<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/">
    <channel>
        <title>Hafta |  Tüm haftayı kapsayan gazete</title>
        <description>Hafta rss servisi</description>
        <link>https://www.hafta.com.tr</link>
        <atom:link href="https://www.hafta.com.tr/google-news.xml" type="application/rss+xml" rel="self"/>
                <item>
            <guid>https://www.hafta.com.tr/kayip-zamanin-icinde-92721</guid>
            <pubDate>Sun, 22 Nov 2026 07:00:00 +03:00</pubDate>
            <title> Kayıp zamanın içinde</title>
            <content:encoded>
                <![CDATA[ <p>MeshRu’nun iki adım ötesindeki Zilberman Galeri’de <strong>Fatoş İrwen</strong>’in şahane solo sergisi <em>‘Rû Bi Rû’</em> ne yazık ki son günlerinde.</p>
<p>Diyarbakır’ın Sur ilçesinde doğan Fatoş İrwen’i, 2022 Mardin Bienali’nde kendi saçlarıyla yaptığı <em>‘Güvenlik Ağı’</em> işiyle tanıdım ve o tarihten sonra yakın takibe aldım.</p>
<p>İstanbul Modern’de 31 Aralık 2027’ye kadar ziyaret edilebilecek <em>‘Aynı Mavi Altında’</em> karma sergisinin sanatçıları arasında yer alan Fatoş İrwen’in çarpıcı işleri, geçen yıl Arter’deki <em>‘Basınç Altında Suyun Üstünde’</em> grup sergisinde, Abdülmecit Efendi’deki unutulmaz <em>‘Folia’</em> sergisinde ve Galerist’teki <em>‘Distilled From Scattered Blue</em>’ sergisinde yer almıştı.</p>
<p>Sanatçının eşliğinde gezdiğim <em>‘Rû Bi Rû’</em> (Yüz Yüze) sergisi, bir dere yatağına atıfta bulunan <em>‘Kayıp Zaman İçinde’</em> enstalasyonuyla başlıyor.</p>
<p><em>‘Rû Bi Rû’</em> sergisi aslında sanatçının 2023’te Zilberman Berlin’de gerçekleştirdiği <em>‘Sur’</em> başlıklı kişisel sergisinde şekillenmiş.</p>
<p><em>“Sur sergisi toprak ağırlıklı bir sergiydi. Bu sergi ise su... Dicle’yi düşünerek bir dere yatağı kurmak istedim. Diyarbakır çevresinde, Pervari’ye, Hakkâri’ye son yıllarda yaptığım yolculuklarla son şeklini aldı. Dağlar, nehirler arasında gezerken bize çocukluğumuzda anlatılan hikâyeler karşılığını buldu.” </em>diye anlatıyor.</p>
<p>Yanımda su ile beslediği dere yatağında neler yok?</p>
<p>Gözler, alçıya dökülmüş minik kurukafalar, yumruk hâlinde eller, bol miktarda devedikeni ve bunların üzerine yerleştirilmiş mavi kuşlar.</p>
<p>Kuşların, Diyarbakır Cezaevi’nde üç yılını geçiren sanatçı için özel bir anlamı var.</p>
<p>Gençliğimde okuduğum ve o yıllarda hayli popüler olan Polonyalı-Amerikalı yazar <strong>Jerzy Kosinski</strong>’nin <em>‘Boyalı Kuş’</em>una atıfta bulunuyorlar.</p>
<p>Kitabı cezaevinde okuyan sanatçı, <em>“Çok etkilendiğim sert bir kitaptı. Bana yabancı gelmeyen bir hikâyeydi çünkü. Kitaptaki çocuğun hikâyesi benim coğrafyamdaki pek çok çocuğun hikâyesine götürdü beni. Kuşların buraya konması hayata direnme.”</em> diyor.</p>
<p>Devedikenlerini göstererek, <em>“Sağlam, ölüme direnen ve kendilerini dikenleriyle koruyan bitkiler. Bunları bizim hayatımıza benzetiyorum.”</em> diyor İrwen. Enstalasyonun önünden ayrılamadığımı görünce anlatıyor:</p>
<p><em>“Bu fokurdayan su birikintisi, fokurdayan bir hayat. Yüzlerce detay var. Diyarbakır’ın volkanik taşları, geyik boynuzu, kanatlar, boş çerçeveler, devedikenleri, kuşlar. Hayatımı süzgeçten geçirdiğimde aklımda kalan, beni en çok çarpan, etkileyen anılara dair bir sürü nesneyi bir araya getirdim bu enstalasyonda. Gözler, tarihin gözleri aslında; hem geçmişin hem geleceğin.”</em> diyor.</p>
<p>Tabii sanatçının alametifarikası, direnişin sembolü olan saçları da var.</p>
<p><strong> <img src="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/0/0/0/6b004c4b3525d-1795181643.png" alt="" width="500" height="345" /></strong></p>
<p><strong>Suriçi’ndeki ev ve saçlar</strong></p>
<p>Doğduğu coğrafyayı kucaklayan işin tam karşısındaki videoda, sanatçının Suriçi’nde çocukluğunu geçirdiği harap ev görülüyor.</p>
<p>Annesinin gelin gittiği bu ev, medrese geleneğinden gelen Kürt din âlimi dedesine ait.</p>
<p><em>“Son gittiğimde evin ortasında kocaman bir delik vardı. Bazılarına ürkütücü gelen terk edilmiş bu ev, hep döndüğüm bir yer. Ben sürekli dönerim bir şeylere, kendi içimde halletmek için deşmek isterim. Suriçi’nde iki evimiz vardı. İkincisini satın aldım. Tadilat görüyor. Bir dahaki solo sergimi orada yapmayı düşünüyorum.”</em> diyor.</p>
<p>Suriçi’nde benim de canımı acıtan kentsel dönüşümü konuşuyoruz. Hani <strong>Davutoğlu</strong>’nun vaktinde <em>“Toledo yapacağız”</em> dediği yer.</p>
<p><em>“Suriçi’nde sokak, insanların yaşam tarzı. Yan yana dizilmiş güzel evleri ne yapsınlar? Sokakta hayat vardı. Orada yersin, oturursun, komşularla sohbet edersin. Sokakta zaman geçirmek bir yoksulluk belirtisi değil ki. Suriçi benim için çok başka. Oradaki hayatı unutmuyorum. Yani sanat da biraz benim için unutmamak üzerine yaptığım bir şey. Tabii ki. Unutmamanın üstüne yeni şeyler de ekleyince zenginleştiğim bir alan. Evet, insanı da zenginleştiren bir alan.”</em> diyor.</p>
<p>Duvarların birindeki video işinde, kentsel dönüşümle ortaya çıkan birbirine benzer evleri seyreden tavşan, kirpi ve baykuş, o sokaklarda yok olmuş bir yaşamın, bir ekosistemin sembolleri.</p>
<p>Sanatçının yine önünden uzun süre ayrılamadığım bir işi, beden konturlarını saçlarıyla oluşturduğu tombul iki kadını bir çiçek bahçesinin içinde gösteren eseri.</p>
<p><strong>Michelangelo</strong>’nun <em>‘Âdem’in Yaratılışı’</em> tablosundaki erkekler gibi kadınlar işaret parmaklarını birbirine uzatmış.</p>
<p>Benim çiçek bahçesi sandığım şey sanatçının cezaevindeki turuncu çiçekli çarşafı. Üzerine maharetle iplikle işlediği kuşlar, balıklar ve çeşitli minik hayvanlar kondurmuş.</p>
<p>Dicle Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’nden mezun olduktan sonra aynı üniversitede resim bölümünde lisansüstü eğitim alan İrwen, lise döneminde tekstil ve hazır giyim de okumuş. O yüzden işlemeleri, karton kutulardan kesip yaptığı Diyarbakır’ın gece görüntüsü gibi işleri mükemmel.</p>
<p>Her sergisinde karşıma çıkan saçlarını sorduğumda ise <em>“Saçlarımı çocukluğumdan beri biriktiririm. Sandıklar dolu. Annem dökülen saçlarımı yerde görmek istemez, babam kesmemi istemezdi. Cezaevinde de birikti. Saçım benim için bir ağırlıktı ama ağırlık sanata dönüştü.”</em> diyor.</p> ]]>
            </content:encoded>
            <link>https://www.hafta.com.tr/kayip-zamanin-icinde-92721</link>
                            <media:content url="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/7/2/1/1280x720/kayip-zamanin-icinde-1795181858.jpg" type="image/jpg" expression="full" width="1280" height="720">
                    <media:description type="plain">
                        <![CDATA[ Diyarbakır’ın Suriçi’nde doğup büyüyen Fatoş İrwen, ‘Rû Bi Rû’ sergisinde çocukluğunun coğrafyasını anılarıyla kucaklıyor. Sanatçı için üretmek, unutmamanın üzerine yeni şeyler ekleyerek zenginleşmenin bir yolu. ]]>
                    </media:description>
                    <media:credit role="author" scheme="urn:ebu">
                        <![CDATA[ Hafta  ]]>
                    </media:credit>
                </media:content>
                    </item>

                    <item>
            <guid>https://www.hafta.com.tr/405-gunde-yaratilan-audinin-ufku-nuvolari-92720</guid>
            <pubDate>Sun, 22 Nov 2026 07:00:00 +03:00</pubDate>
            <title> 405 GÜNDE YARATILAN AUDI’NİN UFKU: Nuvolari</title>
            <content:encoded>
                <![CDATA[ <p>Audi’nin yeni tasarım felsefesi ve Formula 1’e giriş stratejisi içinde elektrikleşme çağında performansı, teknolojiyi ve duyguyu yeniden birleştirme kararı, herkesi şaşırtmaya devam ediyor. CEO <strong>Gernot Döllner</strong>, Nuvolari’yi <em>“Audi’nin teknolojik yenilenmesinin fiziksel tezahürü”</em> olarak tanımlarken; bu projenin yalnızca hız şovu değil, karar alma ve üretime geçiş hızını kanıtlayan yeni bir seviye olduğunu anlatıyor. Tazio Nuvolari adı da, cesaret, yaratıcılık, adanmışlık ve kazanma iradesini otomobilin karakteriyle buluşturan bir miras olarak bu yönde seçilmiş. Döllner’e göre Nuvolari, teknoloji, performans ve ekip çalışmasına odaklanıldığında nelerin mümkün olduğunu gösteriyor. Devasa Q9’un New York’taki dünya prömiyerinden 17 gün sonra Monterey’deki Kuzey Amerika tanıtımı, ABD pazarının marka için stratejik ağırlığını netleştirdi. Fakat asıl hikâye, 4 Haziran 2026’da Antibes’te gösterilen üretime yakın prototipte saklıydı. Otomobil kısa sürede, aşırı yoğun uluslararası iş birlikleriyle geliştirildi ve 499 adetle sınırlandırıldı.</p>
<p>Lamborghini’den gelen CTO <strong>Rouven Mohr</strong>’a göre Formula 1, yenilikleri yola hızlı ve hassas biçimde taşımanın itici gücü. Nuvolari ise bu aktarımın üretime yakın kanıtı; 4.0 litrelik biturbo V8 588 kW üretirken üç eksenel akılı e-motoru 110’ar kW ekliyor. Toplam sistem gücü 736 kW, batarya brüt 7,3 kWh… V8 motoru 730 Nm tork ve 10.000 1/min’e ulaşıyor. Ön akstaki iki yağ soğutmalı eksenel akılı motor 2.150 Nm’ye kadar tork sağlıyor ve quattro’nun değişken dağıtımını destekliyor. Üçüncü motor V8 ile şanzıman arasında… Sonuç: 0-100 km/h 2,6 saniye, 0-200 km/h 6,8 saniye ve 350 km/h üzeri azami hız. Mohr’un vurgusu hibrit gücün yanı sıra aktif aerodinamik ve dünyada ilk kez sunulan ‘quattro predictive ride’ üzerinde. Bu sistem direksiyon açısı, ivme, sapma hızı ve yol tutuş düzeyini okuyup çekiş kaybını önceden tahmin ediyor. Güç aktarma, frenler, tork dağıtımı ve aerodinamik entegre biçimde koordine ediliyor. Ön aks elektrik motorları değişken tork vektörlemesiyle virajlarda çeviklik ve yüksek hızda stabilite sağlıyor. E-Hybrid, Balanced, Dynamic, Dynamic+ ve Track modları farklı öncelikler sunuyor.</p>
<p><strong>TEKNİK, ZEKA VE </strong><strong>DUYGUNUN BİRLEŞİMİ </strong></p>
<p>Range Rover’den transfer edilen yeni Audi Baş Tasarımcısı <strong>Massimo Frascella</strong>’ya göre Nuvolari, ‘Vorsprung durch Technik’in en içgüdüsel hali; teknoloji duyguya hizmet ediyor. ‘The Radical Next’ düşüncesini üretime taşıyan bu ilk model; netlik, tekniklik, zeka ve duygunun birleşimi. ‘Dikey çerçeve’ ilk kez bir hibritte uygulanıyor; orta motor yerleşimi monolitik hacim ve güçlü duruş oluşturuyor. Titanium rengi, karbon ögeler ve gergin yüzeyler her tasarım kararını işlevsel kılıyor. Kabin içinde koyu ön bölüm konsantrasyonu desteklerken arkada Shadow Dune tonu denge kuruyor. Anodize alüminyum, karbon koltuklar ve sürücü odaklı HMI otomobili sürüş eylemine bağlıyor.</p>
<p>Audi Space Frame’in karbon dış gövdeyle birleşimi marka için ilk; panellerin neredeyse tamamı CFRP’den üretiliyor. Formula 1 uzmanlığıyla geliştirilen prepreg otoklav teknolojisi, karbon liflerini yüksek basınç ve sıcaklıkta kürleyerek hafifliği yapısal performansla birleştiriyor. Elle yerleştirme, karmaşık geometrileri ve görünür kaliteyi mümkün kılıyor; dövme merkez kilitli jantlar da ilk kez kullanılıyor.</p>
<p>Aktif aerodinamik, ön splitter’dan arka difüzöre kadar işlevsel; <strong>S-kanalı ön aksta aerodinamik verimliliği artırıp kaldırma kuvvetini azaltırken güç aktarma sisteminin soğutulmasına katkıda bulunuyor.</strong> Üç konumlu açılır arka kanat Closed, Low Downforce ve High Downforce ayarlarıyla direnç ile yere basma dengesini yönetiyor. Dynamic, Dynamic+ ve Track modlarında otomatik çalışan sistem düzlükte DRS ile direnci düşürüyor, fren ve virajlarda 400 kg üzeri yere basma üretebiliyor.</p>
<p>Formula 1’den türetilen uzun elyaf karbon diskler, 10 pistonlu 420x40 mm ön ve 4 pistonlu 410x32 mm arka kaliperlerle eşleşiyor. İç soğutma, ısı tahliyesini yüzde 21’e kadar artırıyor ve 2,8 MW emme kapasitesiyle fren performansında zayıflama yaşamadan dayanıklılık sunuyor.</p>
<p>Audi F1 pilotları <strong>Gabriel Bortoleto </strong><strong>Nardò’da,</strong><strong> Nico Hülkenberg </strong><strong>ise Neustadt an der Donau’daki test pistindeki deneme sonrasında</strong> aracın “hazır” olduğu ve öngörülebilir karakteri vurgulanmıştı. Le Mans 24H efsanesi <strong>Tom Kristensen</strong> ise, Goodwood’da sistemlerin motor sporlarından ilham alıp yola rafine edilmesini övüyor. F1 Monako pistinden Londra sahnesine, Goodwood Hillclimb’tan Monterey The Quail ve Pebble Beach Concept Lawn sergilerine otomobilin yol ve pist varlığı vurgulanmaya devam ediyor. Ön siparişleri bu hafta açılan ve 2027 Mayıs’ta teslim edilebilecek Nuvolari, estetik, otantiklik ve mükemmellik arayan müşteriler için 499 adetlik koleksiyon parçası olarak konumlandırılıyor.</p>
<p>Fiyat, ağırlık, üretim yeri ve tam homologasyon ayrıntıları açıklanmasa da; Nuvolari, Audi’nin Formula 1’i pazarlama sembolünden geliştirme hızına, karbon üretimine, aerodinamiğe ve yazılım kontrollü şasiye taşıdığı bir kanıt… 1.001 BG ve 499 adetlik sınırlı üretim, markanın üst segmentte algı tavanını yükseltirken yeni üretim hızını da görünür kılıyor.</p>
<p>Fakat asıl başarı, üretime yakın prototipin kısa sürede olgunlaşması ve 2027 teslimat takviminin netliğinde yatıyor. Bir süper içten yanmalının duygusal çekiciliği gölgelemeden elektrikleşme anlatısındaki dengeyi dikkatle kurması, beklentiyi de zekice yönetecektir. Audi’nin performans mirasını elektrik destekli hibrit çağa taşıyan bir yeni kimlik beyanı Nuvolari’ye aşık olmamak elde değil!</p> ]]>
            </content:encoded>
            <link>https://www.hafta.com.tr/405-gunde-yaratilan-audinin-ufku-nuvolari-92720</link>
                            <media:content url="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/7/2/0/1280x720/405-gunde-yaratilan-audinin-ufku-nuvolari-1795181460.jpg" type="image/jpg" expression="full" width="1280" height="720">
                    <media:description type="plain">
                        <![CDATA[ Stratejik yenilenme iddiasını tek bir otomobilde görünür kılan Audi, bir ‘womanizer’ değil, bir ‘gentlemanizer’ yaratmış. ]]>
                    </media:description>
                    <media:credit role="author" scheme="urn:ebu">
                        <![CDATA[ Hafta  ]]>
                    </media:credit>
                </media:content>
                    </item>

                    <item>
            <guid>https://www.hafta.com.tr/modada-007-rekabeti-92719</guid>
            <pubDate>Sun, 22 Nov 2026 07:00:00 +03:00</pubDate>
            <title> Modada 007 rekabeti</title>
            <content:encoded>
                <![CDATA[ <p>James Bond’un yeni yüzü belli oldu, şimdi sıra gardırobunda. Amazon MGM Studios’un 16 Kasım’da yaptığı açıklamayla <strong>Robert Pattinson</strong>’ın <strong>Daniel Craig</strong>’den 007 rolünü devralacağı kesinleşti. Ancak bu seçim, sinema çevreleri kadar moda ve saat sektöründe de heyecan yarattı. Çünkü James Bond yalnızca bir karakter değil, altmış yılı aşkın süredir erkek giyimini, otomobil tercihlerini ve tüketim alışkanlıklarını etkileyen güçlü bir stil sembolü.</p>
<p>2028’de gösterime girmesi beklenen yapımın hazırlıkları sürerken lüks markalar çoktan harekete geçti. Asıl soru şu: Pattinson’ın Bond’u, Daniel Craig’in Tom Ford takımlarını ve Omega saatlerini kullanmaya devam mı edecek, yoksa bambaşka bir stil mi benimseyecek? </p>
<p><strong>DIOR’UN BÜYÜK AVANTAJI</strong></p>
<p>Robert Pattinson’ın Bond rolüne seçilmesi, Dior açısından önemli bir fırsat. İngiliz oyuncu, 2013’ten bu yana Fransız modaevinin yüzlerinden biri. Özellikle Dior Homme parfüm kampanyalarıyla özdeşleşen Pattinson, <strong>Jonathan Anderson</strong>’ın kreatif direktörlüğünde de markayla ilişkisini sürdürüyor.</p>
<p>Bu uzun soluklu birliktelik, Dior’u yeni Bond’un gardırobu için güçlü adaylardan biri haline getiriyor. Üstelik Anderson’ın sinema kostümleriyle kurduğu ilişki ve markanın Hollywood’a artan ilgisi, olası bir ortaklığı daha da anlamlı kılıyor.</p>
<p>Ancak Dior’un karşısında önemli bir rakip var: Tom Ford. Daniel Craig döneminin vazgeçilmez markası, 2008 yapımı <em>‘Quantum of Solace’</em>dan itibaren Bond’un takım elbiselerini hazırladı. Craig’in keskin siluetleri, dar kesimli takımları ve kusursuz görünümü, Tom Ford’un modern erkek giyimi anlayışıyla özdeşleşti.</p>
<p>Bond’un stil tarihinde farklı modaevlerinin imzası bulunuyor. <strong>Pierce Brosnan</strong> döneminde Brioni öne çıkarken <strong>Sean Connery</strong>’nin klasik İngiliz terziliği, karakterin zarafet anlayışını şekillendirdi. <strong>Roger Moore</strong> ise Savile Row geleneğini temsil eden görünümüyle hafızalara kazındı. Pattinson’ın alışılmışın dışında moda tercihleri düşünüldüğünde, yeni Bond’un daha deneysel bir çizgiye yönelmesi de mümkün. Dior’un avantajı yalnızca oyuncuyla mevcut anlaşması değil, onun kişisel stilini yıllardır şekillendiren markalardan biri olması.</p>
<p><img src="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/0/0/0/6b004a896ce9d-1795181193.jpg" alt="" width="500" height="313" /></p>
<p><strong>SAATLERDE İDDİALI ÇEKİŞME</strong></p>
<p>Takım elbiselerdeki rekabetin bir benzeri saat sektöründe yaşanıyor. Omega, 1995 yapımı ‘GoldenEye’dan bu yana James Bond’un bileğinde. Pierce Brosnan ile başlayan birliktelik, Daniel Craig döneminde de devam etti. Özellikle Seamaster koleksiyonu, 007 karakterinin ayrılmaz parçalarından birine dönüştü. Fakat Pattinson, Eylül 2026’da İsviçreli saat üreticisi Jaeger-LeCoultre’ün küresel marka elçisi oldu. Richemont grubuna ait markanın bu anlaşması, Bond’un geleneksel saat tercihinin değişebileceği ihtimalini gündeme taşıdı.</p>
<p>Vogue Business’ın aktardığı Launchmetrics verilerine göre Pattinson’ın Jaeger-LeCoultre elçisi olarak açıklanması, ilk 48 saatte yaklaşık bir milyon dolarlık medya etki değeri yarattı. Bond rolünün sağlayacağı görünürlük düşünüldüğünde, bu ilişkinin ticari potansiyeli daha da büyüyor. Omega ise geri adım atmaya niyetli görünmüyor. Marka, Bond temalı Seamaster modellerini tanıtarak karakterle uzun yıllara dayanan bağını hatırlatıyor. Üstelik Omega’nın 2025’te marka elçisi yaptığı <strong>Aaron Taylor-Johnson</strong> da Bond rolü için adı geçen oyuncular arasındaydı.</p>
<p>Dolayısıyla rekabet yalnızca hangi saatin filmde görüneceğiyle sınırlı değil. Mesele, milyonlarca izleyicinin zihninde James Bond ile hangi markanın özdeşleşeceği.</p>
<p><strong>MİLYON DOLARLIK VİTRİN</strong></p>
<p>James Bond filmlerinde ürün yerleştirme uzun yıllardır önemli bir gelir ve pazarlama modeli. Aston Martin otomobilleri, Omega saatleri, Tom Ford takımları ve Bollinger şampanyaları karakterin kimliğinin parçaları haline geldi. Bu ilişkinin ekonomik boyutu da oldukça büyük. 2015 yapımı ‘Spectre’de yaklaşık 45 milyon dolarlık ürün yerleştirme bulunduğu tahmin ediliyor. Daniel Craig'in son filmi ‘No Time to Die’da ise marka iş birlikleri ve ürün yerleştirmelerin toplam değerinin yaklaşık 100 milyon dolara ulaştığı bildiriliyor.</p>
<p>Markalar açısından Bond filminde görünmek, geleneksel bir reklam kampanyasından çok daha fazlasını ifade ediyor. Bir saat, takım elbise ya da otomobil yalnızca birkaç saniyelik görünürlük elde etmiyor; karakterin zarafeti, cesareti ve prestijiyle ilişkilendiriliyor.</p>
<p>Üstelik bu etki sinema salonlarıyla sınırlı kalmıyor. Filmden alınan görüntüler sosyal medyada dolaşıma giriyor, kullanılan ürünler araştırılıyor ve markalar bu ilgiyi özel koleksiyonlara dönüştürebiliyor.</p>
<p><strong>BİR CEKETİN HİKÂYESİ</strong></p>
<p>Bond’un moda üzerindeki etkisi her zaman milyon dolarlık sponsorluk anlaşmalarına bağlı değil. Bunun en dikkat çekici örneklerinden biri, Daniel Craig’in 2012 yapımı ‘Skyfall’da giydiği Billy Reid imzalı palto. Craig'in kendi satın aldığı ve filmde kullanılmasını istediği ‘Bond Peacoat’ adlı model, yapımın ardından büyük ilgi gördü. Amerikan markası için bu görünürlük, planlı bir reklam kampanyasının ötesinde ticari fırsat yarattı. Benzer şekilde İngiliz gömlek üreticisi Turnbull &amp; Asser da 1962 yapımı ‘Dr. No’dan bu yana Bond’un stil tarihinde önemli bir yere sahip. Marka, ‘Casino Royale’in 20. yılı dolayısıyla hazırladığı özel koleksiyonla bu bağı yeniden gündeme taşıdı. Bu örnekler, Bond’un yalnızca büyük modaevleri için değil, daha küçük ve köklü üreticiler için de güçlü bir tanıtım alanı olduğunu gösteriyor.</p>
<p><strong>HOLLYWOOD’UN BOND EKONOMİSİ</strong></p>
<p>Pattinson’ın Bond seçilmesi, moda sektörünün sinemayla ilişkisini yoğunlaştırdığı bir döneme denk geliyor. Artık markalar yalnızca kırmızı halı görünümlerine sponsor olmakla yetinmiyor; film yapımcılarıyla doğrudan ortaklıklar kuruyor, kostüm tasarımına dahil oluyor ve yapımlardan ilham alan koleksiyonlar hazırlıyor.</p>
<p>Dior’un A24 ile gerçekleştirdiği iş birliği de bu eğilimin örneklerinden biri. Modaevleri, sinemanın kültürel etkisini uzun vadeli marka stratejilerinin parçası olarak değerlendiriyor.</p>
<p>Yeni Bond filminde bu yaklaşımın daha da belirginleşmesi bekleniyor. Çünkü Pattinson, Dior ve Jaeger-LeCoultre gibi önemli markalarla mevcut anlaşmaları bulunan bir oyuncu olarak role başlıyor. Bununla birlikte henüz hiçbir markanın yeni film için resmi ürün yerleştirme anlaşması açıklanmış değil. Oyuncunun kişisel reklam sözleşmelerinin, canlandırdığı karakterin kullanacağı ürünleri otomatik olarak belirlemediğini de unutmamak gerekiyor.</p>
<p>Yine de 007’nin gardırobuna girecek markalar için kazanç yalnızca satış rakamlarıyla ölçülmeyecek. Asıl ödül, sinema tarihinin en tanınmış karakterlerinden birinin stiline imza atmak.</p>
<p> </p> ]]>
            </content:encoded>
            <link>https://www.hafta.com.tr/modada-007-rekabeti-92719</link>
                            <media:content url="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/7/1/9/1280x720/modada-007-rekabeti-1795181218.jpg" type="image/jpg" expression="full" width="1280" height="720">
                    <media:description type="plain">
                        <![CDATA[ Robert Pattinson’ın James Bond rolüne seçilmesi, lüks markalar arasında büyük bir rekabet başlattı. Dior, Tom Ford, Omega ve Jaeger-LeCoultre, sinemanın en ünlü ajanının gardırobunda yer almak için karşı karşıya. ]]>
                    </media:description>
                    <media:credit role="author" scheme="urn:ebu">
                        <![CDATA[ Hafta  ]]>
                    </media:credit>
                </media:content>
                    </item>

                    <item>
            <guid>https://www.hafta.com.tr/bir-masadan-kac-hikaye-cikar-92717</guid>
            <pubDate>Sun, 22 Nov 2026 07:00:00 +03:00</pubDate>
            <title> Bir masadan kaç hikâye çıkar?</title>
            <content:encoded>
                <![CDATA[ <p><strong>Yollarınızın kesiştiği ve “Biz birlikte bir şeyler anlatmalıyız” dediğiniz o anı hatırlıyor musunuz? Hikâyeden Adamlar fikri ilk nasıl doğdu?</strong></p>
<p><strong>OZAN BOZKURT:</strong> Bizim aslında resmi olarak tanışmamız boks ringinde gerçekleşti diyebiliriz. Arkadaşımız Batu ile ayrı ayrı çalışıyorduk zaten, bir gün bizi ringde bir araya getirdi. Kim kazandı diye sormayın (Gülüyor). Sonrasında dostluğumuz baki oldu.</p>
<p><strong>SERCAN ŞAHİN KURTULMUŞ:</strong> “Bir şeyler anlatmalıyız” dediğimiz noktaya gelmemiz de berberde oldu. Yan yana gelince susamıyoruz, sohbet illa ki bir şekilde akıp gidiyordu. Sonra berberimiz “Ya siz niye bir şeyler yapmıyorsunuz?” dedi. Aslında o fikir ilk orada aklımıza girdi. Sonrası zaten malum, kendimizi siyah bir fonun önünde bulduk. Çekiminden kurgusuna kadar her şeyi kendimiz yapıyorduk. Anlatmaya biraz da kurtulmak gibi bakıyorduk herhalde. Bizim için podcast masasının arkadaşlarla kurulan sohbet masasından pek bir farkı yoktu. Baş başa çektiğimizden de olsa gerek. Hikâyeden Adamlar işte böyle doğdu.</p>
<p><strong>‘Hikâyeden Adamlar’ sizin için neden bu kadar kıymetli?</strong></p>
<p><strong>S.Ş.K.: </strong>Özellikle hiç tanımadığımız insanların anlattıklarımızda kendilerinden bir şeyler bulması, duygusal anlamda bir karşılık görmesi bizi çok mutlu ediyor. Bir hikâyenin başka birinin kalbinde bir his uyandırabilmesi, bütün bu sürecin en değerli taraflarından biri.</p>
<p><strong>O.B.: </strong>İki dostun birlikte bir şey inşa etmesinin yanı sıra, anlattığımız şeylerin başka insanların masasında bir yerinin olması çok kıymetli. Birlikte başladığımız bir yolculuğun zamanla bu kadar çok insana ulaşması bizim için ayrıca değerli.</p>
<p><strong>Programlarınızda edebiyattan sinemaya uzanan çok geniş bir havuzdan besleniyorsunuz...</strong></p>
<p><strong>O.B.: </strong>Aslında tek bir türden bahsetmek pek mümkün olmuyor. İzlediğimiz bir filmden, diziden, okuduğumuz bir kitaptan, dinlediğimiz bir şarkının sözlerinden ya da başkalarının hayat hikâyelerinden… Bunların hepsi konuştuğumuz şeylerin içerisinde var olabiliyor. Dışarıdan sıradan görünen şeyler, günlük hayatın koşuşturması bile buna dahil.</p>
<p><strong>S.Ş.K.:</strong> Hikâyeleri seçerken tabii ki kendimize göre içselleştirebildiğimiz, duygusunu daha rahat anlayıp anlatabildiğimiz şeylere yöneliyoruz.</p>
<p>Aslında buna seçmek de denilemez; o zaten kendiliğinden geliyor. Önemli olan, o hikâyenin bizde bir karşılık bulması. Çünkü önce bizim hissettiğimiz bir şeyi anlatmamız gerekiyor.</p>
<p><strong>Hikâyeleri dijital dünyada ve ekranlarda anlatma biçiminiz zaman içinde nasıl evrildi?</strong></p>
<p><strong>S.Ş.K.:</strong> Sohbetlerde bizim kadar hiç tanımadığımız insanların da yeri olduğunu düşündük. Çünkü artık sadece bizim aramızda geçen bir sohbetten bahsetmiyorduk. İnsanlar da kendi hikâyeleriyle bu anlatının bir parçası oluyordu. ‘Mahalle’ konsepti tam olarak böyle başladı aslında. Zaman içerisinde içeriklerimizin de bu karşılıklı iletişimle şekillendiğini söyleyebiliriz.</p>
<p><img src="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/0/0/0/6b00499e44196-1795180958.jpg" alt="" width="500" height="333" /></p>
<p><strong>O.B.:</strong> Aslında başlangıçta da anlattığımız gibi, bir masanın başında iki yakın arkadaştık. İnsanlar anlattıklarımızda kendilerinden birer parça gördükçe yorumlara kendi hikâyelerini yazmaya başladı. Keza mesaj olarak da bunları almaya başladık. Aynı zamanda ‘Bir gün ben de orada olmalıyım, o masada birlikte sohbet etmeliyiz’ diyen birçok yorum geliyordu.</p>
<p><strong>Günümüzün hızlı tüketim kültüründe, insanları uzun soluklu hikâyelere ve derinlemesine sohbetlere ortak etmek sizce neden bu kadar kıymetli?</strong></p>
<p><strong>O.B.:</strong> Aslında tam da söylendiği gibi, her şeyin bu kadar ‘hızlı’ olmasından ve sürekli bir şeyleri ‘tüketmekten’ kaynaklı. Günlük hayatta o kadar fazla şeyin derdine düşüyor, fiziksel ve zihinsel olarak o kadar yoruluyoruz ki bazen dinlenmemiz gerektiğini dahi unutabiliyoruz. Her şey bu kadar hızlıyken biz bu hıza ne kadar ayak uydurabiliyoruz, o da bir muamma.</p>
<p><strong>S.Ş.K.:</strong> Tüketilenin ardından bize faydalı bir şeylerin kalması gerektiğini düşünüyoruz. Bunu çok komplike düşünmeye de gerek yok. Bir şeylerden zevk almak, anlamak, duyguları zamanında ve yerinde yaşayabilmek de bizce bunun birer parçası. Bazen bir hikâyeye zaman ayırmak, üzerine düşünmek ve onu bir başkasıyla paylaşmak bile kendi başına çok kıymetli.</p>
<p><strong>Seyirciden aldığınız o anlık reaksiyon yaratım sürecinizi nasıl besliyor?</strong></p>
<p><strong>S.Ş.K.:</strong> Mahalle’nin en sevdiğimiz tarafı da bu zaten. Biz bir şeyler anlatmaya başlıyoruz ama sohbetin nereye gideceğini hep birlikte belirliyoruz. O yüzden seyirci bizim için sadece dinleyen ya da izleyen tarafta değil, doğrudan o sohbetin bir parçası. Hatta çoğu zaman biz de onlardan bir şeyler öğrenerek ayrılıyoruz. Bu karşılıklı etkileşim, yaptığımız işi bizim için de heyecan verici kılıyor.</p>
<p><strong>O.B.:</strong> Bizim için işin en güzel taraflarından biri de bu aslında. Çünkü ne kadar hazırlıklı olursanız olun, karşınızdaki insanın ne anlatacağını, neye güleceğini ya da hangi hikâyede kendinden bir şey bulacağını önceden bilemiyorsunuz. Bazen bizim üzerinde çok durmadığımız bir cümle seyircide bambaşka bir karşılık bulabiliyor. Bazen de hiç beklemediğimiz bir anda birinin anlattığı hikâye bütün sohbetin yönünü değiştiriyor.</p>
<p><strong>Günümüz sanat dünyasında ‘popüler olan’ ile ‘kalıcı olan’ arasındaki çizgi çok inceldi. Bir anlatıcı olarak bu dengeyi nasıl kuruyorsunuz?</strong></p>
<p><strong>O.B.: </strong>Bizce bir noktada insani duyguların bir ucundan tutmuş her iş ‘kalıcı’ olarak nitelendirilebilir. Birilerinin dünyasında var olabilmek için bazı duyguları paylaşmak gerektiğine inanıyoruz. Ortak duyguları paylaştığımız şeyler kolay kolay unutulmaz gibi geliyor.</p>
<p><strong>S.Ş.K.:</strong> Biz ‘popüler’ olmaktan ziyade, manevi bir taraftan ‘paylaşmayı’ değerli buluyoruz. Sahnede de bunu yansıtmaya çalışıyoruz. Bu da insanlara geçtiği için izlendiğimizi düşünüyoruz. Bir hikâyenin ne kadar kişiye ulaştığından çok, ulaştığı insanlarda nasıl bir iz bıraktığı önemli. Sanırım bizim için kalıcılığın karşılığı da biraz burada yatıyor.</p> ]]>
            </content:encoded>
            <link>https://www.hafta.com.tr/bir-masadan-kac-hikaye-cikar-92717</link>
                            <media:content url="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/7/1/7/1280x720/bir-masadan-kac-hikaye-cikar-1795180982.jpg" type="image/jpg" expression="full" width="1280" height="720">
                    <media:description type="plain">
                        <![CDATA[ Sosyal medyada milyonlara ulaşan Hikâyeden Adamlar’ın yaratıcıları Ozan Bozkurt ve Sercan Şahin Kurtulmuş ile hikâyelerin insanları nasıl bir araya getirdiğini, paylaşmanın ve dinlemenin değerini konuştuk: “Anlatmaya biraz da kurtulmak gibi bakıyorduk” diyor. ]]>
                    </media:description>
                    <media:credit role="author" scheme="urn:ebu">
                        <![CDATA[ Hafta  ]]>
                    </media:credit>
                </media:content>
                    </item>

                    <item>
            <guid>https://www.hafta.com.tr/majestelerinin-yeni-gozdesi-92715</guid>
            <pubDate>Sat, 21 Nov 2026 07:00:00 +03:00</pubDate>
            <title> Majestelerinin yeni gözdesi</title>
            <content:encoded>
                <![CDATA[ <p>1962’de <em>‘Dr. No’</em> filminin kumarhane sahnesinde <strong>Sean Connery</strong> karşısındaki kadına bakar ve kendisini tanıtır: <em>“Bond. James Bond.”</em> Üç kelimenin sinema tarihinin en unutulmaz repliklerinden birine dönüşmesinin üzerinden 64 yıl geçti. Soğuk Savaş bitti, düşmanları başka kılıklara büründü. Ama o kendinden emin bakış, biraz küstahlık, biraz da İngiliz zarafeti hep kaldı. Şimdi bakalım <strong>Robert Pattinson</strong> bu duruşu nasıl ve ne kadar taşıyacak?</p>
<p><strong>GELECEĞİ AMAZON’UN ELİNDE</strong></p>
<p><strong>Barbara Broccoli</strong> ve <strong>Michael G. Wilson</strong>’ın yönetiminde seri, yeni filmler arasındaki uzun aralara rağmen değerini korumuştu. 2022’de MGM’yi 8,5 milyar dolara satın alan Amazon, 2025’te Bond’un yaratıcı kontrolünü de devraldı. Dijital platformlar ve büyük bütçeli yapımlar arasında sertleşen rekabette 007’yi yeniden ön plana çıkarmak istiyor. <em>Harry Potter</em> serisinin arkasındaki <strong>David Heyman</strong>, <em>Spider-Man</em> filmlerinden <strong>Amy Pascal</strong>, <em>Dune</em> ve <em>Blade Runner 2049</em>’un yönetmeni <strong>Denis Villeneuve</strong>, Peaky Blinders’ın yaratıcısı <strong>Steven Knight</strong>... Stüdyo, serinin geleceğini Hollywood’un en deneyimli isimlerine teslim ediyor. <strong>Jeff Bezos</strong> da yeni Bond’un seçiminde ne kadar etkili olduğunu anlatmadan duramadı. Beş finalist kostümleriyle kamera karşısına geçmiş, üçer sahnede denenmiş. Başta fazla ünlü buldukları Pattinson, deneme çekimlerinde herkesi ikna etmiş. Bezos’un kararda kendi payını vurgulamaktan da epey hoşlandığı anlaşılıyor. Ne de olsa Bond artık Amazon’un elinde.</p>
<p><strong>CASUSUN ALTI HÂLİ</strong></p>
<p>Bond’un yaratıcısı <strong>Ian Fleming</strong>, 1953 tarihli ‘<em>Casino Royale’</em> romanında pek de huzurlu bir adam tarif etmiyordu. İçkiyi, kumarı, iyi giyinmeyi seven ama korkuları ve zaafları da olan bir casustu bu. Connery ona yenilmez bir özgüven kazandırdı. <strong>Roger Moore</strong> mizahı biraz abarttı; Bond uzaya bile çıktı. <strong>Timothy Dalton</strong> karakterin öfkeli yanını gösterdi. Benim Bond’um diyebileceğim <strong>Pierce Brosnan</strong> ise zarafetini geri getirdi. Derken <strong>Daniel Craig </strong>geldi ve her şey değişti.</p>
<p>2006’da <em>‘Casino Royale’</em> gösterime girdiğinde Bond’un sarışın olmasına bile itiraz edenler vardı. Yıllar sonra dönüp bakınca ne kadar önemsiz bir tartışma olduğunu görüyoruz. Craig, Bond’un göstermekten geri durduğu taraflarını ortaya çıkardı. Kadınları kolayca baştan çıkaran, her tehlikeden yara almadan kurtulan ajan artık hata yapıyor, dayak yiyor, sevdiği insanları kaybediyordu. Üstelik Craig daha ilk filmin ardından Barbara Broccoli’ye Bond’u sonunda öldürmek istediğini söylemiş. Beş film boyunca karakteri o sona doğru götürdü. Bond yaşlandı, âşık oldu, baba oldu ve sonunda öldü. Aynı acıları bir kez daha yaşamamıza gerek var mı, emin değilim.</p>
<p><img src="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/0/0/0/6b00487eb45cf-1795180670.jpg" alt="" width="500" height="369" /></p>
<p>Yeni Bond’umuz Robert Pattinson 40 yaşında. Yönetmen <em>Dun</em>e ve <em>Blade Runner 2049’</em>dan tanıdığımız Denis Villeneuve. İkili, <em>Dune: Part Three’</em>de de birlikte çalıştı. Senaryo ise Peaky Blinders’ın yaratıcısı Steven Knight’a emanet. Kendisinin Fleming’in mirasına saygı duyduğunu biliyoruz. Knight’la Disney için yaptığı <em>‘A Thousand Blows’</em> dizisi üzerine röportaj yaptığımda Bond hakkında konuşmasına izin yoktu. Ama hem <em>Peaky Blinders</em> hem de <em>A Thousand Blows</em>’ta dönem atmosferini kurmaktaki başarısını düşününce yeni Bond’un geçmişe dönmesi fikrine sıcak bakıyorum. Neden 60’lara dönmeyelim? Hem Fleming’in dünyasına yaklaşmak hem de Bond’u yeniden keşfetmek için ilginç bir fırsat olabilir.</p>
<p>Knight’ın eşi Türk, kendisi de İstanbul’u yakından tanıyor. Röportajımızda şehre defalarca geldiğini anlatmıştı. Bond’un da İstanbul’la eski bir tanışıklığı var; <em>From Russia with Love</em>’dan <em>Skyfall’</em>a kadar yolu birkaç kez buraya düştü. Belki yine düşer, kim bilir? Yoksa ben mi fazla hayalperestim?</p>
<p><strong>ÖZGEÇMİŞİ PEKİYİ</strong></p>
<p>Pattinson’ın kariyerinde en hoşuma giden şey, <em>‘Twilight’</em> sonrası garanti rollere yönelmemiş olması. <em>Cronenberg</em>, <em>Safdie</em> kardeşler, <em>Robert Eggers</em> derken hep biraz tuhaf, sorunlu, hatta pek de sevilesi olmayan karakterleri seçti. <em>‘Good Time’</em> ve <em>‘The Lighthouse’</em> bunun en iyi örnekleri. Batman’de ise adalet dağıttığına inanan Bruce Wayne’in kurtardığı insanlar bile ondan korkuyor.</p>
<p>Son dönemde <strong>Jennifer Lawrence</strong>’la oynadığı <em>Die My Love’</em>da karısını anlamayan, <strong>Zendaya</strong>’yla <em>The Drama’</em>da ise nişanlısının sorunlu geçmişiyle baş edemeyen bir erkeği canlandırıyor. Kadınlarla ilişkilerinde ne yapacağını bilemeyen bu karakterlerden sonra, kadınları kolayca baştan çıkaran James Bond’u oynaması başlı başına ilginç.</p>
<p>Şimdi Pattinson’ın önünde başka bir sorun var. Aynı anda hem Batman hem James Bond olmak kolay değil. <em>The Batman: Part II</em>’nin gösterim tarihi Şubat 2028. Yeni Bond filminin çekim takvimi açıklanmadı ama iki serinin aylar süren prodüksiyonlarını düşünürsek özellikle üçüncü Batman filmi için işler karışabilir. Pattinson’ın Bond için üç filmlik bir anlaşma yaptığı da konuşuluyor. Anlaşılan Gotham’la MI6’nın oyuncunun takvimini paylaşması gerekecek.</p>
<p>Bond’u bulduk ama kadronun geri kalanı hâlâ sır. Bond kızı için <strong>Margaret Qualley, Sydney Sweeney </strong>ve <strong>Zendaya</strong>’nın isimleri dolaşıyor. Kötü karakterleri oynamak isteyenler de eksik değil. <strong>Brad Pitt</strong> gönüllü, <strong>Florence Pugh</strong> ise Villeneuve’e bizzat haber göndermiş. M koltuğuna kimin oturacağı, Q’yu kimin canlandıracağı belli değil. <strong>Raye, Dua Lipa</strong> ve <strong>Olivia Dean</strong> ise tema şarkısı için konuşulan isimler arasında. Ancak bu isimlerin hiçbiri henüz kesinleşmiş değil. Ama Pattinson’ın karşısına nasıl bir kötü adam çıkacağını, yeni Bond şarkısını kimin söyleyeceğini düşünmek bile şimdiden eğlenceli.</p>
<p>Ben ‘<em>Tenet’</em>teki Neil’i izlediğimden beri iyi bir Bond olabileceğini düşünüyorum. O rahatlık, karşısındakinden hep biraz daha fazlasını biliyormuş gibi davranması, tehlikenin ortasında bile keyfinin yerinde görünmesi... Hepsi var. Duyuru görselinde elinde silahı, üzerinde smokini, saçları da her zamankinin aksine düzgün taranmış. Yakışmış doğrusu. Ama Bond’u oynamak başka, Bond olmak başka. Bakalım o smokini nasıl taşıyacak?</p>
<p> </p> ]]>
            </content:encoded>
            <link>https://www.hafta.com.tr/majestelerinin-yeni-gozdesi-92715</link>
                            <media:content url="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/7/1/5/1280x720/majestelerinin-yeni-gozdesi-1795180693.jpg" type="image/jpg" expression="full" width="1280" height="720">
                    <media:description type="plain">
                        <![CDATA[ Yıllardır süren bekleyiş sona erdi: Yeni James Bond rolü için Robert Pattinson’ın seçildiği belirtiliyor. ‘Twilight’ın vampiri, ‘Gotham’ın karanlık Batman’i, şimdi de Majestelerinin 007 numaralı ajanı. Peki, nasıl bir Bond izleyeceğiz? ]]>
                    </media:description>
                    <media:credit role="author" scheme="urn:ebu">
                        <![CDATA[ Hafta  ]]>
                    </media:credit>
                </media:content>
                    </item>

                    <item>
            <guid>https://www.hafta.com.tr/doganin-kurdugu-sahne-92714</guid>
            <pubDate>Sat, 21 Nov 2026 07:00:00 +03:00</pubDate>
            <title> Doğanın kurduğu sahne</title>
            <content:encoded>
                <![CDATA[ <p>Kısa bir Karadeniz turundan sonra İç Anadolu’ya geliyoruz. Peribacaları, kayalara oyulmuş evler, vadiler, yeraltı kentleri ve yüzlerce kiliseyle Kapadokya doğa ile insanın birlikte şekillendirdiği olağanüstü bir coğrafya.</p>
<p>Antik çağlardan beri Orta Anadolu’nun geniş bir bölümünü tanımlayan tarihsel bölgenin adı olan Kapadokya’nın, bugün en çok tanınan kesimi Nevşehir, Ürgüp, Avanos ve Göreme çevresidir. Bu zengin coğrafyayı üç yazıda gezeceğiz. İlk bölümde doğanın yarattığı manzaraya ve kaya yerleşimlerine odaklanıyoruz. Ardından Göreme’nin kiliseleri ile manastırlarına, son bölümde yeraltı kentlerine, Sinasos’a ve Ihlara’ya ineceğiz.</p>
<p><strong>KAYALARIN İÇİNDE YAŞAM</strong></p>
<p>Kapadokya’nın öyküsü milyonlarca yıl önce başladı. Erciyes, Hasandağı ve Melendiz çevresindeki volkanik faaliyetler, geniş alanları kül, tüf ve lavlarla kapladı. Bu katmanlar sertleştikten sonra yağmur, akarsular, rüzgâr ve sıcaklık değişimleri yüzeyi aşındırdı. Yumuşak tüf daha hızlı aşınırken üzerindeki sert kayalar koruyucu bir şapka gibi kaldı. Peribacalarının karakteristik biçimleri böyle ortaya çıktı.</p>
<p>Aşınma bugün de sürüyor. Bazı peribacalarının şapkaları düşüyor, bazıları yıkılıyor; başka yerlerde yenileri biçimleniyor. Kapadokya, değişmeye devam eden bir jeoloji laboratuvarı.</p>
<p>Volkanik tüfün kolay oyulabilmesi, geçmişte insanların yaşam biçimini de değiştirdi. Konutlar, depolar, güvercinlikler, ibadet mekânları ve yeraltı sığınakları kayalara açıldı. Bazı peribacaları birkaç katlı evlere dönüştürüldü. İnsanlar doğanın yarattığı biçimleri kendi ihtiyaçlarına göre yeniden düzenledi. Bu nedenle bir vadiye bakarken hangi ayrıntının doğal, hangisinin insan eliyle oluşturulduğunu ayırt etmek her zaman kolay değildir.</p>
<p><strong>UÇHİSAR: OYULMUŞ KALE</strong></p>
<p>Kapadokya’yı tanımaya Uçhisar’dan başlayabiliriz. Nevşehir yakınındaki yerleşimin merkezinde, çevresine hâkim dev bir kaya kütlesi yükselir. Yaklaşık 60 metre yüksekliğindeki Uçhisar Kalesi, taş bloklarla örülmüş bir yapı değildir; ana kaya oyularak odalar, geçitler ve kullanım alanları oluşturulmuştur.</p>
<p>Zirveye çıkıldığında vadiler, kaya evleri ve uzaklardaki volkanik dağlar geniş bir panoramada görülür. Kalenin eteklerindeki dar sokaklar da gezilmeye değer. Kayadan oyulmuş evlerle kesme taş yapıların yan yana gelişi, burada yaşamın yüzyıllar içinde nasıl şekillendiğini gösterir.</p>
<p><strong>IŞIK VE GÖLGENİN OYUNU</strong></p>
<p>Uçhisar’dan Göreme yönüne ilerlerken Güvercinlik, Aşk ve Kızılçukur gibi vadiler farklı renk ve biçimleriyle karşımıza çıkar. Güvercinlik Vadisi’nde kaya yüzeylerine açılmış yuvalar, güvercin gübresinin bağlarda ve tarlalarda değerlendirildiği tarım kültürünün izleridir.</p>
<p>Kapadokya’yı yürüyerek keşfetmek, manzaraya uzaktan bakmaktan farklıdır. Kaya duvarlarının arasına girince aşınmanın yarattığı ayrıntılar belirginleşir. Gün doğumunda gökyüzünü dolduran sıcak hava balonları da artık bu manzaranın tanınan parçalarından biridir; uçuşlar hava koşullarına bağlıdır.</p>
<p><strong>YAŞANAN BİR KÖYDÜ</strong></p>
<p>Üç vadiden oluşan Zelve, bugün açık hava müzesi olarak korunan eski bir yerleşimdir. Burada kayalara oyulmuş evler, kiliseler, güvercinlikler, değirmenler, depolar ve geçitler bulunur. Bazı kaya yüzeyleri adeta petek gibi oyulmuştur.</p>
<p>Zelve, 9. ve 13. yüzyıllar arasında önemli bir yerleşim ve dinî merkezdi. Balıklı, Üzümlü ve Geyikli kiliseleri bu geçmişi hatırlatır. Ancak Zelve’nin en çarpıcı yanı, yakın zamana kadar yaşanan bir köy olmasıdır. Çökme tehlikesi yüzünden halk 1950’lerde Yeni Zelve’ye taşındı. Bu karar, bölgedeki kaya yaşamının avantajları kadar kırılganlığını da gösterir.</p>
<p>Yakındaki Paşabağları’nda ise birden fazla şapkası olan peribacalarını görürüz.</p>
<p><strong>ÇAMURDAN SANAT</strong></p>
<p>Rotamızın son durağı Avanos. Antik adı Venessa olan bu yerleşim, Kızılırmak kıyısında gelişmiş ve çömlekçiliğiyle tanınmıştır. Antik çağda Halys adıyla bilinen Kızılırmak, Türkiye’de doğup yine Türkiye’de denize dökülen en uzun nehirdir. Taşıdığı kızıl renkli kil ve alüvyonlar, Avanos’un zanaat geleneğinin temel malzemesidir.</p>
<p>Çanak çömlek üretiminin geçmişi Tunç Çağı’na kadar uzanır. Geleneksel atölyelerde kil elenir, yoğrulur, ayakla döndürülen çarkta ustanın elleriyle biçimlenir. Kuruyan kaplar fırında pişirilir. Bir atölyeyi ziyaret etmek, Kapadokya’nın geçmişten bugüne aktarılan üretim kültürünü tanımak için güzel bir fırsattır.</p>
<p><strong>ROTAYI ÖZEL YAPAN NE?</strong></p>
<p>Kapadokya’nın olağanüstü manzarasının ardında iki ayrı öykü var: Volkanların ve aşınmanın yarattığı kaya dünyası ile insanların bu dünyaya uyum sağlayarak geliştirdiği yaşam kültürü. Uçhisar’da savunma ve yerleşimi, vadilerde doğayı, Zelve’de kaya köyünü, Avanos’ta yaşayan zanaatı okuyoruz.</p>
<p>Gelecek hafta Göreme’nin kaya kiliseleri, freskleri, manastırları ziyaret edeceğiz.</p>
<p><strong> </strong></p> ]]>
            </content:encoded>
            <link>https://www.hafta.com.tr/doganin-kurdugu-sahne-92714</link>
                            <media:content url="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/7/1/4/1280x720/doganin-kurdugu-sahne-1795180350.jpg" type="image/jpg" expression="full" width="1280" height="720">
                    <media:description type="plain">
                        <![CDATA[ Kapadokya, volkanik oluşumların ve binlerce yıllık aşınmanın biçimlendirdiği kaya coğrafyasıyla insanın bu dünyaya uyum sağlayarak geliştirdiği yaşam kültürünü bir arada sunuyor. Uçhisar’dan Zelve’ye, vadilerden Avanos’un çömlek atölyelerine uzanan rotada doğanın ve insanın izlerini sürüyoruz. ]]>
                    </media:description>
                    <media:credit role="author" scheme="urn:ebu">
                        <![CDATA[ Hafta  ]]>
                    </media:credit>
                </media:content>
                    </item>

                    <item>
            <guid>https://www.hafta.com.tr/kirik-parcalara-yeni-hayat-92713</guid>
            <pubDate>Sat, 21 Nov 2026 07:00:00 +03:00</pubDate>
            <title> Kırık parçalara yeni hayat</title>
            <content:encoded>
                <![CDATA[ <p>Turizme yaratıcı vizyonuyla yeni bir soluk getiren <strong>Ece Tonbul</strong>’un Yönetim Kurulu Başkanı olduğu Paloma Hotels Group’un İstanbul’da, Asmalımescit’te bulunan çağdaş sanat mekânı <em>‘MeshRu</em>’nun yedinci sergisinin başlığı <em>‘Yeni Hayatımın İlk Günü 2’.</em></p>
<p>Serginin ilginç başlığı şuna işaret ediyor:</p>
<p>Cam sanatçısı <strong>Felekşan Onar</strong> ile işlerinde biriktirdiği, kimi zaman kırık ya da bir parçası eksik porselen bibloları kullanan <strong>Volkan Aslan</strong>, sanatlarını birleştirerek ortaya çıkardıkları eserlerle bu objelere yeni bir hayat veriyor. Yani ortaya çıkan eserler “hibrit”; iki sanatçının ortak yaratıcılığını ve emeğini taşıyor.</p>
<p>Aynı başlığı taşıyan ilk sergi, <em>‘First Day of My New Life’</em>, <strong>Nesrin Esirtgen</strong> ve <strong>Haldun Dostoğlu</strong>’nun ev sahipliğinde <em>‘Radar Proje Mekânı’</em>nda açılmıştı.</p>
<p>Felekşan Onar ile bir süre önce Murano cam ustalarıyla ürettiği ve Venedik’te San Marco Meydanı’nda sergilenen ‘Passaggi’ adlı eserini konuşmayı planlamıştım.</p>
<p>Bu yıl dördüncü kez düzenlenen sergide Onar’ın yanı sıra davetli isimler arasında İngiliz mimarlar <strong>Norman Foster</strong> ve <strong>Amanda Levete</strong>, Galli heykeltıraş <strong>Cerith Wyn Evans</strong>, tasarımcı <strong>Bethan Laura Wood</strong> ve Fransız görsel sanatçı <strong>Pierre Charpin</strong> de yer aldı.</p>
<p>Cam sanatçımızla Venedik Cam Haftası (The Venice Glass Week) kapsamında düzenlenen <em>‘Murano Illumina il Mondo’</em> (Murano Dünyayı Aydınlatıyor) sergisini konuşamadık ama <em>‘MeshRu’</em>da buluştuk.</p>
<p>Felekşan Onar’ın boynunda, Venedik avizelerinin çağdaş yorumu olan ve Serenissima’nın romantik köprülerine atıfta bulunan <em>‘Passaggi’</em> eserindeki cam motiflerden biri vardı.</p>
<p>Volkan Aslan’ın porselen eserleriyle geçtiğimiz ay 10. edisyonu düzenlenen Çanakkale Bienali’nin ana mekânı Troya Müzesi’nde karşılaşmıştım.</p>
<p><em>‘MeshRu’</em>daki sergi ziyaretçi akınına uğramadan önce Felekşan Onar ile mekânın ortasındaki beyaz metal konstrüksiyonun etajerleri üzerine yerleştirilen, yeşil ve turuncu ışıkların vurduğu ilginç, fantastik eserleri konuşuyoruz.</p>
<p>Çalışmalarını İstanbul Pera’daki atölyesinin yanı sıra Berlin ve Murano’da sürdüren Onar, camın farklı tekniklerini kullanıyor.</p>
<p>Eserleri Londra Victoria &amp; Albert Museum, Berlin Pergamon Museum ve İstanbul Sadberk Hanım Müzesi gibi önemli kurumlarda sergilenen sanatçının işleri uluslararası müze koleksiyonlarında da yer alıyor.</p>
<p>Sohbetimizde Onar<em>, “Volkan’ın toplanmış parçaları yeniden hayata geçirdiği bir pratiği var. Yaptığı işlerin bir kısmına malzeme olarak camı eklemek isteyince ‘Kendi kendime bunu yapmaya çalışmayayım. Camı bilen, camı meslek edinmiş bir insanla çalışayım’ diye düşünmüş.”</em> diye anlatıyor.</p>
<p>Birlikte ilk sergiyi yukarıda sözünü ettiğim Radar’da yaptıklarını anlatan Felekşan Onar, <em>“İkinci sergimizi de burada yaptık. Çok eğlenceli, keyif aldığım bir çalışma oldu. Çünkü her biri farklı olan malzemeleri bir araya getiriyorsunuz. Her parçanın ayrı zorluğu, ayrı keyfi var. Normalde cam ve porselen birlikte çalışılmaz ama bir şekilde becerdik. Heyecanın bir kısmı da bu oldu.”</em> diye konuşuyor.</p>
<p>Ortak üretimle, her biri ayrı ayrı düşündüren, çok yaratıcı ve özgün bir sergi ortaya çıkmış.</p>
<p><img src="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/0/0/0/6b00465367b1e-1795180115.jpg" alt="" width="500" height="613" /></p>
<p><strong>Camın dokunuşuyla dönüşen figürler</strong></p>
<p>Volkan Aslan’ın atölyesini ziyaret etmedim ama tahmin ettiğim kadarıyla orası, oradan buradan, eskicilerden ve mezatlardan topladığı porselen biblolarla, artık kullanılmayan objelerle doludur.</p>
<p>Aslan, vaktiyle evlerimizde, masaların ve kütüphanelerin üzerinde, artık gözden düşmüş vitrinli büfelerin içinde duran; kim bilir hangi eskicinin eline düşen bibloları ve bir dönem pek gözde olan Yıldız Porselen’in hasarlı objelerini bambaşka bir şeye dönüştürmek, kelimenin tam anlamıyla “yeni bir hayat” vermek konusunda usta.</p>
<p>Bu ustalık başka bir ustalıkla birleşince alıp eve götürmek istediğiniz eserler çıkıyor ortaya.</p>
<p>Boynunda Felekşan Onar’ın çiçekli çelengini taşıyan yakışıklı porselen bir at, yerleştirildiği raftan gözyaşları akıtan incecik porselen bir buket, kafası olmadığı için onun yerine kocaman mavi bir balon yerleştirilmiş bir kaplan, gövdelerine biri turkuaz, diğeri mavi iki şeffaf baş yerleştirilmiş iki balerin, cam boynuzlu bir geyik, kaktüs başlı bir kedi ve Felekşan Onar’ın bir ahtapotun oynak kollarını andıran mavi-beyaz kırılgan objesinin içine yerleştirilmiş bir kayık.</p>
<p>Porselen değil ama Volkan Aslan, atölyesinin bir köşesinde duran, eski bir filikayı andıran teknenin de yeni bir hayat bulmasını arzu etmiş.</p>
<p>Kırılmak bir son mu yoksa yeni bir başlangıç mı? Onarmak her zaman objeyi eski hâline getirmek anlamında mı?</p>
<p>28 Şubat 2027 tarihine kadar ziyaret edilebilecek sergi, size bu soruların yanıtlarını verecek.</p>
<p> </p> ]]>
            </content:encoded>
            <link>https://www.hafta.com.tr/kirik-parcalara-yeni-hayat-92713</link>
                            <media:content url="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/7/1/3/1280x720/kirik-parcalara-yeni-hayat-1795180153.jpg" type="image/jpg" expression="full" width="1280" height="720">
                    <media:description type="plain">
                        <![CDATA[ Felekşan Onar ile Volkan Aslan, cam ve porseleni bir araya getirerek hasarlı biblolardan özgün “hibrit” eserler yaratıyor. Başı olmayan kaplana mavi bir balon, porselen bukete gözyaşları eşlik ediyor. ]]>
                    </media:description>
                    <media:credit role="author" scheme="urn:ebu">
                        <![CDATA[ Hafta  ]]>
                    </media:credit>
                </media:content>
                    </item>

                    <item>
            <guid>https://www.hafta.com.tr/birlikte-uretmenin-gucune-inaniyorum-92712</guid>
            <pubDate>Sat, 21 Nov 2026 07:00:00 +03:00</pubDate>
            <title> Birlikte üretmenin gücüne inanıyorum</title>
            <content:encoded>
                <![CDATA[ <p><strong>‘Adanmış Yapıtlar’da farklı kuşaklardan ve disiplinlerden yaklaşık 80’i aşkın sanatçının eseri bir araya geliyor. Bu çağrıyı sanatçılara nasıl ilettiniz? Bu kadar geniş bir katılımı mümkün kılan ortak duygu ya da düşünce neydi?</strong></p>
<p>Baksı’nın yolculuğu başından beri dayanışmayla büyüdü. Sanatçıların, gönüllülerin ve dostlarımızın katkıları, bir hayalin ortak bir emeğe dönüşmesini sağladı. Hüsame Köklü Kadın Eğitim Merkezi için yaptığımız çağrı da bu ilişkinin devamı. Vakfımızın çağrısı sanatçılara ve galerilere ulaştı. Sergide 85 sanatçının 91 eseri yer alıyor. Farklı kuşaklardan ve disiplinlerden isimlerin aynı amaçta buluşması çok kıymetli. Bizi bir araya getiren düşünce, sanatın başka insanların yaşamında somut bir karşılık bulabileceğine duyduğumuz inanç.</p>
<p><strong>Serginin adındaki “adanmışlık” kavramı özellikle dikkat çekiyor. Sanatçıların yapıtlarını bir toplumsal proje için bağışlaması, sanatın işlevine ilişkin nasıl bir düşünceyi temsil ediyor? Sizce sanatçının toplumsal sorumluluğu nerede başlıyor?</strong></p>
<p>Bir yapıt, sanatçının düşüncesini, emeğini ve dünyayla kurduğu ilişkiyi taşır. Sanatçının o yapıtı başka insanların geleceğine katkıda bulunmak üzere paylaşması, üretimine yeni bir anlam katıyor. ‘Adanmış Yapıtlar’ adıyla görünür kılmak istediğimiz de bu ortak niyet. Sanatçının toplumsal sorumluluğunu bir zorunluluk olarak tarif etmek istemem. Sanatın özgürlüğü çok önemli. Ancak sanatçı yaşadığı dünyadan bağımsız değil; gördükleriyle, duyduklarıyla ve insanların deneyimleriyle ilişki kuruyor. Bu ilişki bazen bir yapıtta, bazen de böyle bir dayanışmada karşılık buluyor. Sanat tek başına bütün eşitsizlikleri çözemez. Fakat görünmez kalmış bir emeği görünür kılabilir, insanları ortak bir amaçta buluşturabilir. Burada bu gücü, kadınların eğitim ve üretimine katkı sağlayacak kalıcı bir ortama dönüştürmeye çalışıyoruz.</p>
<p><strong>Sergide sizin yapıtlarınız da yer alacak diye biliyorum. Bu çağrıya sanatçı kimliğinizle katılmak sizin için ne ifade ediyor?</strong></p>
<p>Benim için sanatçı kimliğimle Baksı’da yürüttüğümüz çalışmalar birbirinden ayrı değil. Birinde düşüncemi yapıtımla ifade ediyorum, diğerinde o düşüncenin yaşamda karşılık bulabileceği koşulları oluşturmaya çalışıyorum. Sanatçı dostlarımızı bu dayanışmaya davet ederken kendi üretimimle de katkıda bulunmayı çok doğal görüyorum. Yalnızca çağrıyı yapan kişi değil, o çağrının bir parçası olmak istiyorum. Bir yapıtımın bir kadının yeni bir beceri edinmesine, üretimini geliştirmesine katkı sunması benim için çok değerli. Baksı’nın yolculuğunda hep birlikte üretmenin gücüne inandık. Bu sergiye katılmam da aynı inancın ifadesi.</p>
<p><strong>Hüsame Köklü Kadın Eğitim Merkezi bugün hangi aşamada? Sergiden elde edilecek gelir, kadın eğitim merkezinin tamamlanmasına nasıl bir katkı sağlayacak? Merkezin kapılarını ne zaman açmasını öngörüyorsunuz?</strong></p>
<p>Merkezin yapımı sürüyor. Hedefimiz, 2027 yılının sonunda kapılarını açabilmek. Ancak bizim için açılış yalnızca inşaatın tamamlanması demek değil. Atölyelerin donanımı, eğitim programları ve günlük işleyiş de bu hazırlığın parçası. ‘Adanmış Yapıtlar’ sergisi ve ardından düzenlenecek müzayede, merkezin tamamlanmasına kaynak sağlamak amacıyla gerçekleştiriliyor. Eser satışlarından elde edilecek gelir bu sürece aktarılacak.</p>
<p>Bilgili Holding’in ana desteğiyle Akaretler Sıraevler’de gerçekleşen sergi, projeyi yeni destekçilerle buluşturma olanağı da sunuyor. Bir yapıyı tamamlamak kadar, onun uzun vadeli yaşamını destekleyecek ilişkileri kurmak da önemli.</p>
<p><strong>Merkezden yararlanacak kadınlar burada hangi somut imkânlara kavuşacak? Eğitim ve üretimin yanı sıra ekonomik hayata katılımları nasıl desteklenecek?</strong></p>
<p>İlk etapta 150 kadın için eğitim ve istihdam olanakları sunmayı, zaman içinde bu sayıyı artırmayı hedefliyoruz. Yaklaşık 2.900 metrekarelik merkezde yedi atölyenin yanı sıra kreş, kütüphane, konuk evleri, sergi salonu ve sosyal alanlar yer alacak. Atölyeler moda ve üretim, ehram ve geleneksel dokuma, tasarım ve markalama, doğal boya, geleneksel zanaat ve nakış, dijital tasarım ve e-ticaret ile girişimcilik alanlarını kapsıyor.</p>
<p>Ancak üretime başlamak için binanın tamamlanmasını beklemiyoruz. İki yıldır Bayburt’ta açtığımız iki atölyede çalışmalarımızı sürdürüyor, hem iç pazara hem de uluslararası pazara yönelik projeler geliştiriyoruz. Yani merkezin yapımı sürerken, üretimin estetik ve teknik altyapısını da oluşturuyoruz. Eğitimle ekonomik hayata katılım arasındaki bağı şimdiden kurmaya çalışıyoruz.</p>
<p><strong><img src="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/0/0/0/6b0045c511583-1795179973.jpg" alt="" width="500" height="733" /></strong></p>
<p><strong>Kadınların burada ürettiklerinin düzenli bir gelire dönüşmesi için nasıl bir yol izlenecek? Ürünlerin pazara ulaşması ve üretimin sürekliliği konusunda nasıl bir model düşünüyorsunuz?</strong></p>
<p>Bir ürünün yapılmasıyla düzenli bir gelir kaynağına dönüşmesi arasında uzun bir yol var. Tasarım, kalite, maliyet, fiyatlandırma ve pazara erişim birlikte düşünülmeli. Hedefimiz tek seferlik satışlar değil, devamlılığı olan üretim ve pazar ilişkileri. Merkezin çevresinde gelişmesini öngördüğümüz uydu atölyelerle bu üretimi daha geniş bir alana yaymak istiyoruz.</p>
<p>Merkez nedeniyle büyük kentlerde yaşayan kadınlar arasında Bayburt’a geri dönme düşüncesinin filizlenmeye başladığını görüyoruz. Bu, başlangıçta bu kadar açık biçimde öngörmediğimiz, bizi mutlu eden bir gelişme. Her şeyi özenle ve yüksek kaliteyle ele almamızın bu güvenin oluşmasında etkili olduğunu düşünüyorum.</p>
<p><strong>Merkezin işleyişinde Bayburtlu kadınların nasıl bir rol üstlenmesini öngörüyorsunuz? Yönetim ve karar süreçlerine katılımları nasıl sağlanacak?</strong></p>
<p>Kadınların merkezin işleyişinde söz sahibi olmasını önemsiyoruz. Var olan bilgiyi yeni becerilerle buluşturmak, tasarım ve öneri geliştirme kapasitesini güçlendirmek gerekiyor.</p>
<p>Kadınları yalnızca verilen bir işi uygulayan kişiler olarak değil, üretimin yönünü de belirleyebilen katılımcılar olarak görüyoruz. Programların içeriği, çalışma düzeni ve ihtiyaç duyulan destekler onların deneyimleri ve görüşleriyle gelişmeli.</p>
<p><strong>Kadınların üretime katılmasının önündeki bakım yükü gibi engelleri aşmak için nasıl bir düzen kurulacak?</strong></p>
<p>Anneyle çocuk arasındaki ilişkiyi koparmadan eğitim ve üretime alan açmak için kreşi başından beri önceliklerimiz arasında tuttuk. Sayın Arzuhan Doğan Yalçındağ kreşimizi destekliyor. Ayrıca farklı disiplinlerde destek masaları oluşturmak istiyoruz. Sağlık hizmetleri başlığının kapsamını da ayrıca netleştirmek gerekiyor. Henüz kesinleşmemiş bir hizmeti varmış gibi anlatmak doğru olmaz. Temel yaklaşımımız, kadınların merkeze erişimini ve düzenli katılımını kolaylaştıracak destekleri eğitim ve üretimle birlikte düşünmek.</p>
<p><strong>Baksı Müzesi’nde geleneksel üretim kültürünü çağdaş sanatla buluşturan bir model geliştirdiniz. Kadın Eğitim Merkezi’nde bu ilişkiyi bir adım ileri taşıyarak üretimi doğrudan ekonomik hayata bağlamaya çalışıyorsunuz. Bu iki kurumun birbirini nasıl beslemesini öngörüyorsunuz?</strong></p>
<p>Baksı’da çağdaş sanatla geleneksel üretimi buluştururken, bu birlikteliğin insanların yaşamında nasıl karşılık bulabileceğini düşündük. Kadın Eğitim Merkezi, aynı düşüncenin eğitim ve ekonomik katılım alanında derinleşmesi. Bizi Bayburt’un merkezine yönelten önemli nedenlerden biri, “yakın göç” dediğimiz köyden kente göçün kadınların üretim yaşamında yarattığı kopuştu. Köydeki üretim ortamından uzaklaşan, kentte yeni olanaklara ihtiyaç duyan kadınların yanında olmak istedik. Baksı’nın sanat ve tasarım birikimi merkezin üretimine yeni bakışlar kazandırabilir. Kadınların yerel bilgisi ve geliştireceği üretimler de bu ilişkiyi besleyebilir. Birinin diğerine yalnızca bilgi aktardığı değil, iki tarafın da birbirinden öğrendiği bir bağ öngörüyoruz.</p>
<p><strong>Geleneksel üretim biçimlerini yaşatmakla günümüzün ihtiyaçlarına ve pazar koşullarına yanıt vermek arasında nasıl bir denge kuruyorsunuz? Geleneksel becerilerin yeni geçim alanlarına dönüşmesi için neler değişmeli sizce?</strong></p>
<p>Geleneği yaşatmak, onu aynen taklit etmek değildir. Gelenekten yeni söylemler, çağa uygun bir ruh çıkarmak gerekiyor. Yalnızca geçmişte yapılmış olanı tekrarlarsak yeniye ulaşamayız; giderek yaşadığımız çağla ilişkimizi kaybederiz.</p>
<p>Ben geleneğin “ek”ini de bu düşünceyle ele alıyorum: Geçmişten gelen birikime bugün ne ekliyoruz? Ama çağın ruhunu o temanın içine katmamız gerekiyor.</p>
<p><strong>Baksı’nın kuruluşundan bu yana en önemli iddialarınızdan biri, kültür ve sanatın büyük kentlerin dışına taşınması oldu. Aradan geçen yıllarda bu modelin Bayburt’ta nasıl bir toplumsal karşılık bulduğunu düşünüyorsunuz? Baksı’nın bölgede yarattığı en somut değişim nedir?</strong></p>
<p>Çok farklı değişimlerden söz edebiliriz. Bunlardan biri, Bayburt’un bir müzeler kenti hâline gelmesi. Müzelerle birlikte kentin kültür ve turizm kimliği güçlendi.</p>
<p>Baksı’yı kurarken sanatın yalnızca büyük kentlere ait olmadığını, yerel kültürle eşit ve karşılıklı bir ilişki kurabileceğini göstermek istedik. Bayburt’u kendi bilgisi ve kültürüyle bu ilişkiye katkı sunan bir coğrafya olarak gördük. Yerel üretim bilgisinin çağdaş sanatla aynı ortamda görünür olması da bu değişimin önemli bir parçası.</p>
<p>Kadın Eğitim Merkezi, bu yolculuğun devamı. Kültürel görünürlüğün eğitim ve üretim olanaklarıyla güçlenmesini istiyoruz. Bir kadının yaşadığı yerde kendi geleceğini kurabilmesi, üretimini sürdürebilmesi ve deneyimini başka bir kadına aktarabilmesi, bizim için bu değişimin en değerli karşılığı olacak.</p> ]]>
            </content:encoded>
            <link>https://www.hafta.com.tr/birlikte-uretmenin-gucune-inaniyorum-92712</link>
                            <media:content url="https://www.hafta.com.tr/storage/uploads/7/1/2/1280x720/birlikte-uretmenin-gucune-inaniyorum-1795180001.JPG" type="image/jpg" expression="full" width="1280" height="720">
                    <media:description type="plain">
                        <![CDATA[ Sanatın gücü bu kez kadınların geleceğini değiştirecek bir dayanışmaya dönüşüyor. 80’i aşkın sanatçıyı ortak bir amaçta buluşturan ‘Adanmış Hayatlar’ sergisi, kadınların eğitim alabileceği, üretebileceği ve ekonomik hayata katılabileceği Hüsame Köklü Kadın Eğitim Merkezi’ne kaynak yaratıyor. Baksı Kültür Sanat Vakfı Kurucusu ve projenin mimarı Prof. Dr. Hüsamettin Koçan, serginin ardındaki dayanışmayı ve merkezin yol haritasını anlattı. ]]>
                    </media:description>
                    <media:credit role="author" scheme="urn:ebu">
                        <![CDATA[ Hafta  ]]>
                    </media:credit>
                </media:content>
                    </item>

            
    </channel>
</rss>
