Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde ‘Sinema Emek Ödülü’ne layık görüldünüz. 40 yıllık emeğin taçlandığı o sahnede “Ben bunu Türkiye’nin Oscar’ı olarak görüyorum” derken içinizden geçen ilk duygu neydi?
Ödül alacağımı ilk söylediklerinde zaten çok heyecanlanmıştım. Çünkü “Her sinemacının bir Altın Portakal’ı olmalı” derim hep. Bu, mesleğine verdiğin emeğin karşılığı olan bir ödül. Benim de emeğimi gördüler ve bu yüzden çok mutlu oldum.
Ödülü alırken söylediğiniz “Ben yarışmıyorum, hak ediyorum!” cümlesi geceye damgasını vurdu ve büyük alkış topladı. Bu vurucu cümlenin arkasındaki mesleki gururu bize nasıl anlatırsınız?
Her şeyden önce, yarışmanın farklı bir heyecanı ve stresi var. Ancak burada siz seçilmiş kişi oluyorsunuz. Sinema eleştirmenleri, sinema dünyasının karar vericileri ve yarışmayı düzenleyenler, bu ödülü hak ettiğinize karar veriyor. ‘Ben yarışmıyorum, bunu hak ediyorum’ dememim nedeni de bu. Bizim camiamız çok geniş. Birçok yönetmen, eleştirmen ve uzman bu konuda karar veriyor. Dolayısıyla onların bu kararı vermesi gururumu ikiye katlıyor.
Müzik, oyunculuk, tiyatro ve sahne sanatları... Sanatın bu kadar farklı alanında aynı anda üretken ve dinamik kalabilmeyi neye borçlusunuz?
Çalışmaya inanıyorum tabii ki. Görünmeye ve sevilmeye de inanıyorum. Camia sizi sevmezse bu camiada çok uzun süre var olamazsınız. Bu, aynı zamanda yılların tecrübesine sahip insanlarla çalışmanın kazandırdığı bir şey. Onlardan çok şey öğreniyorsunuz.
Yıllarca sahne arkasında dev isimlerin yanında yer aldıktan sonra sahneye çıkıp elinize ilk mikrofonu aldığınız anı hatırlıyor musunuz?
Aslında arada bana güvendikleri için mikrofonu uzatıyorlardı ya da kamera karşısında görünüyordum. Ancak o zamanlar bu, benim için bir görevden ziyade eğlenceydi. Daha sonra Sezen Aksu bana ilk albümümü yaptığında, bu benim için çok önemli bir göreve dönüştü. Çünkü Sezen Aksu bana güvenmişti ve ben de onun yüzünü kara çıkarmamalıydım. Bu nedenle daha çok çalıştım. Tabii ki kulis arkasında onlardan çok şey öğrendim. Her şeyden önce, ne yapmamam gerektiğini öğrendim. Çünkü hayatım çok profesyonel insanlarla geçti. Bunun da bana büyük faydası oldu.
Suzan Kardeş için o günlerden bugüne neler değişti?
Aslında hiçbir şey değişmedi, ben değiştim. Yılların izlerini ve kilolarını üzerimde taşıyorum. Bunlardan vazgeçmedim, bunları engellemek için de herhangi bir şey yapamadım. Çünkü öyle bir ruhum yok. Bir de tabii ki konforum biraz daha arttı. Bu da çok önemli. Belli bir yaştan sonra insanların sizi daha az yormaya çalışması ve size daha fazla özen göstermesi beni mutlu ediyor.
Kendinizi her zaman gururla bir “Yeşilçamcı” olarak tanımlıyorsunuz. Vizontele setinden bugüne uzanan süreçte; dünün set koşulları ve dayanışması ile bugünün sinema endüstrisini kıyasladığınızda en çok neyi özlüyorsunuz?
Aslında eskiden kalan hiçbir şeyi özlemiyorum. Çünkü eski, eskide kaldı. Zaman çok değişti ve doğal olarak biz de değiştik. Ben hep, “Photoshop çıktı, mertlik bozuldu” diyorum. Bu durum daha da ileriye gitti.
Photoshop, filtreler ve masa başında yapılan düzeltmeler birçok mesleğe de çok fayda sağladı. El emeğini daha çok özlüyorum ve ona daha fazla saygı duyuyorum. Ancak artık böyle şeyler pek fazla kalmadı. Geçmişe çok fazla özenmiyorum. Elbette bazı şeyleri özlüyorum. Açıkçası, en çok aramızdan ayrılanları özlüyorum.
Geçen günlerde dijital platformda yayına giren ‘Organize İşler: Karun Hazinesi’ filmini de sormak isterim size. Nasıl bir deneyimdi sizin için?
Organize İşler, benim göz bebeklerimden biri. İlk filmde makyözdüm. İkinci filmde Yılmaz, şarkıcı olduğum için beni özgür bıraktı. Üçüncü filmde ise “Gel bakalım, oyna” dedi. Bu, benim için çok güzel bir hediye. Sinema tarihine girmiş bir klasik olacak ve o klasiğin içinde yer almak çok gurur verici. Biraz klasiklerin kadını oldum. Bu da çok hoşuma gidiyor. İşte bu da Yeşilçam. Yeşilçamcı olmak başka bir tecrübe. Ancak Yeşilçam’da kalmamak lazım. Çünkü dünyada her şey değişti. Yine de “İyi ki Yeşilçamcı olmuşum” diyorum.
Hayatınızı ve enerjinizi bu kadar zengin tutan, sizi her daim dinamik kılan temel motivasyonunuzu sorarak sohbetimizi sonlandırmak isterim...
Motivasyonum hayal kurmaktan geçiyor. Hayallerimden vazgeçemiyorum, çok fazla hayal kuruyorum. Zaten bir hayal dünyasında yaşıyoruz. Bir sinemacı olarak bunu çok rahatlıkla söyleyebilirim.
Sinema zaten bir hayal dünyası. Ben de bu dünyanın içine çok fazla dâhil oldum ve hayallerimle yaşıyorum. Elimden geldiğince onları gerçekleştirmeye çalışıyorum. Bu yüzden “Hadi kalk Suzan, bunu da yap. Hadi kalk, bunu da yap” diyerek kendimi harekete geçirmeyi seviyorum. Açıkçası, bu da beni motive ediyor.
