Yollarınızın kesiştiği ve “Biz birlikte bir şeyler anlatmalıyız” dediğiniz o anı hatırlıyor musunuz? Hikâyeden Adamlar fikri ilk nasıl doğdu?
OZAN BOZKURT: Bizim aslında resmi olarak tanışmamız boks ringinde gerçekleşti diyebiliriz. Arkadaşımız Batu ile ayrı ayrı çalışıyorduk zaten, bir gün bizi ringde bir araya getirdi. Kim kazandı diye sormayın (Gülüyor). Sonrasında dostluğumuz baki oldu.
SERCAN ŞAHİN KURTULMUŞ: “Bir şeyler anlatmalıyız” dediğimiz noktaya gelmemiz de berberde oldu. Yan yana gelince susamıyoruz, sohbet illa ki bir şekilde akıp gidiyordu. Sonra berberimiz “Ya siz niye bir şeyler yapmıyorsunuz?” dedi. Aslında o fikir ilk orada aklımıza girdi. Sonrası zaten malum, kendimizi siyah bir fonun önünde bulduk. Çekiminden kurgusuna kadar her şeyi kendimiz yapıyorduk. Anlatmaya biraz da kurtulmak gibi bakıyorduk herhalde. Bizim için podcast masasının arkadaşlarla kurulan sohbet masasından pek bir farkı yoktu. Baş başa çektiğimizden de olsa gerek. Hikâyeden Adamlar işte böyle doğdu.
‘Hikâyeden Adamlar’ sizin için neden bu kadar kıymetli?
S.Ş.K.: Özellikle hiç tanımadığımız insanların anlattıklarımızda kendilerinden bir şeyler bulması, duygusal anlamda bir karşılık görmesi bizi çok mutlu ediyor. Bir hikâyenin başka birinin kalbinde bir his uyandırabilmesi, bütün bu sürecin en değerli taraflarından biri.
O.B.: İki dostun birlikte bir şey inşa etmesinin yanı sıra, anlattığımız şeylerin başka insanların masasında bir yerinin olması çok kıymetli. Birlikte başladığımız bir yolculuğun zamanla bu kadar çok insana ulaşması bizim için ayrıca değerli.
Programlarınızda edebiyattan sinemaya uzanan çok geniş bir havuzdan besleniyorsunuz...
O.B.: Aslında tek bir türden bahsetmek pek mümkün olmuyor. İzlediğimiz bir filmden, diziden, okuduğumuz bir kitaptan, dinlediğimiz bir şarkının sözlerinden ya da başkalarının hayat hikâyelerinden… Bunların hepsi konuştuğumuz şeylerin içerisinde var olabiliyor. Dışarıdan sıradan görünen şeyler, günlük hayatın koşuşturması bile buna dahil.
S.Ş.K.: Hikâyeleri seçerken tabii ki kendimize göre içselleştirebildiğimiz, duygusunu daha rahat anlayıp anlatabildiğimiz şeylere yöneliyoruz.
Aslında buna seçmek de denilemez; o zaten kendiliğinden geliyor. Önemli olan, o hikâyenin bizde bir karşılık bulması. Çünkü önce bizim hissettiğimiz bir şeyi anlatmamız gerekiyor.
Hikâyeleri dijital dünyada ve ekranlarda anlatma biçiminiz zaman içinde nasıl evrildi?
S.Ş.K.: Sohbetlerde bizim kadar hiç tanımadığımız insanların da yeri olduğunu düşündük. Çünkü artık sadece bizim aramızda geçen bir sohbetten bahsetmiyorduk. İnsanlar da kendi hikâyeleriyle bu anlatının bir parçası oluyordu. ‘Mahalle’ konsepti tam olarak böyle başladı aslında. Zaman içerisinde içeriklerimizin de bu karşılıklı iletişimle şekillendiğini söyleyebiliriz.

O.B.: Aslında başlangıçta da anlattığımız gibi, bir masanın başında iki yakın arkadaştık. İnsanlar anlattıklarımızda kendilerinden birer parça gördükçe yorumlara kendi hikâyelerini yazmaya başladı. Keza mesaj olarak da bunları almaya başladık. Aynı zamanda ‘Bir gün ben de orada olmalıyım, o masada birlikte sohbet etmeliyiz’ diyen birçok yorum geliyordu.
Günümüzün hızlı tüketim kültüründe, insanları uzun soluklu hikâyelere ve derinlemesine sohbetlere ortak etmek sizce neden bu kadar kıymetli?
O.B.: Aslında tam da söylendiği gibi, her şeyin bu kadar ‘hızlı’ olmasından ve sürekli bir şeyleri ‘tüketmekten’ kaynaklı. Günlük hayatta o kadar fazla şeyin derdine düşüyor, fiziksel ve zihinsel olarak o kadar yoruluyoruz ki bazen dinlenmemiz gerektiğini dahi unutabiliyoruz. Her şey bu kadar hızlıyken biz bu hıza ne kadar ayak uydurabiliyoruz, o da bir muamma.
S.Ş.K.: Tüketilenin ardından bize faydalı bir şeylerin kalması gerektiğini düşünüyoruz. Bunu çok komplike düşünmeye de gerek yok. Bir şeylerden zevk almak, anlamak, duyguları zamanında ve yerinde yaşayabilmek de bizce bunun birer parçası. Bazen bir hikâyeye zaman ayırmak, üzerine düşünmek ve onu bir başkasıyla paylaşmak bile kendi başına çok kıymetli.
Seyirciden aldığınız o anlık reaksiyon yaratım sürecinizi nasıl besliyor?
S.Ş.K.: Mahalle’nin en sevdiğimiz tarafı da bu zaten. Biz bir şeyler anlatmaya başlıyoruz ama sohbetin nereye gideceğini hep birlikte belirliyoruz. O yüzden seyirci bizim için sadece dinleyen ya da izleyen tarafta değil, doğrudan o sohbetin bir parçası. Hatta çoğu zaman biz de onlardan bir şeyler öğrenerek ayrılıyoruz. Bu karşılıklı etkileşim, yaptığımız işi bizim için de heyecan verici kılıyor.
O.B.: Bizim için işin en güzel taraflarından biri de bu aslında. Çünkü ne kadar hazırlıklı olursanız olun, karşınızdaki insanın ne anlatacağını, neye güleceğini ya da hangi hikâyede kendinden bir şey bulacağını önceden bilemiyorsunuz. Bazen bizim üzerinde çok durmadığımız bir cümle seyircide bambaşka bir karşılık bulabiliyor. Bazen de hiç beklemediğimiz bir anda birinin anlattığı hikâye bütün sohbetin yönünü değiştiriyor.
Günümüz sanat dünyasında ‘popüler olan’ ile ‘kalıcı olan’ arasındaki çizgi çok inceldi. Bir anlatıcı olarak bu dengeyi nasıl kuruyorsunuz?
O.B.: Bizce bir noktada insani duyguların bir ucundan tutmuş her iş ‘kalıcı’ olarak nitelendirilebilir. Birilerinin dünyasında var olabilmek için bazı duyguları paylaşmak gerektiğine inanıyoruz. Ortak duyguları paylaştığımız şeyler kolay kolay unutulmaz gibi geliyor.
S.Ş.K.: Biz ‘popüler’ olmaktan ziyade, manevi bir taraftan ‘paylaşmayı’ değerli buluyoruz. Sahnede de bunu yansıtmaya çalışıyoruz. Bu da insanlara geçtiği için izlendiğimizi düşünüyoruz. Bir hikâyenin ne kadar kişiye ulaştığından çok, ulaştığı insanlarda nasıl bir iz bıraktığı önemli. Sanırım bizim için kalıcılığın karşılığı da biraz burada yatıyor.