Başkasında olana özenmek ne kadar kabul edilebilir? Peki ekonomik koşullar yalnızca hayat standartlarımızı mı, yoksa birbirimizi sevme ve anlama biçimimizi de mi belirliyor? Güney Koreli yönetmen Lee Chang-dong, ‘Possible Love’ filminde farklı sınıflardan iki çiftin ilişkilerinde arzunun, kırgınlığın ve dayanışmanın izini sürüyor. Sekiz yıl aradan sonra sinemaya dönen yönetmenin 2026 Venedik Film Festivali’nde Büyük Jüri Ödülü’nü kazanan filmi Netflix’te yayında.
‘Parasite’ ve ‘No Other Choice’ gibi filmlerde gördüğümüz üzere, kapitalizmin yarattığı eşitsizlikler Güney Kore sinemasının sık sık döndüğü konulardan. Lee Chang-dong da bu meselelere yabancı değil. ‘Burning’ filminde sınıfsal öfkeyi irdeleyen yönetmen, ‘Possible Love’ filminde ekonomik gücün evliliklere, arkadaşlıklara, hatta insanların birbirlerine gösterdiği nezakete nasıl etki ettiğini gösteriyor.
“Komşunun malına göz dikmeyeceksin.” Film, On Emir’in sonuncusuyla açılıyor. Kendi hayatımızı sürekli başkalarınınkiyle karşılaştırdığımız bir çağda düşündürücü bir başlangıç. Üstelik arzuladığımız şey her zaman para ya da eşya değil. Başkalarının özgürlüğüne, mutluluğuna, gördüğü ilgiye de özenebiliyoruz.
Hikayenin merkezinde farklı toplumsal sınıflardan iki evli çift bulunuyor. İşini kaybettikten sonra hayata küsen Ho-seok, eşi Mi-ok ve oğulları Cheol, Ho-seok’la aynı fabrikadan işten çıkarıldıktan sonra intihar eden bir arkadaşlarının cenazesine katılıyor. İşçilerin yaşadıklarını filme almak isteyen belgesel yönetmeni Ye-ji ile burada tanışıyorlar. Ho-seok röportaj vermeyince Ye-ji, Mi-ok’la yakınlaşıyor. İki kadın arasında başlayan dostluk iki aileyi bir araya getiriyor. Böylece Mi-ok, Ye-ji’nin yatırım sektöründe çalışan varlıklı eşi Sang-woo’yu da tanıyor.
Ho-seok’un yaşadıkları, işsizliğin insanın hayatından neler götürebileceğini düşündürüyor. Fabrikada çalışanlara “yaşayanlar”, işten çıkarılanlara “ölüler” deniyor. Bir zamanlar aynı safta mücadele eden insanlar artık birbirlerinin yüzüne bakmakta zorlanıyor. Ho-seok bütün bu öfkeyi eve taşıyor. Mi-ok ise hem geçim derdiyle uğraşıyor hem de kocasının yaşadıklarının ağırlığını taşıyor. İşçilerin mücadelesinin yenilgiyle sonuçlanması, yıllar sonra bile ailenin hayatını belirlemeye devam ediyor.
Ye-ji’nin niyeti iyi olabilir ama işçilerin sesini duyurma çabası zaman zaman onların ne hissettiğini unutmasına neden oluyor. Belgeseli için istediği görüntüleri elde etmeye öyle odaklanıyor ki Ho-seok’un neden konuşmak istemediğini anlamaya pek çalışmıyor. Oysa insan bazen yaşadıklarını anlatmak bile istemeyebilir. Peki birinin hikayesini anlatırken onun ne istediğini, ne hissedeceğini ne kadar önemsiyoruz? Ye-ji çekimleri bitirip kendi rahat hayatına dönecek. Ho-seok ile Mi-ok ise bütün bunları yaşamaya devam edecek.
Sang-woo’nun dünyasında para, gündelik bir endişe olmaktan çıkmış. Kibar, cömert, kendinden emin. Mi-ok’un onu Steve Jobs’a benzetmesi boşuna değil. Onda kendi hayatında eksikliğini hissettiği bağımsızlığı ve başarıyı görüyor. Oysa Sang-woo’nun rahatlığı büyük ölçüde ailesinden devraldığı servete dayanıyor. Deniz kıyısındaki yazlığında çocukluğundan beri tanıdığı çalışanı düdükle çağırması, onun için sıradan bir hareket. Küçük Cheol’un da ilgisini çeken bu düdük, bir çocuğun yetişkinlerin dünyasındaki eşitsizliklerle nasıl tanıştığını gösteriyor.
Lee Chang-dong’un sinemasında böyle küçük ayrıntıların ayrı bir yeri var. Mi-ok’un kilo verince parmağından kayan yüzüğü, Ho-seok’un bahçede arkadaşları için yaptığı ama kimsenin etrafına oturmadığı masa, Sang-woo’nun düdüğü... Evliliğin, kaybedilen dayanışmanın ve sınıfsal üstünlüğün izlerini taşıyan bu nesneler, karakterlerin birbirleriyle kuramadıkları ilişkileri görünür kılıyor.
Mi-ok’un başka bir hayatı merak etmesini anlamak zor değil. Yıllardır kocasının öfkesiyle, evin geçimiyle ve ertesi günün kaygılarıyla uğraşıyor. Sang-woo’nun ilgisinden hoşlanıyor, fakat onun dünyasında da paranın insan ilişkilerini nasıl belirlediğini görüyor. Başkasının hayatını isterken o hayatın hangi koşullarda mümkün olduğunu ne kadar düşünüyoruz?
Yönetmen kimseyi kolayca aklamıyor. Ho-seok’un yaşadığı haksızlık, Mi-ok’a çektirdiklerini haklı kılmıyor. Kadının başka bir hayatı merak etmesi de kocasını sevmediği anlamına gelmiyor. Jeon Do-yeon ile Sul Kyung-gu’nun oyunculukları özellikle burada etkileyici. Yıllardır aynı evi paylaşan iki insanın birbirlerini ne kadar iyi tanıdıklarını ve yine de ne kadar yalnız olduklarını seyirciye hissettiriyorlar.
164 dakikalık ‘Possible Love’, bu yıl Netflix’te izlediğim en iyi film.
Lee Chang-dong, sınıf farklarını ve başkalarının hayatlarına duyduğumuz arzuyu anlatırken bir yandan da elimizdekilerin ne kadar farkında olduğumuzu sorguluyor. Ho-seok ile Mi-ok’un kırgınlıkları kolay geçecek gibi değil. Ama onca hayal kırıklığına rağmen birlikte kurdukları hayatta hâlâ birbirlerine yer açabiliyorlar. Belki de filmin mümkün olup olmadığını sorduğu sevgi tam burada başlıyor.
