Kazanılan zaferin ardından durmadı. Çocukların okuyacağı okullardan üretim yapılacak fabrikalara kadar, bir ülkenin geleceğini inşa etmek için çalıştı.

Hayatının sonuna doğru, sağlığı giderek bozulurken bile kendisinden sonra gelecekleri düşündü.

Kendi el yazısıyla hazırladığı vasiyetinde nakit varlığını, hisselerini ve Çankaya’daki mallarını Cumhuriyet Halk Partisi’ne bıraktı. Kız kardeşi ve manevi kızlarının geçimini güvence altına aldıktan sonra kalan gelirin Türk Tarih Kurumu ve Türk Dil Kurumu arasında eşit olarak paylaşılmasını istedi.

Bir yıl önce de çiftlikleri, hayvanları ve demirbaşları Hazine’ye bağışlamıştı. Her şeyini milletine bıraktı ve hayata gözlerini yumdu. Kısacası o, hayatını milletine adamıştı.

Atatürk, ömrünü ve sahip olduklarını milletine adayarak kendinden daha büyük bir amaca hizmet etti. Türkiye’de ve dünyanın dört bir yanında kuşaktan kuşağa artarak devam eden sevginin sırrı da burada yatıyor. Bu yüzden olmalı ki bugün hâlâ onun adı söz arasında geçtiğinde bile insanların sesleri değişiyor, gözleri parlıyor.

Böyle bir hayat, insanın günlük yaşamına başka bir gözle bakmasına da neden oluyor. İnsan bunca emeği ne uğruna veriyor? Bunca çabanın sonunda ne elde ediyor?

Bugün pek çok insan, sabah uyandığı andan itibaren kendini bir koşuşturmanın içinde buluyor. Daha iyi bir işe, daha yüksek bir gelire ulaşmak için çabalıyor. Mutluluğun, bütün bunların sonunda kendisini beklediğine inanıyor.

“Şu terfiyi alırsam…” “Biraz daha fazla kazanırsam…” “Hayal ettiğim evi satın alabilirsem…”

İnsan terfi alıyor, geliri artıyor, daha büyük bir eve taşınıyor. Seviniyor, başardığını hissediyor. Ancak bir süre sonra heyecanla beklediği kazanımlara alışıyor; mutluluk yerini doyumsuzluğa bırakıyor. Gözünü yeni bir hedefe çeviriyor. Bu kez aradığını bulacağı umuduyla mutluluğun peşinden koşmaya devam ediyor.

Bu duruma İngilizcede ‘rat race’, yani ‘fare yarışı’ deniyor. Kavram, sürekli koşmasına rağmen bir yere varamayan farenin tekerlek içindeki hareketini çağrıştırıyor.

Daha çok kazanmak için daha çok çalışan, geliri arttıkça harcamaları büyüyen, bir zamanlar hayalini kurduğu yaşamı sürdürebilmek için daha da fazla çalışmak zorunda kalan modern insanın durumunu anlatıyor.

Bu döngüyü açıklayan kavramlardan biri Philip Brickman ve Donald Campbell’ın 1971’de ortaya koyduğu ‘hedonik koşu bandı’dır.

İnsan, hayatındaki olumlu değişikliklere zamanla alışır. Bir zamanlar büyük heyecanla beklediği kazançlar sıradanlaşınca, aynı mutluluğu yeniden hissetmek için daha fazlasını arar.

Sonu gelmeyen bu yarıştan çıkmanın yolu, kendini aşan bir amaca hizmet etmekten geçer.

Atatürk’ün yaşamı, kendini aşan bir amaca adanmışlığın güçlü bir örneğidir. Zamanını, bilgisini, cesaretini ve emeğini milletinin bağımsızlığına ve geleceğine adamıştır. 

Elbette herkesin bir ülkenin kaderini değiştirmesi beklenemez. Ancak her insan, sahip olduğu imkânlarla bir başkasının hayatına dokunabilir. Bir yönetici, çalışanının yeteneğini fark edip ona kendini göstereceği bir fırsat verebilir. Bir iş insanı, bir öğrencinin eğitimini destekleyebilir, deneyimini paylaşarak onun geleceğe hazırlanmasına yardımcı olabilir.

Kimi zaman bir sorunun çözümüne katkıda bulunmak, kimi zaman zor günlerden geçen birini dinlemek hayata anlam katar.

Atatürk’ün şu sözleri, bu arayışa yol gösterir:

“Hayatta tam zevk ve saadet, ancak gelecek nesillerin şerefi, varlığı, mutluluğu için çalışmakta bulunabilir.”

Fransa’da Cezayir kökenli bir ailede büyüyen Nesrine, ilk konserini altı yaşında verdi. Daniel Barenboim’in yönettiği orkestrada çaldı, Cirque du Soleil’in ‘Amaluna’ gösterisinde sahneye çıktı. Bugün kendi bestelerini Arapça, Fransızca ve İngilizce söylüyor. 11 Kasım’da Ahmed Adnan Saygun Sanat Merkezi’nde vereceği konser öncesinde Nesrine ile çellosunu, son albümü ‘Kan Ya Makan’ı ve Türk müziğinde kendine yakın bulduğu sesleri konuştuk.

Klasik müzik eğitimi aldınız, orkestralarda çaldınız. Kendi müziğinizi yapmaya ne zaman ihtiyaç duydunuz?

Bunu tek bir ana bağlayamam. Klasik müzik bana çok sağlam bir temel verdi. Zamanla başka yönlerimin de müziğimde yer bulmasını istedim. Arap-Endülüs müziği, soul, hip hop ve rock dinleyerek büyüdüm. Klasik müzik bana disiplin kazandırdı ama bildiğim başka müzik dilleri de vardı. Bir dönüm noktasından söz edeceksem sanırım bütün bu sesleri bir arada taşıyabileceğimi fark ettiğim andı.

Daniel Barenboim’in Batı-Doğu Divan Orkestrası’nda ve Valencia Operası’nda çalıştınız. Orkestradan ayrılıp tek başınıza sahneye çıkınca ne değişti?

Orkestrada başkalarını dinlemeyi, kendinizden büyük bir bütünün parçası olmayı ve bir bestecinin ne anlatmak istediğini duymayı öğreniyorsunuz. Benim de anlatmak istediğim hikâyeler vardı. Beste yapmak, şarkı söylemek, çelloyla klasik repertuvarın dışına çıkmak istiyordum. Alıştığım düzenden ve onun verdiği güvenceden ayrıldım. Bir anda önümde ne çalacağımı gösteren bir partisyon, karşımda yorumuma yön veren bir şef yoktu. Kendi yönümü bulmak hem ürkütücüydü hem de bana büyük bir özgürlük verdi. Üstelik klasik müzisyen olarak öğrendiğim her şey hâlâ benimleydi. Yaptığım müziği o birikimin üzerine kuruyordum.

Cirque du Soleil’in ‘Amaluna’ gösterisi sahneyle ilişkinizi nasıl etkiledi?

Klasik müzikte tekniğe, yoruma ve sese odaklanırız. ‘Amaluna’da müziğin hareketle, görüntüyle ve bedenin enerjisiyle nasıl iç içe geçtiğini gördüm. Kendimi bir sahne sanatçısı olarak da görmeye başladım. Nasıl hareket ettiğiniz, seyirciyle kurduğunuz bağ, sahneye taşıdığınız enerji… Hepsi performansın bir parçası. O deneyimin bana verdiği özgürlüğü ve gücü bugün de hissediyorum.

Cazı, popu, klasik müziği ve Kuzey Afrika geleneklerini bestelerinizde buluşturan nedir?

Duygu. Her zaman. Farklı ritimleri, armonileri, ses dokularını keşfetmeyi seviyorum. Bence müzik türleri, insana dair bir şeyi dile getirmenin farklı yolları. Beste yapmaya oturduğumda “Bugün klasik müziği cazla ve Arap müziğiyle buluşturayım” diye düşünmüyorum. Bu sesler zaten benim bir parçam. Önemli olan müziğin içten gelmesi. Duygu varsa hepsi yerini buluyor.

Çellonuz bazen bir bas gitar, bazen de bir vurmalı çalgı gibi duyuluyor. Bu sesleri ararken sizi teknik merak mı yönlendiriyor?

Benim için bu, kendimi ifade etmenin doğal bir yolu. Tabii bunu mümkün kılan da teknik. Çelloyu çok seviyorum çünkü insan sesi gibi şarkı söyleyebiliyor, derin bas sesleri çıkarabiliyor, vurmalı bir çalgıya dönüşebiliyor. Hatta koca bir orkestra gibi tınlayabiliyor. Beste yaparken önce duymak istediğim sesi düşünüyorum. Sonra o sesi çellodan nasıl çıkaracağımı buluyorum. Tek bir çalgıyla yapabileceğiniz o kadar çok şey var ki…

Şarkılarınızı Arapça, Fransızca ve İngilizce söylüyorsunuz. Bir melodinin hangi dilde söze döküleceğine nasıl karar veriyorsunuz?

Her dilin bir müziği, bir ritmi, hatta duygulara verdiği ayrı bir renk var. Çoğu zaman dil, melodiyle ya da anlatmak istediğim duyguyla birlikte kendiliğinden geliyor. Arapçanın şiirselliği beni köklerime, daha mahrem bir yere götürüyor. Fransızca büyürken konuştuğum dil. İngilizce ise müzikte bana özgürlük veriyor. Bazen bir duyguyu ancak belli bir dilde, belli bir biçimde dile getirebiliyorsunuz. Bunu şarkının kendisine bırakmayı seviyorum.

Bach’tan Serge Gainsbourg’a, Oum Kalthoum’dan Erykah Badu’ya, sevdiğiniz müzisyenlerden size neler geçti?

Yıllarca severek dinlediğiniz müzisyenler bir süre sonra sesleri nasıl duyduğunuzu da etkiliyor. Bach’tan armoniyi, bir eserin nasıl kurulduğunu öğrendim. Oum Kalthoum’u dinlerken olağanüstü bir duygu yoğunluğu ve ifade özgürlüğü hissediyorum. Gainsbourg’un sözle melodi arasında kurduğu ilişki kendine özgü. Erykah Badu’nun da ritim duygusuna ve kendine has tavrına hayranım. Beste yaparken hepsinin izleri bazen hiç beklemediğim bir anda ortaya çıkıyor.

Çellonuzu elinize aldığınızda bir beste nasıl başlıyor? Önce ses mi geliyor, söz mü?

Her ikisi de olabilir. Bazen aklımda hiçbir şey yokken birkaç nota çalıyorum, birden bir melodi beliriyor. Bazen bir ritim, bir cümle ya da henüz adını koyamadığım bir duygu beni harekete geçiriyor. Beste yapmak, henüz tam anlamadığınız bir şeyle sohbet etmeye benziyor. Dinlemeniz ve şaşırmaya açık olmanız gerekiyor.

Türk müziğinde sizi en çok ne etkiliyor?

Melodilerin zenginliği ve o melodilerin böylesine yoğun duygular taşıyabilmesi beni büyülüyor. Akdeniz ve Kuzey Afrika kültürleriyle büyüdüğüm için melodiyle, onu süsleyen nağmelerle duygu arasındaki bu ilişki bana tanıdık geliyor.

Cezayir’in müzik gelenekleriyle Türk müziği arasındaki yakınlığı en çok nerede duyuyorsunuz?

Özellikle melodinin ve ritmin duyguyu aktarışında. Akdeniz kıyılarındaki müzik gelenekleri yüzyıllardır birbirini etkiliyor. Ezgilerdeki süslemelerde, ritim kalıplarında, doğaçlamaya ve yoruma verilen önemde bu yakınlığı duyabiliyorsunuz. Bir hikâyeyi müzikle anlatırken de benzer bir yoğunluk var. Her geleneğin elbette kendine özgü bir kimliği var. Beni etkileyen, kültürlerin yüzyıllar boyunca birbirleriyle kurduğu bağı bugün hâlâ duyabilmek.

Türkiye’deki dinleyicilerin şarkılarınızda ne bulmasını istersiniz?

Şarkılarım kimliğe, hafızaya, aşka, özgürlüğe ve bizi şekillendiren deneyimlere dair. Herkesin onları dilediği gibi yorumlamasını isterim. Birinin şarkımı dinlerken kendi hayatından bambaşka bir şeyi hatırlaması hoşuma gidiyor. İnsanlar konserden etkilenerek, ilham alarak ya da kendilerini birbirlerine biraz daha yakın hissederek ayrılırsa çok mutlu olurum.

Türkiye’den bir müzisyenle birlikte çalışma fırsatınız olsa kimi seçerdiniz?

Mercan Dede’yi yakın zamanda keşfettim. Geleneksel çalgılarla elektronik sesler arasında kurduğu diyaloğu özellikle beğeniyorum. Sizin de aklınızda biri varsa söyleyin lütfen! Türkiye’nin müziğini keşfederken önerilerinizi duymayı çok isterim.

Repertuvarınıza Türkçe bir eser ekleyecek olsanız hangisini seçerdiniz?

Âşık Veysel’in ‘Uzun İnce Bir Yoldayım’ türküsünü daha yakından tanımak isterim. O sadelikte ve türkünün taşıdığı anlamın derinliğinde çok güzel bir şey var. Kendi müzik dilimle yorumlamak benim için zorlu bir sınav olurdu.

11 Kasım’daki ilk İzmir konserinizde neler çalacaksınız? Dinleyiciyi bir sürpriz bekliyor mu?

Müziğimi İzmir’e getireceğim için çok heyecanlıyım. ‘Kan Ya Makan’dan şarkıların yanı sıra önceki albümlerimden de parçalar çalacağım. Sürprizlere gelince, her şeyi şimdiden söylemeyeyim!

Exobot SUV’un dış tasarımı, dinamik gövde oranları ve karakteristik kama profiliyle hareketsiz dururken bile sportif ve atak bir görünüm sergiliyor. Ön ve arka bölümlerdeki keskin işlenmiş hacimler, orta kısımdaki akışkan yüzeylerle birleşerek Hegra’nın antik mimarisinden ilham alan biyomekanik bir estetik oluşturuyor. 5.02 metre uzunluk, 2.1 metre genişlik ve 1.69 metre yüksekliğindeki gövde, üst segmentte konumlanıyor. Sınıfının en eğimli ön camı olan 2.4 metrelik lamine cam, 15°’lik radikal eğimiyle aerodinamizmi yeniden tanımlarken üçlü gümüş kaplama sayesinde güneş ısısı emilimini minimize ediyor. 32 farklı imza ışık çubuğu, 1932’de Suudi Arabistan’ın krallık olarak birleşmesine gönderme yapıyor. Al-Lahuj tarzı açıklıklardan etkilenen üçgen motifli hafif dövme alüminyum jantlar ise 23 inç ön ve 24 inç arka ölçüleriyle aracın maksatlı duruşunu tamamlıyor. Şahinlerin zarif uçuşundan ilham alan, yaklaşık üç metre uzunluğundaki Shahin Kanat Kapılar, anahtarlıktan veya kapı üzerindeki kontrollerden verilen komutla 60 santimetrelik yumuşak bir yay çizerek açılıyor. Böylece hem ön hem arka koltuktaki yolcuların rahatça inip binmesine olanak tanıyor.

Kabin içi, sürücüye doğru kıvrılan kokpiti ve direksiyon üzerinde toplanan temel kontrollerle teknoloji ile konforu harmanlıyor. Alt kapı camı, tek dokunuşla şeffaf veya koyu hâle getirilebiliyor; böylece aydınlık bir kabin ile tam mahremiyet arasında seçim yapılabiliyor. Hava iyonlaştırıcı, ön ve arka havalandırmalı koltuklar, 12 yönlü hafızalı elektrikli ön koltuk ayarı ve 4 yönlü elektrikli direksiyon ayarı, arka kol dayama üzerindeki kontrol ekranı ise standart. 4 bölgeli klimadaki Halo Cooling sistemi, Suudi Arabistan’a özgü aşırı sıcaklarda kabin sıcaklığını 10 dakika içinde 65°C’den 32°C’ye düşürüyor. Orta konsol ve bagajdaki soğutmalı bölmeler, üç farklı koku sunan kişiselleştirilmiş parfüm sistemi ve ambiyans aydınlatması, kabini bireysel vahaya çeviriyor. Çift odacıklı havalı süspansiyonu, çift salıncaklı ön ve çok bağlantılı arka süspansiyonla birleşerek konforu ve dinamik kabiliyeti artırıyor.

ELEKTRİKLİ GÜCÜN ÖTESİNDE

Üç elektrik motorlu tam elektrikli dört tekerlekten çekiş mimariye sahip Exobot SUV, First Edition versiyonunda 850 HP 1.000 Nm üretiyor. 0-100 km/h hızlanmasını 2.9 saniyede tamamlıyor ve 210 km/h maksimum hıza ulaşıyor. 112 kWh nominal bataryasıyla da 560 km’ye kadar menzil sunuyor. 800V mimarisiyle yüzde 10-80 arası ultra hızlı şarjı 30 dakikanın altında gerçekleştiriyor. Sürekli tork vektörleme ve aktif şasi sistemleri, her ortamda stabilite ve çevikliği koruyor. Steer-by-Wire teknolojisiyle de 400°’lik direksiyon dönüşünü 160°’ye düşürüyor ve süpersport tavrı sunuyor. Arka tekerlek açılandırma da şehir içinde daha dar dönüş çapı, yüksek hızlarda daha iyi stabilite ve virajlarda hassasiyet sağlıyor. Track, Drag ve Drift modları, SUV’un karakterini sürücünün tercihine bırakıyor.

Dijital deneyim, 48 inçlik sütundan sütuna kavisli 8K Digital Horizon Display, 10.4 inçlik merkezi kontrol ekranı ve 8 inçlik Arka Yolcu Ekranı ile Riyadh silüetinin sinematik hissinden ilham almış. Kameralı E-Mirror sistemi ve komutları akıcı biçimde anlayıp yanıtlayan sanal sesli asistanın yanı sıra 3D navigasyon, canlı trafik bilgisi, OTA harita güncellemeleri, müzik ve video akışı, namaz vakti bildirimi ve kıble pusulası gibi özellikler bir arada… SoundStage Audio teknolojisi, kabin yüzeylerinde uyarıcılarla 360° sürükleyici bir ortam yaratıyor. Ceer App ile şarj durumundan kabin sıcaklığına, uzaktan parktan araç konumuna kadar her şey kontrol edilebiliyor; dijital anahtar ve akıllı saat entegrasyonuyla anahtarsız start mümkün. 7 hava yastığı, yapısal hücre-paket batarya teknolojisi, alüminyum döküm ve ekstrüzyon uzay-çerçeve gövde yapısı, aktif ve pasif güvenlik sistemleriyle küresel standartlarda koruma kozası oluşturuyor. Trapped abaya detection, Guardian Mode ve ön-arka dashcam gibi bölgeye özgü çözümler de var.

Yarı otonom sürüş için adaptif hız sabitleyici ve dur-kalk, şerit ortalama, akıllı hız desteği, otoyol ve trafik sıkışıklığı asistanı, otomatik şerit değişimi, otoyol pilotu ve Navigate on Pilot gibi işlevlerle dikkatli bir yardımcı pilot sunuyor. 12 sensörlü ön-arka park asistanı, surround görüş kameraları, otomatik park, gelişmiş uzaktan park kontrolü ve otomatik hafızalı park özellikleri de cabası… Yeteneklerini OTA güncellemeleriyle zamanla geliştirecek olan Exobot’lar, sonradan yeni özellikler kazanacak, performansı artacak ve kişiselleştirilebilecek.

2034’e kadar araçlarında yüzde 45 yerel malzeme kullanma taahhüdü ve yerel tedarik ekosistemiyle üretime giren Exobot SUV, kırmızı fren kaliperleri ve Black Color Pack kombinasyonu, siyah-kırmızı Nappa deri koltuklar, VIN numaralı plaketle nadirliğini de vurguluyor… Suudilerin böyle bir otomobili başarmasını açıkçası kıskandık.

Gladys’i istemediği bir evliliğe zorladığı için Bertha’yı affedemeyen demiryolu imparatoru George Russell, eşinden uzaklaşmış durumda. Geçen sezon uğradığı silahlı saldırının etkisinden de kurtulabilmiş değil. Rockefeller’la yaşadığı anlaşmazlıklar ve demiryolu projelerini zorlaştıran tekelleşme tartışmaları da cabası. Bertha ise kan kusup “Kızılcık şerbeti içtim” demeye razı; yeter ki ailedeki sorunlar sosyetenin diline düşmesin. Ne de olsa evde huzur olmaması başka, bunun herkes tarafından bilinmesi bambaşka bir felaket.

Caddenin karşısında, evin yönetimini geçen sezon kız kardeşi Ada’ya kaptıran Agnes van Rhijn yeniden söz sahibi olmaya hazırlanıyor. ABD Başkanı Grover Cleveland onuruna vereceği akşam yemeği, eski itibarını geri kazanmak için bulunmaz bir fırsat. Ada ise başkanın politikalarını desteklemediği gibi davetin masraflarını karşılamaya da yanaşmıyor.

Agnes’in oğlu Oscar da bir zamanlar Russell ailesinin hizmetçisi olan varlıklı dul Enid Winterton’la yaptığı çıkar evliliği sayesinde sosyetede kendine yeni bir çevre kuruyor. Bu çevrede sanat sohbetleri, kokteyller ve biraz daha esnek görgü kuralları öne çıkıyor.

Geçen sezon evlenmenin eşiğine gelen Larry Russell ile Marian Brook yeniden yakınlaşıyor. Birlikte geçirdikleri gece Larry için bir macera, Marian içinse itibar meselesi. Bir zamanlar uşaklık yapan Jack ise icadı sayesinde servete kavuşsa da yeni çevresinde kendini hâlâ yabancı hissediyor. Kendisine açılan kapılardan emin adımlarla geçebilmek için öğrenmesi gerekenler var.

İlk kitabını yayımlayan Peggy Scott, Dr. William Kirkland’la evlenmeye hazırlanırken müstakbel kayınvalidesiyle sorunlar yaşıyor. Düğün hazırlıkları, siyahi aileler arasındaki Kuzey-Güney ayrımını ve sınıf farklılıklarını da ortaya çıkarıyor. Kölelik döneminde resmî nikâh hakkından mahrum bırakılan çiftlerin evliliklerini simgeleyen süpürgenin üzerinden atlama geleneği, iki aile arasında tartışma yaratıyor. Bir taraf için geçmişle kurulan değerli bir bağ olan bu gelenek, diğer taraf için geride bırakılmak istenen bir dönemin hatırası.

‘The Gilded Age’, sınıf ve ırk ayrımını, kadınların üzerindeki toplumsal baskıyı sosyete hayatının içinden anlatıyor. Kimin davete çağrıldığı, kimin kiminle konuşmadığı, yemek masasında kimin nereye oturtulduğu başlı başına birer mesele. Agnes’in sivri dili, Bertha’nın bitmek bilmeyen hırsı ve George’un demiryolu anlaşmaları, dizinin mizahla entrika arasında kurduğu dengeyi besliyor.

Görkemli kostümler ve malikâneler yine göz kamaştırıyor; yalnızca bu sezonun kostümleriyle bile bir sergi düzenlense yeridir. Carrie Coon, Christine Baranski, Cynthia Nixon, Morgan Spector, Louisa Jacobson ve Denée Benton’ın yer aldığı oyuncu kadrosuna bu sezon Jim Gaffigan da Başkan Cleveland rolüyle katılıyor. Sekiz bölümlük dördüncü sezon, bütün ihtişamı, entrikaları ve birbirinden renkli karakterleriyle ‘The Gilded Age’i izlemeyi hâlâ çok keyifli kılıyor.

Executive Şef Bahtiyar Büyükduman ile Müzik Direktörü ve Orkestra Şefi Murat Cem Orhan’ın imzasını taşıyan akşam, ilk tabaktan son tabağa uzanan performans kurgusuyla yemeğin ritminin müzikle şekillendiği bir akış sundu.

“Mevsimsellik ve sıfır atık prensibiyle hazırladığımız her menü, doğanın sunduğu malzemeleri kendi karakterleriyle anlatmamıza olanak tanıyor” diyen Executive Şef Bahtiyar Büyükduman, gecenin çıkış noktasını ise “Opus Autumnale’de sonbaharın kendine özgü tatlarını ve ruhunu müzikle birlikte ele alarak, gastronomiyi tüm duyulara hitap eden yeni bir deneyime dönüştürmek istedik” diyerek anlattı.

Canlı müzik eşliğinde yemek yemek, aslında çoğumuzun zaten deneyimlediği bir durum. Öyleyse bu gecenin farkı neydi diye soracak olursanız; bu deneyimde müzik yalnızca yemeğe eşlik eden bir unsur olarak değil, gastronomik anlatının bir parçası olarak ele alınmıştı. Müzik, ilk tabaktan son tabağa değişen lezzetlerle birlikte ilerleyerek gecenin ritmini şekillendirdi. Barok zarafetten modern dramaya uzanan dokuz başyapıt sonbaharın partisyonunu oluşturdu.

DAMAKTAKİ EZGİLER

“Müzik ve mutfak birbirine yakın iki sanat. Her ikisi de zaman, sessizlik ve niyetle biçimlenir” diyen Şef Bahtiyar Büyükduman ve ekibinin hazırladığı menüde açılışı, sonbahar meyveleriyle hazırlanan tuzlanmış kırmızı üzüm derisi, turşulanmış kereviz sapı ve yabani mantarlı tortoletle yapıyoruz. Mozart’ın Figaro’nun Düğünü operasının uvertürüyle açılan ilk perdeye, Bach’ın Sol Majör 1 No’lu Çello Süiti ve Debussy’nin Clair de Lune eseri eşlik ediyor. Tabaklarda ise daikon, farklı dokular ve sunumlarla karşımıza çıkıyor. Közlenmiş yer elması püresi, siyah sarımsak, kırmızılahana ve mantar sosuyla hazırlanan tabakla ‘Kökler ve Uyanış’ temalı ilk perde kapanıyor.

‘Arzu ve Hasat’ temalı ikinci perdede beyaz lahana; rezene, yeşil zeytin, ay çekirdeği, siyah pirinç, hardal ve kızılcıkla buluşuyor. Bizet’nin Carmen operasından ‘Habanera’ aryası eşliğinde sunulan tabağın ardından Vivaldi’nin Dört Mevsim konçertolarından Sonbahar geliyor. Bu bölümde balkabağı, çınar mantarı, firik üzüm ve fındığın öne çıktığı tabak, mevsimin hasat zenginliğini yansıtıyor.

‘Güç ve Dönüşüm’ başlıklı üçüncü perdede Prokofiev’in Romeo ve Juliet balesinden ‘Şövalyelerin Dansı’ eşliğinde patates, pırasa, alabaş, pancar ve siyah sarımsakla hazırlanan tabak sunuluyor. Wagner’in Valkür operasından bir sahne ise kerevizin başrolde olduğu tabağa eşlik ediyor.

Dördüncü ve son perde tatlılara ayrılmış. Chopin, Mahler ve Haydn’ın eserleri eşliğinde sunulan üç ayrı tatlıyla gece sona eriyor. Açıkçası sahne biraz daha açık kalsaydı, daha fazla yiyebilir miydim bilmiyorum. Ama Büyükduman ve ekibinin bu menüyü hazırlarken gösterdikleri çaba, baştan sona tüm detaylarda kendini gösteriyordu diyebilirim.