İşte tam bu noktada, Avrupa için tam tersi bir hareket planlanıyor; bölgedeki 15 modelin önümüzdeki dönemde artacağı açıklanıyor. Görünürdeki bu çelişki, Nissan’ın stratejik mantığını da açıklıyor… Düşük performanslı araçlar elenirken, Avrupa’daki güçlü segmentlerde -özellikle de Juke gibi ikon modellerde- yoğunlaşarak her birinde yüksek hacimler hedefleniyor. İşte bu sağduyulu ama cesur stratejinin ilk somut ürünlerinden biriyle karşı karşıyayız; üçüncü nesil, tamamen elektrikli Nissan Juke…

Juke, 2010’da ilk kez sahneye çıktığında, kompakt crossover dünyasında bir devrim yaratmıştı. Sıradışı, cesur ve kuralları yıkan tasarımıyla tam 1.5 milyon Avrupalı sürücünün kalbini kazanan bu ikon model, şimdi üçüncü nesliyle bambaşka bir boyuta geçiyor ve tam elektrikli oluyor. Japon üreticinin Japonya’daki genel merkezinde düzenlenen Vision etkinliğinde tanıtılan tümüyle yeni, tamamıyla elektrikli Juke, Nissan’ın Avrupa’daki elektrifikasyon stratejisinde Leaf’in peşinden gelecek en kritik dönüşüm basamağı. Ve söylemeliyim ki, bu geçiş, Juke’un ruhuna fazlasıyla yakışıyor!..

Yeni Juke EV’de ilk göze çarpan şey, tasarım dilindeki evrimin de taviz vermeden yine keskin hatlar, kaslı çamurluklar ve o ikonik yuvarlak farların sadece daha da sivrilmesi, daha da agresif bir ifadeye bürünmüş olması. Ön panjur tamamen kapatılmış olsa da, alt bölümdeki hava girişleri ve keskin tampon tasarımıyla yırtıcı bakışını koruyor. Yine şehrin caddelerine meydan okuyan bir savaşçı izlenimi yaratılmış.

Teknik tarafta ise yeni Juke EV, tıpkı yeni nesil Leaf gibi, Nissan’ın gelişmiş CMF-EV modüler platformu üzerine geliştirilmiş. Bu platform, daha önce Ariya ve şimdi de yeni Leaf ile başarısını kanıtlamış, alçak taban yapısı sayesinde ağırlık merkezini mükemmel bir şekilde aşağı yayan bir mimari. Juke özelinde bu, zaten çevik olan modelin yol tutuşuna yeni bir boyut kazandıracak. Suspansiyon sisteminde önde MacPherson gergi kolu, arkada ise bağımsız çok bağlantılı multi-link bir yapı kullanılacak. Bu kombinasyon, hem şehir içinde yumuşak bir konfor hem de virajlarda dengeli, yalpalama hissini minimuma indiren bir sürüş vaat edecek. Yani yeni Juke, sadece görüntüde agresif olmayacak, aynı zamanda virajlara yapışan bir karakter de sergileyecek.

HER SÜRÜCÜYE HİTAP EDİYOR

Batarya ve menzil konusunda ise Leaf’ten bildiğimiz iki farklı seçeneğin Juke için de geçerli olmasını bekliyoruz. Leaf’teki 52 kWh ve 75 kWh’lik batarya paketleri, sırasıyla 436 km ve 621 km gibi segmentinin en iyileri arasında gösterilen WLTP menzil değerlerini sağlıyor. Juke’un biraz daha kompakt yapısı ve muhtemelen daha hafif olacağı düşünüldüğünde, en az bu rakamlar kadar değerler sunması sürpriz olmayacak. Hatta 75 kWh’lik versiyonda 112 km/h otoyol hızında 433 km menzil gibi gerçek kullanım verisi, Juke EV’i uzun yol kabusu yaşatan araçlar kategorisinden çıkarıp güvenle şehirler arası seyahat edebilen bir modele dönüştürebilir. Enerji tüketiminde ise 7.24 km/kWh gibi oldukça verimli bir seviye öngörülüyor.

Şarj altyapısı ve zaman yönetimi başlıklarında da Juke EV’nin de Leaf ile paylaştığı en kritik özelliklerden biri, 150 kW DC hızlı şarj desteği… Bu sayede 75 kWh’lik bataryayı sadece 30 dakikada yüzde 20’den yüzde 80’e şarj edilebilecek. Hatta aynı sürede 439 km menzil kazanılabilecek. Ayrıca Vehicle-to-Load V2L özelliği ile 3.1 kW çıkış gücü sayesinde kamp alanında küçük ocak çalıştırılabilecek. Hatta yakın gelecekte Vehicle-to-Grid V2G desteği ile evinize ve şebekeye elektrik de verilebilecek.

Performans tarafında da Juke’un agresif tarzı devam edecek. 215 HP 355 Nm tork üretmesi beklenen e-Juke, 0’dan 100 km/h’ye hızlanmasını Sport modunda 7.6 saniyenin altına çekecek. Nissan’ın e-Pedal Step tek pedallı sürüş özelliği ve ProPILOT Assist ile entegre adaptif hız sabitleyici sistemlerinin sürüş konfor ve keyfini de artıracağını tahmin edebiliyoruz. Ayrıca arka çapraz trafik uyarısı, şerit takip asistanı ve 3D Around View Monitor gibi sürücü destek sistemleri, hem şehrin dar sokaklarda manevraları hem de uzun otoyol seyahatlerinde kolaylık sağlayacak.

İngiltere Sunderland’de üretime hazırlanan Juke EV, tam 1 yıl sonra Nissan’ın EV36Zero stratejisinin en önemli oyuncusu olacak.

Kompakt bir crossover’da hem göz alıcı bir karakter hem de ileri teknoloji aranıyorsa -ki, lüks artık sadece deri döşeme değil, aynı zamanda ne kadar ileri görüşlü bir teknolojiye sahip olduğunuzla da ilgili- yeni Juke EV şimdiden rakiplerini korkutmaya başlıyor. Üstelik; Juke ile Leaf arasında paylaşılan yüksek birikimli mühendislik, artık farklı karakterlerle sunularak, elektrikli çağda her sürücü profiline hitap eden doğru bir strateji izleniyor.

Cozy, Etiler’de kısa sürede güçlü bir buluşma noktasına dönüştü. Sizce burayı sadece bir restoran olmaktan çıkaran temel unsur ne?

Bence en temel unsur, Cozy’nin bir ‘mekân’ değil, başlı başına bir deneyim alanı olarak kurgulanmış olması. İnsanlar Cozy’ye sadece yemek yemek için değil, çalışmak, sosyalleşmek, dinlenmek ve kendilerini iyi hissetmek için geliyor. Atmosfer, müzik, servis dili, ilgili bir ekip ve profil bir araya gelince doğal olarak güçlü bir topluluk oluştu. Bu da Cozy’yi klasik restoran tanımının ötesine taşıdı.

Özellikle öğle menüsünü kurgularken şehir hayatının temposunu nasıl analiz ettiniz?

Bebek ve Etiler’in ritmini yıllardır çok iyi gözlemledik. İnsanların zamanı sınırlı ama beklentisi oldukça yüksek. Bu nedenle öğle menüsünü hızlı servis edilebilen, aynı zamanda tatmin edici tabaklar üzerine kurduk. Hafif ama doyurucu, sade ama karakterli bir menü dili oluşturduk. Böylece hem iş arasında hızlı bir kaçamak yapılabilir hem de gerçekten keyifli bir gastronomi deneyimi yaşatan bir yapı hedefledik.

Spor sonrası ya da yoğun iş günlerinde gelen misafirleri düşünerek menüyü nasıl şekillendirdiniz?

Bugünün şehir insanı ve müşterilerimiz ne tükettiğinin çok daha fazla farkında. Bu nedenle menü kurgusunda dengeyi merkezde tuttuk. Protein ve sebze ağırlıklı seçenekler, hafif karbonhidratlar ve taze, yalın ürünler menüyü hazırlarken motivasyonumuzu oluşturdu. Lezzetten ödün vermeden iyi hissettiren; vegan, vejetaryen ve glütensiz alternatifleri güçlü şekilde sunmaya özen gösteriyoruz.

Menülerinizi sık sık güncelliyorsunuz. Bu dinamizmi besleyen ilham kaynaklarınız neler?

Seyahatler, farklı mutfaklar, izlediğim içerikler ve günlük yaşamın kendisi en büyük ilham kaynaklarımız. İlham bazen ziyaret ettiğim bir şehirden, bazen çok yalın bir üründen gelebiliyor. Aynı zamanda ekiple sürekli konuşuyor, deniyor ve geliştiriyoruz. Cozy’de mutfağı, ekip arkadaşlarımın kendilerini ifade edebildikleri, yeni şeyler deneyip geliştirebildikleri yaratıcı bir alan olarak görüyorum. Bu yüzden menü hiçbir zaman sabit kalmıyor, bizimle birlikte sürekli evriliyor.

Cozy mutfağının ‘imza lezzeti’ sizce hangi tabakla en iyi anlatılır?

Tek bir tabak seçmek zor ancak Cozy’yi en iyi anlatan şey; ilk bakışta sade görünen fakat detaylı düşünülmüş ve katmanlı lezzetler sunan tabaklar. Örneğin; ince dilimlenip gül formunda sarılarak fırında yavaş pişirilen, kaju kreması ve sumak ekşisiyle servis edilen pancar carpaccio, avokadonun spiral çiçek formunda kullanıldığı karides tostada, uzun saatler pişen dana kaburga, taze makarnalarımız ve odun ateşinde hazırlanan ekşi mayalı pizzalarımız… Her biri ilk bakışta yalın, ancak tattıkça katmanlanan bir deneyim sunuyor. Aslında Cozy’nin imzası tam olarak bu yaklaşım.

Pop-up gecelerini önümüzdeki dönemde farklı şehirlerden veya ülkelerden şeflerle yeniden düzenlemeyi planlıyor musunuz?

Evet, bu bizim çok önemsediğimiz bir alan. Farklı şehirlerden ve ülkelerden şeflerle yeniden bir araya gelmek istiyoruz. Şu anda birkaç isimle görüşme aşamasındayız. Amacımız sadece bir yemek sunmak değil; iki farklı bakış açısının birleştiği özel akşamlar yaratmak. Bu süreç aynı zamanda ekibimize yeni teknikler, yeni bakış açıları ve ilham katıyor. Âdeta mutfakta bir ustayla birlikte çalışmak gibi.

En son Muse Contemporary ile bir iş birliğiniz oldu. Yakın zamanda yeni sanat iş birlikleri veya farklı disiplinlerle proje çalışmaları var mı?

Sanat, yatırımcı yapımız RMA Holding’te olduğu gibi Cozy’de de çok önemli bir parça. Mimarımız Rezzan Benardete ile bunu en başından itibaren ön planda tuttuk. Kış bahçesindeki duvarlardan zemin desenlerine, barda kullanılan seramik eserlere kadar birçok detay birer sanat ürünü. Yemeği sanatı bir araya getiren projeler bizi çok heyecanlandırıyor. Yeni dönemde de farklı sanatçılar ve disiplinlerle iş birlikleri planlıyoruz. Cozy’i sadece gastronomiyle sınırlı tutmak istemiyoruz; yaşayan, üreten ve ilham veren bir alan olarak geliştirmeye devam edeceğiz.

1980’lerin sonunda babasız büyüyen, kendi hâline bırakılmış, mizaçları zıt iki çocukla karşı karşıyayız. Glasgow’da geçen bu hikâye, iki karakterin birbirine neden bu kadar bağlı ve aynı anda bu kadar yıkıcı olduğunu geçmişten günümüze uzanan anlarla gösteriyor. Ergenliklerinin eşiğinde Niall içine kapanık, zorbalığın hedefi hâline gelmiş bir çocukken; Ruben agresif, ıslahevinden yeni çıkmış, nereye varacağı belli olmayan bir öfkeyle hareket eden biri. Annelerinin birlikte yaşamaya başlamasıyla aynı odayı paylaşmak zorunda kalmaları ikisi için de zor. Ruben’ın varlığı Niall’ı rahatsız ederken, bir yandan da onu dış dünyaya karşı koruyan bir figüre dönüşüyor. Bu çelişki, aralarındaki dengesiz bağın sadece başlangıcı.

Geçmişe dönülen hikâyeler, ilişkilerini katman katman açıyor. Çocukluk, gençlik ve yetişkinlik boyunca birbirine dolanan bu iki hayat; sadece bir “kardeşlik” hikâyesi olmaktan çıkarak kimlik, aidiyet ve bağlılık meselesine de dönüşüyor. Niall’in kendi cinselliğiyle kurduğu problemli ilişki bastırma ve inkârla şekillenirken, bu baskı çoğu zaman kendine dönen bir öfkeye dönüşüyor. Ruben’ın dışa vuran sert tavırlarıyla birleştiğinde, aralarındaki bağ giderek daha kırılgan ve tehlikeli bir hâl alıyor.

Oyunculuk tarafında dizi oldukça güçlü. Karakterlerin gençlik yıllarını canlandıran Stuart Campbell ve Mitchell Robertson, yıllar içindeki değişimi inandırıcı bir şekilde hissettiriyor. Niall’ı günümüzde canlandıran Jamie Bell’in karşısında, Ruben rolünde bizzat Richard Gadd var. Gadd, yalnızca varlığıyla bile izleyicide bir huzursuzluk yaratmayı başarıyor; özellikle kontrolsüz öfkenin patlamaları anında. İki oyuncu arasındaki gerilim, rahatsız edici bir yakınlık hissiyle birleşerek dizinin bel kemiğini oluşturuyor. Zaman sıçramalarıyla ilerleyen anlatıda hem gençlik hem de yetişkinlik dönemlerini canlandıran oyuncular bu gerilimi sürekli canlı tutuyor.

‘Half Man’, izleyiciyi diken üstünde tutuyor; yer yer rahatsız edici sahneleriyle kolay izlenen bir yapım değil. Kırılgan erkeklik, utanç ve bağlılık üzerine net cevaplar aramak yerine, bu duyguların yarattığı ağırlığı izleyiciye sunuyor.

Atatürk Kültür Merkezi Türk Telekom Opera Salonu’nda sahnelenen ‘Edusa’, tarihsel bir anlatıyı sahneye taşımakla kalmıyor; alışılmış opera estetiğinin sınırlarını zorlayan rejisi ve güçlü görsel evreniyle de dikkat çekiyor. Lidya ve Pers uygarlıkları arasındaki gerilim hattında şekillenen bir aşk hikâyesini merkezine alan eser, Anadolu’nun binlerce yıllık kültürel hafızasını bugünün sahne diliyle buluşturuyor. Librettosu İskender Pala imzası taşıyan yapıt, kültürün, etik değerlerin ve toplumsal hafızanın, iktidar ve zenginlikten çok daha kalıcı olduğuna ilişkin güçlü bir düşünsel omurga kuruyor. Ancak ‘Edusa’yı asıl tarihsel bir eşik hâline getiren unsur, bestecisi. Güldiyar Tanrıdağlı, bu eserle Türkiye Cumhuriyeti tarihinde operası sahnelenen ilk kadın besteci olarak kayda geçiyor. Klasik müzik, bale, film müziği ve uluslararası eğitimle şekillenen çok katmanlı birikimini bu eserde bir araya getiren Tanrıdağlı, geleneksel opera dili içinde kalarak epik, duygusal ve zamansız bir müzikal dünya kuruyor. Biz de hem Türk opera tarihi açısından bir dönüm noktasına imza atan hem de kendi sanatsal yolculuğunu bu eserle yeni bir aşamaya taşıyan Güldiyar Tanrıdağlı ile eserin yaratım sürecini, müzikal tercihlerini ve ‘ilk’ olmanın getirdiği duyguları konuştuk.

Türkiye Cumhuriyeti tarihinde, operası sahnelenen ilk kadın opera bestecisi olmanın size hissettirdikleriyle başlayalım.

Eseri sahnelenen ilk kadın opera bestecisi olmanın gururu ve mutluluğu çok büyük. Ve elbette sorumluluğu da. Bugüne kadarki tüm birikimimi aktarmaya çalıştım.

Opera gibi tarihsel olarak erkek egemen bir formda üretim yaparken, kendi sesinizi bulma süreciniz nasıl şekillendi?

Bu süreci kısaca anlatmak isterim; Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Piyano bölümü mezunuyum. Aynı zamanda çocukluğumdan itibaren, uzun yıllar klasik bale eğitimi aldım, profesyonel dans topluluklarında dans ettim. Avusturya Mozarteum’da konser piyanistliği alanında yüksek lisans yaparken ‘filmscoring’ eğitimi de aldım, opera korrepetitörlüğü yaptım. 2013 yılında ülkeme döndüğümden beri film ve dizi müziği besteliyorum. Az önce “Birikimimi aktarmaya çalıştım” derken de bunları kastettim aslında...

‘Edusa’nın librettosu güçlü bir kültürel, felsefi ve didaktik omurga taşıyor. Siz bu metni ilk okuduğunuzda müzik size nereden ‘konuşmaya’ başladı?

Hikâyenin zamanı ve bir o kadar zamansızlığı benim de çerçevemi ne kadar geniş tutmam gerektiğini hatırlattı bana. Ben de iyice ‘öz’e dönmeye, hangi yüzyılda yaşarsak yaşayalım, insan olarak en derinde hissettiğimiz duygulara yaklaşmaya çalıştım.

Eserde Lidya’nın zenginliği, altın ve iktidar temaları var. Siz bu kavramları müzikal olarak nasıl karşılıklandırdınız?

Bu zenginlik ve ihtişam bende epik bir müzik olarak karşılık buldu. Orkestrasyonu, koroyu bu yönde şekillendirdim.

Duyguyu izleyiciye aktarmak

‘Edusa’nın kadın merkezli bir anlatı olması, bestecilik yaklaşımınızı etkiledi mi? Kadın karakterin iç dünyasını kurarken farklı bir müzikal hassasiyet geliştirdiniz mi?

Açıkçası ben hikâyenin tamamına, her sahnesine ve atmosferine, her karakterine, o anki duygusunu izleyiciye aktarmak üzere yaklaştım. O yüzden ben ‘kadın merkezli’ anlatım olarak baktığımı söyleyemem ama belki siz ‘Edusa’nın bir aryasında, annesi ‘Namirek’in feryadında bir kadın besteci sesini duyarsınız.

Klasik opera geleneği ile onun dışında kalan müzik dili arasında nasıl bir denge kurdunuz? Bir köprü kurduğunuzu söyleyebilir miyiz? Ya da yeni bir dil mi öneriyorsunuz?

Ben müziğimi opera geleneği çerçevesinde yazdım. Yeni bir dil önerme amacım yok açıkçası; bu konuda geleneksel olduğumu söyleyebilirim. Bence asıl yenilik sahnelemede, rejide, görsel tasarımlarda. Günümüz teknolojisinden yararlanarak geçmişle köprü oluşturma görevini rejisörümüz Caner Akın ve ekibi büyük başarıyla gerçekleştirdiler.

Dünya prömiyeri yapan bir operada, müziğin sahneyle ilk kez buluştuğu anda ne hissettiniz?

Çok büyük heyecan ve mutluluk yaşadım. Her bestecinin en yüksek duyguları yaşadığı andır diye düşünüyorum.

Bu eserle birlikte genç kadın opera bestecilerine bir kapı açıldığını düşünüyor musunuz?

İlham olabildiysem ne mutlu bana. Ancak ben kapıların kapalı olduğunu pek düşünmemiştim. Zira bana teklif İDOB tarafından geldi; bu yüzden “Kapı açtım” dersem haksızlık etmiş olurum.

Edusa’yı 30 Nisan’da Atatürk Kültür Merkezi Türk Telekom Opera Salonu’nda izleyebilirsiniz.

Anti-trend dönemi, aslında trendlerin tamamen ortadan kalktığı bir süreç değil; aksine, onların etkisinin sorgulandığı bir evre. Erkekler artık “Ne moda?” sorusundan çok “Ben ne giymek istiyorum?” sorusuna odaklanıyor. Bu yaklaşım, bireysel stilin ön plana çıkmasını sağlıyor. Gardıroplar, sezonluk parçalarla değil; uzun vadeli, zamansız ve tekrar tekrar kullanılabilen ürünlerle şekilleniyor. Bu da modayı daha sürdürülebilir ve bilinçli bir noktaya taşıyor.

Bu dönüşümün en önemli nedenlerinden biri, dijital çağın getirdiği hız. Sosyal medya sayesinde trendler artık haftalar içinde doğup yok oluyor. Bir parçanın ‘trend’ olması, çoğu zaman onu kısa sürede demode hâle getiriyor. Erkekler bu döngüden uzaklaşarak daha sade ve güvenilir bir stil diline yöneliyor. Artık önemli olan, bir parçanın ne kadar yeni olduğu değil; ne kadar iyi hissettirdiği ve ne kadar uzun süre kullanılabileceği.

“Az ama iyi” felsefesi

Anti-trend yaklaşımı, erkek modasında zamansız parçaların yeniden değer kazanmasına yol açıyor. İyi kesimli bir blazer, kaliteli bir denim pantolon, sade bir beyaz tişört ya da nötr tonlarda bir triko; bu dönemin en güçlü stil unsurları arasında yer alıyor. Bu parçalar, trend bağımsız oldukları için farklı sezonlarda yeniden yorumlanabiliyor. Erkek gardırobu, bu sayede daha işlevsel ve daha az karmaşık hâle geliyor.

Siluetlerde de benzer bir denge arayışı dikkat çekiyor. Aşırı oversize ya da aşırı dar kalıplar yerini daha doğal ve rahat kesimlere bırakıyor. Erkek modası artık dikkat çekmek için abartıya ihtiyaç duymuyor. Bunun yerine doğru oranlar ve iyi oturan parçalar üzerinden güçlü bir stil dili oluşturuluyor. Bu yaklaşım, “giyinmiş gibi görünmeden şık olmak” fikrini öne çıkarıyor.

Renk paletinde de sadeleşme hâkim. Siyah, beyaz, gri, lacivert ve toprak tonları erkek stilinin temelini oluşturuyor. Ancak bu sadelik sıkıcılık anlamına gelmiyor. Farklı dokuların bir arada kullanılması, ton sür ton kombinler ve küçük detaylar bu minimalist yaklaşımı zenginleştiriyor. Stil artık renk patlamalarıyla değil, incelikli dokunuşlarla ifade ediliyor.

Anti-trend döneminin bir diğer önemli boyutu ise tüketim alışkanlıklarının değişmesi. Erkekler artık daha az alışveriş yapıyor ancak daha bilinçli seçimler yapıyor. “Az ama iyi” felsefesi, modern erkek stilinin temelini oluşturuyor. Bu yaklaşım hem ekonomik hem de sürdürülebilir bir moda anlayışını destekliyor. Kaliteli parçalar uzun süre kullanıldıkça stil de daha oturmuş ve karakterli hâle geliyor.

Bu dönemde stil, bir gösteriş aracı olmaktan çıkıp bir kimlik ifadesine dönüşüyor. Erkekler, başkalarının beklentilerine göre değil; kendi yaşam tarzlarına ve zevklerine göre giyinmeyi tercih ediyor. Bu da modayı daha demokratik ve daha özgür bir alan hâline getiriyor. Herkesin kendi stilini oluşturabildiği bir dönemde ‘trend’ kavramı önemini yavaş yavaş kaybediyor.

Sonuç olarak anti-trend dönemi, erkek modasında bir sadeleşmeden çok bir olgunlaşma süreci. Trend yorgunluğu, modayı reddetmek değil; onu daha bilinçli ve daha kişisel bir şekilde yeniden tanımlamak anlamına geliyor. 2026’da erkek modası hızın değil, denge ve anlamın peşinde ilerliyor. Ve belki de ilk kez, stil gerçekten bireyin kendisine ait bir alan hâline geliyor.