Turizme yaratıcı vizyonuyla yeni bir soluk getiren Ece Tonbul’un Yönetim Kurulu Başkanı olduğu Paloma Hotels Group’un İstanbul’da, Asmalımescit’te bulunan çağdaş sanat mekânı ‘MeshRu’nun yedinci sergisinin başlığı ‘Yeni Hayatımın İlk Günü 2’.
Serginin ilginç başlığı şuna işaret ediyor:
Cam sanatçısı Felekşan Onar ile işlerinde biriktirdiği, kimi zaman kırık ya da bir parçası eksik porselen bibloları kullanan Volkan Aslan, sanatlarını birleştirerek ortaya çıkardıkları eserlerle bu objelere yeni bir hayat veriyor. Yani ortaya çıkan eserler “hibrit”; iki sanatçının ortak yaratıcılığını ve emeğini taşıyor.
Aynı başlığı taşıyan ilk sergi, ‘First Day of My New Life’, Nesrin Esirtgen ve Haldun Dostoğlu’nun ev sahipliğinde ‘Radar Proje Mekânı’nda açılmıştı.
Felekşan Onar ile bir süre önce Murano cam ustalarıyla ürettiği ve Venedik’te San Marco Meydanı’nda sergilenen ‘Passaggi’ adlı eserini konuşmayı planlamıştım.
Bu yıl dördüncü kez düzenlenen sergide Onar’ın yanı sıra davetli isimler arasında İngiliz mimarlar Norman Foster ve Amanda Levete, Galli heykeltıraş Cerith Wyn Evans, tasarımcı Bethan Laura Wood ve Fransız görsel sanatçı Pierre Charpin de yer aldı.
Cam sanatçımızla Venedik Cam Haftası (The Venice Glass Week) kapsamında düzenlenen ‘Murano Illumina il Mondo’ (Murano Dünyayı Aydınlatıyor) sergisini konuşamadık ama ‘MeshRu’da buluştuk.
Felekşan Onar’ın boynunda, Venedik avizelerinin çağdaş yorumu olan ve Serenissima’nın romantik köprülerine atıfta bulunan ‘Passaggi’ eserindeki cam motiflerden biri vardı.
Volkan Aslan’ın porselen eserleriyle geçtiğimiz ay 10. edisyonu düzenlenen Çanakkale Bienali’nin ana mekânı Troya Müzesi’nde karşılaşmıştım.
‘MeshRu’daki sergi ziyaretçi akınına uğramadan önce Felekşan Onar ile mekânın ortasındaki beyaz metal konstrüksiyonun etajerleri üzerine yerleştirilen, yeşil ve turuncu ışıkların vurduğu ilginç, fantastik eserleri konuşuyoruz.
Çalışmalarını İstanbul Pera’daki atölyesinin yanı sıra Berlin ve Murano’da sürdüren Onar, camın farklı tekniklerini kullanıyor.
Eserleri Londra Victoria & Albert Museum, Berlin Pergamon Museum ve İstanbul Sadberk Hanım Müzesi gibi önemli kurumlarda sergilenen sanatçının işleri uluslararası müze koleksiyonlarında da yer alıyor.
Sohbetimizde Onar, “Volkan’ın toplanmış parçaları yeniden hayata geçirdiği bir pratiği var. Yaptığı işlerin bir kısmına malzeme olarak camı eklemek isteyince ‘Kendi kendime bunu yapmaya çalışmayayım. Camı bilen, camı meslek edinmiş bir insanla çalışayım’ diye düşünmüş.” diye anlatıyor.
Birlikte ilk sergiyi yukarıda sözünü ettiğim Radar’da yaptıklarını anlatan Felekşan Onar, “İkinci sergimizi de burada yaptık. Çok eğlenceli, keyif aldığım bir çalışma oldu. Çünkü her biri farklı olan malzemeleri bir araya getiriyorsunuz. Her parçanın ayrı zorluğu, ayrı keyfi var. Normalde cam ve porselen birlikte çalışılmaz ama bir şekilde becerdik. Heyecanın bir kısmı da bu oldu.” diye konuşuyor.
Ortak üretimle, her biri ayrı ayrı düşündüren, çok yaratıcı ve özgün bir sergi ortaya çıkmış.

Camın dokunuşuyla dönüşen figürler
Volkan Aslan’ın atölyesini ziyaret etmedim ama tahmin ettiğim kadarıyla orası, oradan buradan, eskicilerden ve mezatlardan topladığı porselen biblolarla, artık kullanılmayan objelerle doludur.
Aslan, vaktiyle evlerimizde, masaların ve kütüphanelerin üzerinde, artık gözden düşmüş vitrinli büfelerin içinde duran; kim bilir hangi eskicinin eline düşen bibloları ve bir dönem pek gözde olan Yıldız Porselen’in hasarlı objelerini bambaşka bir şeye dönüştürmek, kelimenin tam anlamıyla “yeni bir hayat” vermek konusunda usta.
Bu ustalık başka bir ustalıkla birleşince alıp eve götürmek istediğiniz eserler çıkıyor ortaya.
Boynunda Felekşan Onar’ın çiçekli çelengini taşıyan yakışıklı porselen bir at, yerleştirildiği raftan gözyaşları akıtan incecik porselen bir buket, kafası olmadığı için onun yerine kocaman mavi bir balon yerleştirilmiş bir kaplan, gövdelerine biri turkuaz, diğeri mavi iki şeffaf baş yerleştirilmiş iki balerin, cam boynuzlu bir geyik, kaktüs başlı bir kedi ve Felekşan Onar’ın bir ahtapotun oynak kollarını andıran mavi-beyaz kırılgan objesinin içine yerleştirilmiş bir kayık.
Porselen değil ama Volkan Aslan, atölyesinin bir köşesinde duran, eski bir filikayı andıran teknenin de yeni bir hayat bulmasını arzu etmiş.
Kırılmak bir son mu yoksa yeni bir başlangıç mı? Onarmak her zaman objeyi eski hâline getirmek anlamında mı?
28 Şubat 2027 tarihine kadar ziyaret edilebilecek sergi, size bu soruların yanıtlarını verecek.