Bir yılbaşı mucizesi: Moda devleri yeni yıl kampanyalarında yapay zekâyı kenara iterek, bizi küçüklüğümüze götüren çizgi filmleri başrole taşıdı. Dior ve Prada’nın 2026 Noel kampanyaları, izleyiciyi el çizimi animasyonların içine davet ederken görüntünün nasıl üretildiğini de hikâyenin parçası yaptı. Karakterlerin arkasında sanatçılar, çizgilerin arkasında yılların birikimi var. Gelin iki devin sihirli kapmanyalarını mercek altına alalım…
Prada’nın ‘Drawing Prada/Prada’yı Çizmek’ kampanyası ile başlayalım: 2026 yılbaşı kampanyasının masalsı çizgilerinin ardında, animasyonun usta isimlerinden John Pomeroy var. Kariyerine 1973’te Disney’de başlayan Amerikalı sanatçı, ‘Winnie the Pooh and Tigger Too’dan ‘Pocahontas’a pek çok çizgi filmin yaratıcı ekibinin başındaydı. Usta isim, bu kez Prada için de elle çizilmiş hayvanlara ve kış manzaralarına hayat verdi. Glen Luchford’un çekimleriyle birleşen bu çizimler, Sadie Sink ve Maya Hawke gibi oyuncuları bir masalın içine yerleştirirken, Pomeroy’un yarım asırlık birikimini modanın hikâye anlatıcılığıyla buluşturuyor. Burada çizgi, fotoğrafın çevresine eklenen sevimli bir süs olmanın ötesine geçiyor. Kampanyanın hayal gücünü taşıyor. Ünlü oyuncuların yüzleri kadar, onları çevreleyen görüntülerin kimlerin elinden çıktığı da önem kazanıyor. Prada’nın tercihini anlamlı kılan, tam da bu üretim bilgisinin izleyiciye sunulması: Görüntüye bakarken onu yapan insanı da düşünmemiz isteniyor.
DIETRICH’İN ELBİSESİNİ YARATMAK
Dior ise ‘Christian Dior’s Night in Color’ adlı kısa filminde animasyonu markanın hafızasıyla buluşturuyor. Kısa film, ‘Belleville Üçüzleri’ ve ‘Sihirbaz’ ile tanınan, Oscar adaylıklarının yanı sıra BAFTA ve César ödülleriyle de taçlandırılmış Sylvain Chomet’nin imzasını taşıyor. Hikâye, 1949’un bir kış gecesinde, ikonik yıldız Marlene Dietrich’in bir elbiseye ihtiyaç duymasıyla başlıyor.
Christian Dior ile oyuncunun dostluğundan esinlenen bu masalı Robert Pattinson anlatıyor; Louis Garrel Dior’u, Camille Cottin Dietrich’i seslendiriyor. Rihanna ise markanın simgelerinden uğurlu yıldıza ses veriyor. Jonathan Anderson’ın açıklamasına göre film, kökleri 1940’lara uzanan tekniklerle tamamen elle çizilmiş.
NOSTALJİK BİR HAVA KATMAK
Dior ve Prada’nın yaklaşımını, zanaat iddiasının reklama taşınması olarak okumak mümkün. Bir elbisenin dikişine, bir çantanın işçiliğine verilen değerin benzeri, onu anlatan görüntüye de yükleniyor. Ürünün arkasındaki emek kadar kampanyanın arkasındaki emek de markanın değer önerisine katılıyor. John Pomeroy ya da Sylvain Chomet gibi isimlerle çalışmak, bir estetik seçmenin yanında bir yaratıcı geçmişi de sahiplenmek anlamına geliyor. Bu açıdan bakıldığında insan eli, nostaljinin ötesinde bir farklılaşma aracı olarak öne çıkıyor.
Prada’da gerçek bedenler çizgi film evrenine girerken Dior’da markanın kurucusu bir animasyon karakterine dönüşüyor. Birinde fotoğrafla çizimin birlikteliği, diğerinde geçmişin hayal gücüyle yeniden anlatılması öne çıkıyor. İkisinde de izleyiciyle bağ kurmanın yolu, çocuklukta tanışılan masal duygusundan geçiyor. Noel’in hatıralara, tekrar edilen ritüellere ve kuşaklar arasında aktarılan hikâyelere açık yapısı, bu tercihe elverişli bir zemin sunuyor.
