yarattığı kaya dünyası ile insanların bu dünyaya uyum sağlayarak geliştirdiği yaşam kültürü. Uçhisar’da savunma ve yerleşimi, vadilerde doğayı, Zelve’de kaya köyünü, Avanos’ta yaşayan zanaatı okuyoruz.</p>
<p>Gelecek hafta Göreme’nin kaya kiliseleri, freskleri, manastırları ziyaret edeceğiz.</p>
<p><strong> </strong></p> ]]>
            </content:encoded>
            <link>https://www.hafta.com.tr/doganin-kurdugu-sahne-92714</link>
                            <media:content url="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/7/1/4/1280x720/doganin-kurdugu-sahne-1795180350.jpg" type="image/jpg" expression="full" width="1280" height="720">
                    <media:description type="plain">
                        <![CDATA[ Kapadokya, volkanik oluşumların ve binlerce yıllık aşınmanın biçimlendirdiği kaya coğrafyasıyla insanın bu dünyaya uyum sağlayarak geliştirdiği yaşam kültürünü bir arada sunuyor. Uçhisar’dan Zelve’ye, vadilerden Avanos’un çömlek atölyelerine uzanan rotada doğanın ve insanın izlerini sürüyoruz. ]]>
                    </media:description>
                    <media:credit role="author" scheme="urn:ebu">
                        <![CDATA[ Hafta  ]]>
                    </media:credit>
                </media:content>
                    </item>

                    <item>
            <guid>https://www.hafta.com.tr/kirik-parcalara-yeni-hayat-92713</guid>
            <pubDate>Sat, 21 Nov 2026 07:00:00 +03:00</pubDate>
            <title> Kırık parçalara yeni hayat</title>
            <content:encoded>
                <![CDATA[ <p>Turizme yaratıcı vizyonuyla yeni bir soluk getiren <strong>Ece Tonbul</strong>’un Yönetim Kurulu Başkanı olduğu Paloma Hotels Group’un İstanbul’da, Asmalımescit’te bulunan çağdaş sanat mekânı <em>‘MeshRu</em>’nun yedinci sergisinin başlığı <em>‘Yeni Hayatımın İlk Günü 2’.</em></p>
<p>Serginin ilginç başlığı şuna işaret ediyor:</p>
<p>Cam sanatçısı <strong>Felekşan Onar</strong> ile işlerinde biriktirdiği, kimi zaman kırık ya da bir parçası eksik porselen bibloları kullanan <strong>Volkan Aslan</strong>, sanatlarını birleştirerek ortaya çıkardıkları eserlerle bu objelere yeni bir hayat veriyor. Yani ortaya çıkan eserler “hibrit”; iki sanatçının ortak yaratıcılığını ve emeğini taşıyor.</p>
<p>Aynı başlığı taşıyan ilk sergi, <em>‘First Day of My New Life’</em>, <strong>Nesrin Esirtgen</strong> ve <strong>Haldun Dostoğlu</strong>’nun ev sahipliğinde <em>‘Radar Proje Mekânı’</em>nda açılmıştı.</p>
<p>Felekşan Onar ile bir süre önce Murano cam ustalarıyla ürettiği ve Venedik’te San Marco Meydanı’nda sergilenen ‘Passaggi’ adlı eserini konuşmayı planlamıştım.</p>
<p>Bu yıl dördüncü kez düzenlenen sergide Onar’ın yanı sıra davetli isimler arasında İngiliz mimarlar <strong>Norman Foster</strong> ve <strong>Amanda Levete</strong>, Galli heykeltıraş <strong>Cerith Wyn Evans</strong>, tasarımcı <strong>Bethan Laura Wood</strong> ve Fransız görsel sanatçı <strong>Pierre Charpin</strong> de yer aldı.</p>
<p>Cam sanatçımızla Venedik Cam Haftası (The Venice Glass Week) kapsamında düzenlenen <em>‘Murano Illumina il Mondo’</em> (Murano Dünyayı Aydınlatıyor) sergisini konuşamadık ama <em>‘MeshRu’</em>da buluştuk.</p>
<p>Felekşan Onar’ın boynunda, Venedik avizelerinin çağdaş yorumu olan ve Serenissima’nın romantik köprülerine atıfta bulunan <em>‘Passaggi’</em> eserindeki cam motiflerden biri vardı.</p>
<p>Volkan Aslan’ın porselen eserleriyle geçtiğimiz ay 10. edisyonu düzenlenen Çanakkale Bienali’nin ana mekânı Troya Müzesi’nde karşılaşmıştım.</p>
<p><em>‘MeshRu’</em>daki sergi ziyaretçi akınına uğramadan önce Felekşan Onar ile mekânın ortasındaki beyaz metal konstrüksiyonun etajerleri üzerine yerleştirilen, yeşil ve turuncu ışıkların vurduğu ilginç, fantastik eserleri konuşuyoruz.</p>
<p>Çalışmalarını İstanbul Pera’daki atölyesinin yanı sıra Berlin ve Murano’da sürdüren Onar, camın farklı tekniklerini kullanıyor.</p>
<p>Eserleri Londra Victoria &amp; Albert Museum, Berlin Pergamon Museum ve İstanbul Sadberk Hanım Müzesi gibi önemli kurumlarda sergilenen sanatçının işleri uluslararası müze koleksiyonlarında da yer alıyor.</p>
<p>Sohbetimizde Onar<em>, “Volkan’ın toplanmış parçaları yeniden hayata geçirdiği bir pratiği var. Yaptığı işlerin bir kısmına malzeme olarak camı eklemek isteyince ‘Kendi kendime bunu yapmaya çalışmayayım. Camı bilen, camı meslek edinmiş bir insanla çalışayım’ diye düşünmüş.”</em> diye anlatıyor.</p>
<p>Birlikte ilk sergiyi yukarıda sözünü ettiğim Radar’da yaptıklarını anlatan Felekşan Onar, <em>“İkinci sergimizi de burada yaptık. Çok eğlenceli, keyif aldığım bir çalışma oldu. Çünkü her biri farklı olan malzemeleri bir araya getiriyorsunuz. Her parçanın ayrı zorluğu, ayrı keyfi var. Normalde cam ve porselen birlikte çalışılmaz ama bir şekilde becerdik. Heyecanın bir kısmı da bu oldu.”</em> diye konuşuyor.</p>
<p>Ortak üretimle, her biri ayrı ayrı düşündüren, çok yaratıcı ve özgün bir sergi ortaya çıkmış.</p>
<p><img src="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/0/0/0/6b00465367b1e-1795180115.jpg" alt="" width="500" height="613" /></p>
<p><strong>Camın dokunuşuyla dönüşen figürler</strong></p>
<p>Volkan Aslan’ın atölyesini ziyaret etmedim ama tahmin ettiğim kadarıyla orası, oradan buradan, eskicilerden ve mezatlardan topladığı porselen biblolarla, artık kullanılmayan objelerle doludur.</p>
<p>Aslan, vaktiyle evlerimizde, masaların ve kütüphanelerin üzerinde, artık gözden düşmüş vitrinli büfelerin içinde duran; kim bilir hangi eskicinin eline düşen bibloları ve bir dönem pek gözde olan Yıldız Porselen’in hasarlı objelerini bambaşka bir şeye dönüştürmek, kelimenin tam anlamıyla “yeni bir hayat” vermek konusunda usta.</p>
<p>Bu ustalık başka bir ustalıkla birleşince alıp eve götürmek istediğiniz eserler çıkıyor ortaya.</p>
<p>Boynunda Felekşan Onar’ın çiçekli çelengini taşıyan yakışıklı porselen bir at, yerleştirildiği raftan gözyaşları akıtan incecik porselen bir buket, kafası olmadığı için onun yerine kocaman mavi bir balon yerleştirilmiş bir kaplan, gövdelerine biri turkuaz, diğeri mavi iki şeffaf baş yerleştirilmiş iki balerin, cam boynuzlu bir geyik, kaktüs başlı bir kedi ve Felekşan Onar’ın bir ahtapotun oynak kollarını andıran mavi-beyaz kırılgan objesinin içine yerleştirilmiş bir kayık.</p>
<p>Porselen değil ama Volkan Aslan, atölyesinin bir köşesinde duran, eski bir filikayı andıran teknenin de yeni bir hayat bulmasını arzu etmiş.</p>
<p>Kırılmak bir son mu yoksa yeni bir başlangıç mı? Onarmak her zaman objeyi eski hâline getirmek anlamında mı?</p>
<p>28 Şubat 2027 tarihine kadar ziyaret edilebilecek sergi, size bu soruların yanıtlarını verecek.</p>
<p> </p> ]]>
            </content:encoded>
            <link>https://www.hafta.com.tr/kirik-parcalara-yeni-hayat-92713</link>
                            <media:content url="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/7/1/3/1280x720/kirik-parcalara-yeni-hayat-1795180153.jpg" type="image/jpg" expression="full" width="1280" height="720">
                    <media:description type="plain">
                        <![CDATA[ Felekşan Onar ile Volkan Aslan, cam ve porseleni bir araya getirerek hasarlı biblolardan özgün “hibrit” eserler yaratıyor. Başı olmayan kaplana mavi bir balon, porselen bukete gözyaşları eşlik ediyor. ]]>
                    </media:description>
                    <media:credit role="author" scheme="urn:ebu">
                        <![CDATA[ Hafta  ]]>
                    </media:credit>
                </media:content>
                    </item>

                    <item>
            <guid>https://www.hafta.com.tr/birlikte-uretmenin-gucune-inaniyorum-92712</guid>
            <pubDate>Sat, 21 Nov 2026 07:00:00 +03:00</pubDate>
            <title> Birlikte üretmenin gücüne inanıyorum</title>
            <content:encoded>
                <![CDATA[ <p><strong>‘Adanmış Yapıtlar’da farklı kuşaklardan ve disiplinlerden yaklaşık 80’i aşkın sanatçının eseri bir araya geliyor. Bu çağrıyı sanatçılara nasıl ilettiniz? Bu kadar geniş bir katılımı mümkün kılan ortak duygu ya da düşünce neydi?</strong></p>
<p>Baksı’nın yolculuğu başından beri dayanışmayla büyüdü. Sanatçıların, gönüllülerin ve dostlarımızın katkıları, bir hayalin ortak bir emeğe dönüşmesini sağladı. Hüsame Köklü Kadın Eğitim Merkezi için yaptığımız çağrı da bu ilişkinin devamı. Vakfımızın çağrısı sanatçılara ve galerilere ulaştı. Sergide 85 sanatçının 91 eseri yer alıyor. Farklı kuşaklardan ve disiplinlerden isimlerin aynı amaçta buluşması çok kıymetli. Bizi bir araya getiren düşünce, sanatın başka insanların yaşamında somut bir karşılık bulabileceğine duyduğumuz inanç.</p>
<p><strong>Serginin adındaki “adanmışlık” kavramı özellikle dikkat çekiyor. Sanatçıların yapıtlarını bir toplumsal proje için bağışlaması, sanatın işlevine ilişkin nasıl bir düşünceyi temsil ediyor? Sizce sanatçının toplumsal sorumluluğu nerede başlıyor?</strong></p>
<p>Bir yapıt, sanatçının düşüncesini, emeğini ve dünyayla kurduğu ilişkiyi taşır. Sanatçının o yapıtı başka insanların geleceğine katkıda bulunmak üzere paylaşması, üretimine yeni bir anlam katıyor. ‘Adanmış Yapıtlar’ adıyla görünür kılmak istediğimiz de bu ortak niyet. Sanatçının toplumsal sorumluluğunu bir zorunluluk olarak tarif etmek istemem. Sanatın özgürlüğü çok önemli. Ancak sanatçı yaşadığı dünyadan bağımsız değil; gördükleriyle, duyduklarıyla ve insanların deneyimleriyle ilişki kuruyor. Bu ilişki bazen bir yapıtta, bazen de böyle bir dayanışmada karşılık buluyor. Sanat tek başına bütün eşitsizlikleri çözemez. Fakat görünmez kalmış bir emeği görünür kılabilir, insanları ortak bir amaçta buluşturabilir. Burada bu gücü, kadınların eğitim ve üretimine katkı sağlayacak kalıcı bir ortama dönüştürmeye çalışıyoruz.</p>
<p><strong>Sergide sizin yapıtlarınız da yer alacak diye biliyorum. Bu çağrıya sanatçı kimliğinizle katılmak sizin için ne ifade ediyor?</strong></p>
<p>Benim için sanatçı kimliğimle Baksı’da yürüttüğümüz çalışmalar birbirinden ayrı değil. Birinde düşüncemi yapıtımla ifade ediyorum, diğerinde o düşüncenin yaşamda karşılık bulabileceği koşulları oluşturmaya çalışıyorum. Sanatçı dostlarımızı bu dayanışmaya davet ederken kendi üretimimle de katkıda bulunmayı çok doğal görüyorum. Yalnızca çağrıyı yapan kişi değil, o çağrının bir parçası olmak istiyorum. Bir yapıtımın bir kadının yeni bir beceri edinmesine, üretimini geliştirmesine katkı sunması benim için çok değerli. Baksı’nın yolculuğunda hep birlikte üretmenin gücüne inandık. Bu sergiye katılmam da aynı inancın ifadesi.</p>
<p><strong>Hüsame Köklü Kadın Eğitim Merkezi bugün hangi aşamada? Sergiden elde edilecek gelir, kadın eğitim merkezinin tamamlanmasına nasıl bir katkı sağlayacak? Merkezin kapılarını ne zaman açmasını öngörüyorsunuz?</strong></p>
<p>Merkezin yapımı sürüyor. Hedefimiz, 2027 yılının sonunda kapılarını açabilmek. Ancak bizim için açılış yalnızca inşaatın tamamlanması demek değil. Atölyelerin donanımı, eğitim programları ve günlük işleyiş de bu hazırlığın parçası. ‘Adanmış Yapıtlar’ sergisi ve ardından düzenlenecek müzayede, merkezin tamamlanmasına kaynak sağlamak amacıyla gerçekleştiriliyor. Eser satışlarından elde edilecek gelir bu sürece aktarılacak.</p>
<p>Bilgili Holding’in ana desteğiyle Akaretler Sıraevler’de gerçekleşen sergi, projeyi yeni destekçilerle buluşturma olanağı da sunuyor. Bir yapıyı tamamlamak kadar, onun uzun vadeli yaşamını destekleyecek ilişkileri kurmak da önemli.</p>
<p><strong>Merkezden yararlanacak kadınlar burada hangi somut imkânlara kavuşacak? Eğitim ve üretimin yanı sıra ekonomik hayata katılımları nasıl desteklenecek?</strong></p>
<p>İlk etapta 150 kadın için eğitim ve istihdam olanakları sunmayı, zaman içinde bu sayıyı artırmayı hedefliyoruz. Yaklaşık 2.900 metrekarelik merkezde yedi atölyenin yanı sıra kreş, kütüphane, konuk evleri, sergi salonu ve sosyal alanlar yer alacak. Atölyeler moda ve üretim, ehram ve geleneksel dokuma, tasarım ve markalama, doğal boya, geleneksel zanaat ve nakış, dijital tasarım ve e-ticaret ile girişimcilik alanlarını kapsıyor.</p>
<p>Ancak üretime başlamak için binanın tamamlanmasını beklemiyoruz. İki yıldır Bayburt’ta açtığımız iki atölyede çalışmalarımızı sürdürüyor, hem iç pazara hem de uluslararası pazara yönelik projeler geliştiriyoruz. Yani merkezin yapımı sürerken, üretimin estetik ve teknik altyapısını da oluşturuyoruz. Eğitimle ekonomik hayata katılım arasındaki bağı şimdiden kurmaya çalışıyoruz.</p>
<p><strong><img src="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/0/0/0/6b0045c511583-1795179973.jpg" alt="" width="500" height="733" /></strong></p>
<p><strong>Kadınların burada ürettiklerinin düzenli bir gelire dönüşmesi için nasıl bir yol izlenecek? Ürünlerin pazara ulaşması ve üretimin sürekliliği konusunda nasıl bir model düşünüyorsunuz?</strong></p>
<p>Bir ürünün yapılmasıyla düzenli bir gelir kaynağına dönüşmesi arasında uzun bir yol var. Tasarım, kalite, maliyet, fiyatlandırma ve pazara erişim birlikte düşünülmeli. Hedefimiz tek seferlik satışlar değil, devamlılığı olan üretim ve pazar ilişkileri. Merkezin çevresinde gelişmesini öngördüğümüz uydu atölyelerle bu üretimi daha geniş bir alana yaymak istiyoruz.</p>
<p>Merkez nedeniyle büyük kentlerde yaşayan kadınlar arasında Bayburt’a geri dönme düşüncesinin filizlenmeye başladığını görüyoruz. Bu, başlangıçta bu kadar açık biçimde öngörmediğimiz, bizi mutlu eden bir gelişme. Her şeyi özenle ve yüksek kaliteyle ele almamızın bu güvenin oluşmasında etkili olduğunu düşünüyorum.</p>
<p><strong>Merkezin işleyişinde Bayburtlu kadınların nasıl bir rol üstlenmesini öngörüyorsunuz? Yönetim ve karar süreçlerine katılımları nasıl sağlanacak?</strong></p>
<p>Kadınların merkezin işleyişinde söz sahibi olmasını önemsiyoruz. Var olan bilgiyi yeni becerilerle buluşturmak, tasarım ve öneri geliştirme kapasitesini güçlendirmek gerekiyor.</p>
<p>Kadınları yalnızca verilen bir işi uygulayan kişiler olarak değil, üretimin yönünü de belirleyebilen katılımcılar olarak görüyoruz. Programların içeriği, çalışma düzeni ve ihtiyaç duyulan destekler onların deneyimleri ve görüşleriyle gelişmeli.</p>
<p><strong>Kadınların üretime katılmasının önündeki bakım yükü gibi engelleri aşmak için nasıl bir düzen kurulacak?</strong></p>
<p>Anneyle çocuk arasındaki ilişkiyi koparmadan eğitim ve üretime alan açmak için kreşi başından beri önceliklerimiz arasında tuttuk. Sayın Arzuhan Doğan Yalçındağ kreşimizi destekliyor. Ayrıca farklı disiplinlerde destek masaları oluşturmak istiyoruz. Sağlık hizmetleri başlığının kapsamını da ayrıca netleştirmek gerekiyor. Henüz kesinleşmemiş bir hizmeti varmış gibi anlatmak doğru olmaz. Temel yaklaşımımız, kadınların merkeze erişimini ve düzenli katılımını kolaylaştıracak destekleri eğitim ve üretimle birlikte düşünmek.</p>
<p><strong>Baksı Müzesi’nde geleneksel üretim kültürünü çağdaş sanatla buluşturan bir model geliştirdiniz. Kadın Eğitim Merkezi’nde bu ilişkiyi bir adım ileri taşıyarak üretimi doğrudan ekonomik hayata bağlamaya çalışıyorsunuz. Bu iki kurumun birbirini nasıl beslemesini öngörüyorsunuz?</strong></p>
<p>Baksı’da çağdaş sanatla geleneksel üretimi buluştururken, bu birlikteliğin insanların yaşamında nasıl karşılık bulabileceğini düşündük. Kadın Eğitim Merkezi, aynı düşüncenin eğitim ve ekonomik katılım alanında derinleşmesi. Bizi Bayburt’un merkezine yönelten önemli nedenlerden biri, “yakın göç” dediğimiz köyden kente göçün kadınların üretim yaşamında yarattığı kopuştu. Köydeki üretim ortamından uzaklaşan, kentte yeni olanaklara ihtiyaç duyan kadınların yanında olmak istedik. Baksı’nın sanat ve tasarım birikimi merkezin üretimine yeni bakışlar kazandırabilir. Kadınların yerel bilgisi ve geliştireceği üretimler de bu ilişkiyi besleyebilir. Birinin diğerine yalnızca bilgi aktardığı değil, iki tarafın da birbirinden öğrendiği bir bağ öngörüyoruz.</p>
<p><strong>Geleneksel üretim biçimlerini yaşatmakla günümüzün ihtiyaçlarına ve pazar koşullarına yanıt vermek arasında nasıl bir denge kuruyorsunuz? Geleneksel becerilerin yeni geçim alanlarına dönüşmesi için neler değişmeli sizce?</strong></p>
<p>Geleneği yaşatmak, onu aynen taklit etmek değildir. Gelenekten yeni söylemler, çağa uygun bir ruh çıkarmak gerekiyor. Yalnızca geçmişte yapılmış olanı tekrarlarsak yeniye ulaşamayız; giderek yaşadığımız çağla ilişkimizi kaybederiz.</p>
<p>Ben geleneğin “ek”ini de bu düşünceyle ele alıyorum: Geçmişten gelen birikime bugün ne ekliyoruz? Ama çağın ruhunu o temanın içine katmamız gerekiyor.</p>
<p><strong>Baksı’nın kuruluşundan bu yana en önemli iddialarınızdan biri, kültür ve sanatın büyük kentlerin dışına taşınması oldu. Aradan geçen yıllarda bu modelin Bayburt’ta nasıl bir toplumsal karşılık bulduğunu düşünüyorsunuz? Baksı’nın bölgede yarattığı en somut değişim nedir?</strong></p>
<p>Çok farklı değişimlerden söz edebiliriz. Bunlardan biri, Bayburt’un bir müzeler kenti hâline gelmesi. Müzelerle birlikte kentin kültür ve turizm kimliği güçlendi.</p>
<p>Baksı’yı kurarken sanatın yalnızca büyük kentlere ait olmadığını, yerel kültürle eşit ve karşılıklı bir ilişki kurabileceğini göstermek istedik. Bayburt’u kendi bilgisi ve kültürüyle bu ilişkiye katkı sunan bir coğrafya olarak gördük. Yerel üretim bilgisinin çağdaş sanatla aynı ortamda görünür olması da bu değişimin önemli bir parçası.</p>
<p>Kadın Eğitim Merkezi, bu yolculuğun devamı. Kültürel görünürlüğün eğitim ve üretim olanaklarıyla güçlenmesini istiyoruz. Bir kadının yaşadığı yerde kendi geleceğini kurabilmesi, üretimini sürdürebilmesi ve deneyimini başka bir kadına aktarabilmesi, bizim için bu değişimin en değerli karşılığı olacak.</p> ]]>
            </content:encoded>
            <link>https://www.hafta.com.tr/birlikte-uretmenin-gucune-inaniyorum-92712</link>
                            <media:content url="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/7/1/2/1280x720/birlikte-uretmenin-gucune-inaniyorum-1795180001.JPG" type="image/jpg" expression="full" width="1280" height="720">
                    <media:description type="plain">
                        <![CDATA[ Sanatın gücü bu kez kadınların geleceğini değiştirecek bir dayanışmaya dönüşüyor. 80’i aşkın sanatçıyı ortak bir amaçta buluşturan ‘Adanmış Hayatlar’ sergisi, kadınların eğitim alabileceği, üretebileceği ve ekonomik hayata katılabileceği Hüsame Köklü Kadın Eğitim Merkezi’ne kaynak yaratıyor. Baksı Kültür Sanat Vakfı Kurucusu ve projenin mimarı Prof. Dr. Hüsamettin Koçan, serginin ardındaki dayanışmayı ve merkezin yol haritasını anlattı. ]]>
                    </media:description>
                    <media:credit role="author" scheme="urn:ebu">
                        <![CDATA[ Hafta  ]]>
                    </media:credit>
                </media:content>
                    </item>

                    <item>
            <guid>https://www.hafta.com.tr/rockynin-ardindaki-gercek-mucadele-92711</guid>
            <pubDate>Fri, 20 Nov 2026 16:01:00 +03:00</pubDate>
            <title> Rocky’nin ardındaki gerçek mücadele</title>
            <content:encoded>
                <![CDATA[ <p>Bazı filmler yalnızca sinema tarihine geçmekle kalmaz, kuşaklar boyunca izleyicilere ilham vermeyi sürdürür. <em>‘Rocky</em>’ de onlardan biri. Philadelphia sokaklarından boks ringine uzanan öyküsüyle sıradan bir adamın azmini, cesaretini ve hayallerine tutunma çabasını unutulmaz kıldı. Üstelik bu filmin perde arkasında, en az anlattıkları kadar etkileyici bir yaşam öyküsü vardı.</p>
<p>Rocky bu yıl 50 yaşında. Bize kaç kez yere düşersek düşelim pes etmemeyi, beyaz havlu atmamayı öğreten boksörün yaşadıkları, onu yaratan adamın deneyimlerine çok benziyor. <em>‘I Play Rocky’</em>, <strong>Sylvester Stallone</strong>’un oyunculuk tutkusunu ve unutulmaz karakterini hayata geçirebilmek için verdiği çabayı anlatıyor.</p>
<p>1970’lerin Hollywood’undayız. Stallone oyuncu olmak istiyor ancak ne konuşma biçimi ne de görünüşü yapımcıların aradığı özelliklere sahip. Seçmelerden eli boş dönüyor, küçük rollerle geçinmeye çalışıyor, hatta erotik bir filmde bile oynuyor. Kirasını ödeyemiyor. En büyük destekçisi olan eşi hamile. Zor günlerinde yanından ayrılmayan köpeği Butkus’a bakacak parası kalmadığı için onu satmak zorunda kalıyor.</p>
<p>Sabrının tükendiği noktada, oyunculuk teklifi beklemek yerine kendi rolünü yazmaya karar veriyor. İlhamını ise 1975’te <strong>Muhammed Ali</strong> ile <strong>Chuck Wepner</strong> arasında yapılan boks maçından alıyor. Kimsenin şans tanımadığı Wepner’ın 15. raunda kadar dayanması onu öylesine etkiliyor ki <em>‘Rocky’</em>nin senaryosunu üç buçuk günde tamamlıyor.</p>
<p>Metni okuyan yapımcılar etkileniyor ve Stallone’a hayatında bir arada görmediği kadar büyük paralar teklif ediyor. Rakam 360 bin dolara kadar çıkıyor ancak tek bir şartları var: Başrolü tanınmış bir oyuncu üstlenecek. Cebinde beş kuruş olmayan Stallone için bu, kabul edilemez bir koşul. Sonunda 20 bin dolarlık senaryo ücreti ve haftalık 350 dolar karşılığında başrolü almayı başarıyor. Ancak anlaşmanın şartları ağır. En ufak bir aksaklıkta boks eldivenlerini profesyonel bir aktöre teslim etmek zorunda kalabilir.</p>
<p>Stallone’un vefasını da atlamayalım. Parasızlık yüzünden ayrılmak zorunda kaldığı sevgili köpeği Butkus’u, eline para geçince geri alıyor. Üstelik ona ‘Rocky’de rol vermeyi de ihmal etmiyor.</p>
<p><strong>HAYALLERIN BEDELI</strong></p>
<p>Stallone’un bu inadı, çevresindekilerin hayatını da kolaylaştırmıyor. Eşi Sasha, geri çevirdiği teklifleri öğrenince küplere biniyor. Öfkesinin asıl nedeni paradan vazgeçilmesi değil, böylesine önemli bir kararın kendisine danışılmadan alınması. Kocasının hayallerine inanıyor ancak ortak hayatlarına ilişkin söz hakkını da korumak istiyor.</p>
<p><em>‘The Offer’</em> dizisinde <strong>Al Pacino</strong>’yu canlandıran <strong>Anthony Ippolito</strong>, genç Stallone’un sesini, mimiklerini ve yürüyüşünü öylesine başarılı yansıtıyor ki kimi sahnelerde karşımızdakinin başka bir oyuncu olduğunu unutuyoruz. <strong>Matt Dillon</strong> ise oğlunun yıldız olacağına zerre kadar inanmayan baba Frank rolünde karşımıza çıkıyor. Baba ile oğulun sahnelerinde yılların biriktirdiği kırgınlıklar kendini hissettiriyor. <strong>Ippolito’ya Toby Kebbell, PJ Byrne, Jay Duplass, Stephan James</strong> ve <strong>Tracy Letts </strong>eşlik ediyor.</p>
<p><em>‘Rocky’</em>nin çekimleri sırasında yaşanan aksilikler, serinin hayranlarının aşina olduğu hikâyeler. Yine de Philadelphia merdivenlerindeki meşhur koşunun nasıl çekildiğini, Stallone’un donmuş etleri yumruklarken başına gelenleri ve buz pisti sahnesini kurtarmak için yapımcıların evlerini ipotek ettirmesini izlemek keyifli.</p>
<p><strong>RINGIN ÖTESINDE</strong></p>
<p><em>‘Green Book’ </em>ile Oscar kazanan <strong>Peter Farrelly</strong>, seyircinin gönlünü kazanmayı iyi biliyor. ‘I Play Rocky’ de hafızalara kazınan sahnelerin coşkusunu yeniden yaşatıyor. Stallone’un kendini kanıtlama hırsının yakınlarına neye mal olduğunu fazla irdelemiyor, Hollywood’un acımasızlığına ilişkin derin bir sorgulamaya da girişmiyor. Farrelly daha çok bu karakteri bunca yıldır neden sevdiğimizle ilgileniyor.</p>
<p>Hatırlayalım, Rocky’nin meselesi hiçbir zaman yalnızca ringde rakibini yenmek değildi. Philadelphia sokaklarında tutunmaya çalışan, kimsenin şans tanımadığı bir adamın hem kendisine hem de başkalarına bir hiç olmadığını kanıtlama çabasıydı.</p>
<p>1976’da gösterime giren ‘<em>Rocky’</em>, ertesi yıl En İyi Film dahil üç Oscar kazanarak Stallone’u uluslararası bir yıldıza dönüştürdü. Üstelik oyuncu, kaleme aldığı karakterin mücadelesini gerçek hayatta da vermişti.</p>
<p>Daha fazlasını merak edenler için Stallone’un anı kitabı ‘<em>The Steps’</em> iyi bir okuma seçeneği olabilir<em>. ‘I Play Rocky’</em> ise beyaz perdede keyifli bir seyirlik.</p> ]]>
            </content:encoded>
            <link>https://www.hafta.com.tr/rockynin-ardindaki-gercek-mucadele-92711</link>
                            <media:content url="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/7/1/1/1280x720/rockynin-ardindaki-gercek-mucadele-1795179858.jpg" type="image/jpg" expression="full" width="1280" height="720">
                    <media:description type="plain">
                        <![CDATA[ Sinema tarihinin unutulmaz boksörlerinden Rocky Balboa’nın doğuşunu anlatan ‘I Play Rocky’, Sylvester Stallone’un Hollywood’da kendine yer açmak için verdiği mücadeleyi beyaz perdeye taşıyor. ]]>
                    </media:description>
                    <media:credit role="author" scheme="urn:ebu">
                        <![CDATA[ Hafta  ]]>
                    </media:credit>
                </media:content>
                    </item>

            
    </channel>
</rss>
