İnsan böyle bir soruyla karşılaşınca geçmişine doğru kısa bir yolculuğa çıkıyor. Aldığı kararları, karşısına çıkan fırsatları, yaptığı hataları düşünüyor. Çalıştığı uzun geceleri, vazgeçmek üzereyken yeniden ayağa kalktığı günleri hatırlıyor.

Benim bu soruya cevabım yıllardır hiç değişmedi: “Hayatım boyunca insanlarla kurduğum bağlar ve bu bağları güçlendirmek için gösterdiğim çaba…”

Çünkü geriye dönüp baktığımda, hayatımın önemli dönemeçlerinde daima birilerinin izini görüyorum.

Bazen bana inanan bir iş arkadaşının…

Bazen doğru soruyu soran bir yöneticinin…

Bazen tecrübesini paylaşan bir mentorun…

Bazen de en zor günümde yanımda olan bir dostun…

Beni ben yapan yalnızca aldığım eğitim, verdiğim mücadele ya da yaptığım tercihler değildi. En az bunlar kadar belirleyici olan, yol boyunca kimlerle yürüdüğümdü.

Kuracağınız kaliteli bir ilişki, hiç ummadığınız bir kapıyı açabilir. Samimi bir sohbet, bakış açınızı değiştirebilir. Doğru zamanda duyduğunuz tek bir cümle, vazgeçmek üzere olduğunuz bir hayalin peşinden yeniden gitmenizi sağlayabilir.

Hayat, uzun bir yolculuğa benzer. Yol boyunca farklı hanlara uğrar, her birinde farklı insanlarla karşılaşırız. Doğru yol arkadaşlarını seçebilmek için ise doğru soruları sormak gerekir.

Onlara hayranlık duyuyor musunuz?

Burada sözünü ettiğim hayranlık; unvana, servete veya gösterişli bir hayata duyulan hayranlık değildir. Bir insanın çalışma disiplinine, duruşuna, konuşma biçimine, sorunlar karşısındaki sakinliğine veya başkalarına davranışındaki inceliğe hayran olabilirsiniz. Hayallerine ulaşmış, ancak bunu yaparken değerlerini kaybetmemiş insanlarla birlikte olmak, önünüzdeki yolu daha görünür hâle getirir.

Yanlarında nasıl hissediyorsunuz?

Bazı insanların yanından ayrıldığınızda kendinizi daha umutlu, daha cesur ve hayata karşı daha istekli hissedersiniz. Bazılarının yanında ise enerjiniz yavaşça tükenir. Hayalleriniz küçülür. Dünyaya daha kuşkuyla bakmaya başlarsınız. Çevremizdeki insanların kelimeleri, davranışları ve alışkanlıkları zamanla bizim bir parçamız olur. Bir süre sonra farkında olmadan onların korkularını kendi korkularımız, sınırlarını kendi sınırlarımız olarak görmeye başlarız.

Sizi gitmek istediğiniz yere yaklaştırıyorlar mı?

Yazar Jim Rohn’a atfedilen çok bilinen bir söz vardır: “İnsan, en çok vakit geçirdiği beş kişinin ortalamasıdır.”

Bu söz, çevremizdeki insanların hayatımız üzerindeki görünmez etkisini oldukça iyi anlatır.

En fazla vakit geçirdiğiniz beş kişiyi düşünün. Paraya, başarıya, sağlığa, ilişkilere ve hayata nasıl yaklaşıyorlar? Zorlandıklarında sorumluluk mu alıyorlar, yoksa başkalarını mı suçluyorlar? Yeni bilgiler öğrenmeye açıklar mı? Verdikleri sözleri tutuyorlar mı?

İnsanların yalnızca fikirlerinden değil, davranışlarından ve yaşama biçimlerinden de etkileniriz.

Girişimci olmak istiyorsanız, fikirlerini hayata geçirme cesareti göstermiş insanlarla vakit geçirin.

Sağlıklı bir yaşam istiyorsanız, sağlıklı beslenmeyi hayat felsefesi haline getirmiş ve her gün düzenli spor yapan kişilerle birlikte olun.

İlham veren, çalışanlarının gelişimine katkıda bulunan bir lider olmak istiyorsanız, bunu başarmış liderlerin çevresinde bulunmaya özen gösterin.

Zorlu zamanlardan güçlenerek çıkmanın yollarını öğrenmek istiyorsanız, bu deneyimi yaşamış ve hayat tecrübesi olan kişilerin yanında olmaya gayret edin.

İnsan kendi yolunda yürür. O yolu kimlerle yürüdüğü, sonunda kim olduğunu belirler.

Yıllar önce Setur Marinaları’nda ‘Denizde Nezaket’ başlıklı bir kitapçık dikkatimi çekmişti. Hal böyle olunca edinmek ve okumak benim için kaçınılmaz olmuştu.

Gelelim denizde görgü kurallarına: Sayın Rahmi M. Koç, “Bir dostunuzun yatına binecekseniz davetli dahi olsanız önce müsaade isteyeceksiniz. Yata çıkınca sahibinden başka gemici veya kaptanın elini sıkarak, ona moral ve önem verdiğinizi gösterin. Bir yata, kim olursanız olun ayakkabı ile çıkılmaz. Ayağınızdaki ayakkabının altı lastik dahi olsa çıkarmayı teklif ediniz. Yat sahibi ısrar ediyorsa çıkarıp altını silip tekrar giyin. Şayet önceden davetli olarak geliyorsanız bir çift önceden yere hiç basmamış ayakkabı getirin” diyor.

DENİZCİLİK CİDDİ İŞTİR

Sayın Rahmi M. Koç’un önerileri bunlarla sınırlı değil. Deneyimli isim sözlerini şöyle sürdürüyor: “Bir dostunuzun teknesine gecelemeye veya hafta sonunu geçirmeye gitmeniz halinde bavul bulundurmayın. Yumuşak bir çanta veya gemici torbası taşıyın. Muhakkak onları düşündüğünüzü gösteren küçük bir hediye götürün. Yatacağınız yer size gösterilinceye kadar soyunup dökünmeyin. Arkadaşlarınızı iyi tanımıyorsanız teknenin yaşama adetlerini sorun ve kendinizi ona göre hazırlayın. Bir yatta ne misafir gibi bir kenarda oturup herkesin size servis yapmasını bekleyin ne de işgüzarlık yaparak mutfağa girip aşçıbaşı olun. Öğleyin büfe olsun, beş çayı olsun mayoyla dahi olsanız üzerinize bir gömlek veya t-shirt giyin. Hanımlar tek parça mayo giyiyorsa bellerine pareo sarmaları şık olur. Suyu dikkatli kullanın. Yat sahibine su durumunu önceden sormanız gerekir. Tuvaletlere hiçbir şey atılmaz. Şayet vana açmak gerekiyorsa işiniz bitince mutlaka kapatın. Yatın lastik botuna sahilden binecekseniz ayakkabınızı orada çıkarın ve çıplak ayakla adım atın.  Güneş yağı havlu, mayo, gözlük, terlik, fular gibi eşyanızı ortada bırakmayın. Güvertesi ‘teak’ olan yatlarda güneş yağı sürüp yatılmamalı. Mutlaka havlu serilmelidir. Denize girecekseniz tekneye tekrar nasıl çıkacağınızı sormadan suya kesinlikle atlamayın.”

SAYGININ TEMELİ

Türk Dil Kurumu sözlüğünde nezaket “Başkalarına karşı saygılı ve incelikli davranmak” olarak ifade ediliyor. Günün veya gecenin bir vakti demirli bulunduğunuz koyda bangır bangır müzik açanlar, teknenizin yakınından dalga yaratarak geçenler, telsizle konuşma adabına uymayanlar, denizde yüzen olup olmadığına bakmaksızın sürat denemesini yapanlar, çevresinden yardım esirgeyenler var ne yazık ki! İşte bu nedenle denizde nezaket son derece önemli ve gereklidir.

Alaçatı Ovacık açığında, Seferihisar rotasında yelken seyri yaparken nedense bizimle yarışan (!) birkaç mega kayığa (!) uymadan rotamızı izledik. Onları görmemezlikten geldik. Lakin, o anlarda bu yazıyı kaleme almamın kaçınılmaz olduğu düşüncesi hafızamda belirginleşti. Rahmi Bey’in görüşlerini ders alınması için özellikle paylaşıyorum. Çünkü nezaket çağdaş yaşamın temelidir. Ne mutlu kıymetini bilenlere. Değerli okurlar gelecek yazıda yeniden buluşmak umuduyla esen kalın.