Eşim Claudia Cannetto ile Pini Parma’yı kurarken çıkış noktamız, geleneksel İtalyan terziliğinin zarafetini ve ustalığını kişiye özel dikimin ötesine taşıma düşüncesiydi. İtalyan terziliğini ayrıcalıklı kılan ince işçiliği, kesimlerdeki ölçü ve dengeyi, yüksek kalite anlayışını koruyarak bu köklü geleneği çağdaş erkek gardırobunun bir parçası haline getirmek istedik. İlk günden itibaren amacımız, İtalyan terzilik geleneğinden beslenen, günümüz erkeğinin yaşam tarzına uyum sağlayan ve kendine özgü çizgisiyle tanınan güçlü bir marka kimliği oluşturmaktı. Gelenekten aldığımız ilhamı geleceğe taşıma düşüncesi, markamızın gelişiminde her zaman belirleyici oldu.

Paris, Brüksel veya Londra’daki mağazalarınızın ardından İstanbul’u bu haritaya eklemek sizin için neden önemliydi?

İstanbul, köklü kültürel mirası ve kişisel stile verdiği önemle kendine özgü bir şehir. Geleneklerin modern yaşamla iç içe geçtiği bu atmosfer, Pini Parma’nın benimsediği zarafet anlayışıyla da büyük ölçüde örtüşüyor. İstanbul’da mağaza açma kararımızın ardında yalnızca uluslararası mağaza ağımızı genişletme düşüncesi yoktu. Özgün tasarımlara, nitelikli işçiliğe ve kişisel bir zarafet anlayışına değer veren bir müşteri kitlesiyle buluşma fırsatı, bu kararımızda önemli rol oynadı. Mağaza ağımızı genişletirken önceliğimiz nicelikten çok nitelik. Geniş bir mağaza ağı oluşturmak yerine, daha sınırlı sayıda ancak her biri üst düzey bir deneyim sunan mağazalarla büyümeyi tercih ediyoruz.

Takım elbisenin ötesine geçip “bütünsel bir gardırop” sunarken modern erkeğin hangi ihtiyacını karşılıyorsunuz?

Günümüz erkeğinin yaşam biçimi büyük ölçüde değişti. Bir iş toplantısından uçağa, resmi bir akşam yemeğinden rahat bir hafta sonu programına uzanan farklı ortamlarda bulunabiliyor. Üstelik tüm bu geçişlerde giyim tarzını baştan aşağı değiştirmek istemiyor. Bizim için zarafet, katı kurallara bağlı kalmak yerine hayatın farklı anlarına uyum sağlayabilmeli. Amacımız, iyi giyinmeyi daha kolay, doğal ve keyifli hale getirmek.

Geniş yakalar ve yüksek bel pantolonlar... Pini Parma erkeğinin imza stili nedir?

Pini Parma erkeği zarafete önem verirken kendi kişiliğini ortaya koymaktan da çekinmeyen, özgüven sahibi bir erkek. İtalyan kültüründe bu anlayışı çok iyi karşılayan bir kavram var: Sprezzatura. Özenli görünmek için çaba harcadığını hissettirmeden şık olabilme sanatı. Bana göre gerçek zarafet, sahip olunan zenginliği sergilemek ya da her koşulda dikkat çekmeye çalışmakla ölçülemez. Zarafet, kişinin kendine duyduğu güven, bireyselliği ve kendisine neyin yakıştığını bilmesiyle şekillenir. En iyi giyinen erkek, her zaman en pahalı kıyafetleri tercih eden kişi değildir. Asıl önemli olan, seçtiği kıyafetleri nasıl taşıdığını bilmesidir.

Kaliteden ödün vermeden “ulaşılabilir lüks” kalmayı nasıl başarıyorsunuz?

Koleksiyonlarımızın önemli bir bölümünde, dünyanın en prestijli İtalyan kumaş üreticilerinden biri olan ve malzemelerinin üstün kalitesiyle uluslararası alanda tanınan Loro Piana’nın kumaşlarını kullanıyoruz. Kumaş seçimi, tasarım ve üretim anlayışımızın en önemli unsurlarından biri. İnce kaşmirin yumuşaklığından yüksek kaliteli yünün zarafetine kadar koleksiyonlarımızda yer verdiğimiz her kumaşı; kalitesi, konforu, estetik özellikleri ve uzun ömürlü kullanımı göz önünde bulundurarak özenle seçiyoruz. Temel yaklaşımımız, müşterilerimizin yalnızca bir lüks markanın etiketine yüksek bedeller ödemek zorunda kalmadan, İtalyan terziliğinin üstün işçiliğini ve dünyanın en seçkin kumaşlarından bazılarını deneyimleyebilmesini sağlamak. Bizim için ulaşılabilir lüks, kaliteden ödün vermek anlamına gelmiyor. Aksine, mükemmelliği her zaman ön planda tutan bir anlayışı temsil ediyor.

Lüks erkek giyiminde “zamansızlık” aslında sürdürülebilirliğin en doğal hali. Pini Parma tasarımlarının ömrünü ve kalitesini nasıl zamansız kılıyorsunuz peki?

Bir giyim markasının en önemli sorumluluklarından birinin, insanların yıllarca gardıroplarında tutmak ve giymek isteyecekleri kıyafetler üretmek olduğuna inanıyorum. Moda dünyası çoğu zaman tüketicileri sürekli yeni parçalar satın almaya ve mevcut kıyafetlerini değiştirmeye yönlendiriyor. Biz ise tasarım ve üretim anlayışımızı daha uzun vadeli bir bakış açısıyla şekillendiriyoruz. Bir kıyafet uzun yıllar kullanılabilecek nitelikte üretilmemişse zamansız bir tasarıma sahip olmasının da fazla bir anlamı kalmıyor. Elbette dayanıklı ve uzun ömürlü kıyafetler üretmek, moda endüstrisinin karşı karşıya olduğu tüm çevresel sorunları çözmek için tek başına yeterli değil. Bununla birlikte, insanların kıyafetleriyle daha bilinçli ve uzun soluklu bir ilişki kurmasını teşvik etmenin sürdürülebilirlik konusundaki yaklaşımımızın önemli bir parçası olduğuna inanıyoruz.

Önümüzdeki 5 yıl içinde erkek modasını ve lüks tüketim alışkanlıklarını baştan şekillendirecek en büyük trend sizce ne olacak?

Bence en önemli değişim, tüketicilerin lüks kavramını tanımlama biçiminde yaşanacak. Uzun yıllar boyunca lüks, toplumsal statünün görünür bir ifadesi ve kolayca tanınabilen marka logolarıyla özdeşleşti. Bugün ise tüketicilerin zanaatkârlığa, özgünlüğe, ürünlerin kökenine ve kişisel stile giderek daha fazla önem verdiğini görüyorum. Önümüzdeki dönemde bireyselliğin de çok daha belirleyici hale geleceğine inanıyorum. Erkekler, belirli moda akımlarını takip etmek yerine kendi kişiliklerini, zevklerini ve yaşam tarzlarını yansıtan kıyafetlere yönelecek. Bana göre lüksün geleceğinde belirleyici olan, sahip olduklarımızın sayısından çok yaptığımız seçimlerin niteliği olacak.

Geçtiğimiz günlerde ‘Liman İstanbul’daydım. Böyle klasik mekânlarımız azaldıkça kıymetlerini daha iyi anlıyorum. Restoranların içinde bulunduğu koşullara da bir parantez açayım. Fon krizinin özellikle üst fiyat grubundaki restoranları bu kadar etkileyeceğini tahmin etmiyordum. Piyasada para azaldı, gördüğüm kadarıyla toparlanma zaman alacak. Ekim enflasyonunda gıda yine başı çekiyor. Önümüzde bir de asgari ücret artışı var. İşletmelerin bu dönemde giderlerini yakından izlemesi, kaynaklarını verimli kullanması gerekiyor.

MASALARDAN TAŞAN MUHABBET

‘Acolar’ için “ocakbaşının ötesi” diyenler var. Bence burası tam bir ocakbaşı. Hangi masaya oturursanız oturun, közün başındaki sohbete siz de katılıyorsunuz. Ben her gidişimde kalkıp ocaktaki etlere bakıyorum, DJ’den sevdiğim bir şarkıyı istiyorum, derken yan masadakilerle tanışıyorum. Gecenin ritmini biraz o gün gelenler, biraz da konuşulanlar belirliyor. Mezeden kebaba, mutfakta Adana usulü hâkim. O konuda içim rahat.

Bu havada kuruculardan Yasin Becek’in de payı büyük. Bir işletmecinin eşiyle, çocuklarıyla kendi restoranında sofraya oturması bana çok şey söylüyor. Galiba burada sevdiğim de bu aile sıcaklığı. Eskinin ocakbaşlarından hatırladığım o ağız tadını bulunca anlatmak istiyorum.

GASTROMASA’DA KÜLTÜR BULUŞMASI

Uluslararası Gastromasa Gastronomi Konferansı ve Fuarı, 26-27 Kasım 2026’da Haliç Kongre Merkezi’nde düzenlenecek. Sözen Grup’un kurucusu ve CEO’su Gökmen Sözen’in bu yıl 11. kez düzenlediği etkinlikte şefler, üreticiler, yatırımcılar, akademisyenler ve mesleğe yeni adım atan gençler bir araya gelecek.

Konuşmacılar arasında modern pastacılığın usta isimlerinden Pierre Hermé, İspanyol şef Andoni Luis Aduriz, Peru mutfağının önde gelen temsilcilerinden Pía León, İtalyan şef Mauro Uliassi, İngiliz şef Simon Rogan ve pizza ustası Franco Pepe var.

Bu yılın teması ‘Kültür ve Etkileşim’ bence tam yerinde. Her mutfağın kendine özgü bir hafızası, pişirme teknikleri ve üretim biçimleri var. Şefler, bu birikimin bir coğrafyadan diğerine nasıl aktarıldığını ve yarının mutfağını nasıl şekillendirdiğini anlatacak. İki günlük programda paneller, sahne sunumları, atölyeler ve söyleşiler yer alıyor.

İşin bir de ticari yanı var. Fuarda mutfak ekipmanı tedarikçileriyle gıda ve içecek üreticileri ürünlerini tanıtacak. Program turizm ve ağırlamadan kahveye, bar kültüründen pastacılığa uzanıyor. Bence Gastromasa’nın asıl değeri, birbirinden öğrenecek ve birlikte iş yapabilecek insanları aynı salonda buluşturması. Daha önce de yazdım. Mutfağımızın daha geniş bir çevrede tanınmasında İstanbul’un ve burada kurulan ilişkilerin payı büyük.

LİMAN’DA BIR KLASİK

‘Liman İstanbul’da şef Kerem Küçükkınacı’nın hazırladığı özel tadım menüsünü denedim. Küçükkınacı’yı Gün Lokantası’ndan hatırlayabilirsiniz. O lokantanın kapanmasına üzüldüm. Yine de Kerem Şef’in elinden daha çok güzel iş çıkacağına inanıyorum. Bu menüde kullandığı soslar ve pişirme teknikleriyle, tanıdığımız tatların başka yanlarını öne çıkarıyor. En iyi örneklerden biri ızgara kuzu yürek şiş. Yanında fasulye, karamelize pırasa, taze nane, reyhan ve maydanoz var. Bence bu malzemeler birbirine çok yakışmış.

‘Liman İstanbul’un terasında, yemeğe ara verip soluklanmayı sevdiğim küçük bir köşe var. Servis de her zamanki gibi sıcak ve özenli. Galataport’ta bunca restoran arasında ‘Liman’ın ayrı bir yeri olduğunu düşünüyorum. Menü değişse de sizi karşılayan o bildik tavrı buluyorsunuz. Türkiye’nin böyle mekânlara ihtiyacı var. Liman İstanbul, adı gibi, tam limanda. Dilerim daha uzun yıllar orada kalır.

DANIŞMAN ŞEFLER

Bu hafta Murat Bozok’un özel soslarını çıtır tavukla buluşturduğu markası ‘Chikka Chicken’dan da söz etmek istiyordum. Bozok’un farklı projelerde üstlendiği roller bana danışman şeflerin bir restoranın hayatındaki yerini düşündürdü. İyi bir danışman, girişimciye rehberlik ediyor ve projenin başarı şansını artırıyor. Bozok, bu alanda çalışan pek çok isimden biri. Cihan Çetinkaya’nın adını da başta ‘Mikla’ olmak üzere çeşitli projelerde görüyoruz. Aydın Demir de danışmanlık yapan şefler arasında. Her birinin mutfağa yaklaşımı ve uzmanlığı farklı. Bence girişimcinin danışman seçerken önce kendi mutfağının neye ihtiyacı olduğunu düşünmesi gerekiyor.

Ağzınızın tadı hiç eksik olmasın!

Prada’nın ‘Drawing Prada/Prada’yı Çizmek’ kampanyası ile başlayalım: 2026 yılbaşı kampanyasının masalsı çizgilerinin ardında, animasyonun usta isimlerinden John Pomeroy var. Kariyerine 1973’te Disney’de başlayan Amerikalı sanatçı, ‘Winnie the Pooh and Tigger Too’dan ‘Pocahontas’a pek çok çizgi filmin yaratıcı ekibinin başındaydı. Usta isim, bu kez Prada için de elle çizilmiş hayvanlara ve kış manzaralarına hayat verdi. Glen Luchford’un çekimleriyle birleşen bu çizimler, Sadie Sink ve Maya Hawke gibi oyuncuları bir masalın içine yerleştirirken, Pomeroy’un yarım asırlık birikimini modanın hikâye anlatıcılığıyla buluşturuyor. Burada çizgi, fotoğrafın çevresine eklenen sevimli bir süs olmanın ötesine geçiyor. Kampanyanın hayal gücünü taşıyor. Ünlü oyuncuların yüzleri kadar, onları çevreleyen görüntülerin kimlerin elinden çıktığı da önem kazanıyor. Prada’nın tercihini anlamlı kılan, tam da bu üretim bilgisinin izleyiciye sunulması: Görüntüye bakarken onu yapan insanı da düşünmemiz isteniyor.

DIETRICH’İN ELBİSESİNİ YARATMAK

Dior ise ‘Christian Dior’s Night in Color’ adlı kısa filminde animasyonu markanın hafızasıyla buluşturuyor. Kısa film, ‘Belleville Üçüzleri’ ve ‘Sihirbaz’ ile tanınan, Oscar adaylıklarının yanı sıra BAFTA ve César ödülleriyle de taçlandırılmış Sylvain Chomet’nin imzasını taşıyor. Hikâye, 1949’un bir kış gecesinde, ikonik yıldız Marlene Dietrich’in bir elbiseye ihtiyaç duymasıyla başlıyor.

Christian Dior ile oyuncunun dostluğundan esinlenen bu masalı Robert Pattinson anlatıyor; Louis Garrel Dior’u, Camille Cottin Dietrich’i seslendiriyor. Rihanna ise markanın simgelerinden uğurlu yıldıza ses veriyor. Jonathan Anderson’ın açıklamasına göre film, kökleri 1940’lara uzanan tekniklerle tamamen elle çizilmiş. 

NOSTALJİK BİR HAVA KATMAK

Dior ve Prada’nın yaklaşımını, zanaat iddiasının reklama taşınması olarak okumak mümkün. Bir elbisenin dikişine, bir çantanın işçiliğine verilen değerin benzeri, onu anlatan görüntüye de yükleniyor. Ürünün arkasındaki emek kadar kampanyanın arkasındaki emek de markanın değer önerisine katılıyor. John Pomeroy ya da Sylvain Chomet gibi isimlerle çalışmak, bir estetik seçmenin yanında bir yaratıcı geçmişi de sahiplenmek anlamına geliyor. Bu açıdan bakıldığında insan eli, nostaljinin ötesinde bir farklılaşma aracı olarak öne çıkıyor.

Prada’da gerçek bedenler çizgi film evrenine girerken Dior’da markanın kurucusu bir animasyon karakterine dönüşüyor. Birinde fotoğrafla çizimin birlikteliği, diğerinde geçmişin hayal gücüyle yeniden anlatılması öne çıkıyor. İkisinde de izleyiciyle bağ kurmanın yolu, çocuklukta tanışılan masal duygusundan geçiyor. Noel’in hatıralara, tekrar edilen ritüellere ve kuşaklar arasında aktarılan hikâyelere açık yapısı, bu tercihe elverişli bir zemin sunuyor.