Cumartesi günüydü. Yoğun geçen bir haftanın ardından yorgun düşmüştü. Tek isteği biraz dinlenmekti. Ancak katılması gerektiğini düşündüğü önemli bir etkinlik vardı. İş dünyasından tanınmış insanların bir araya geleceği bir organizasyondu. Belki yeni insanlarla tanışacak, belki mevcut ilişkilerini güçlendirecek, belki de kariyerinde yeni kapılar açacak bir fırsat yakalayacaktı.
Aslında gitmek istemiyordu. Ama gitmediği takdirde neleri kaçırabileceğini düşündükçe huzursuz oluyordu. Yıllardır zihnine kazıdığı bir düşünce vardı:
“Ya gelişirsin ya da gerilersin.”
Bu düşünce onu hayatı boyunca çalışmaya, kendisini geliştirmeye ve yeni fırsatlar aramaya teşvik etmişti. Ancak zamanla dinlenerek geçirdiği saatleri bile kayıp olarak görmeye başlamıştı.
Sonunda gitmeye karar verdi. Hazırlanırken etkinliğe katılacak insanları düşündü. Belki biraz daha iyi giyinmeliydi. İyi bir izlenim bırakmak istiyordu.
Yolda gördüğü bir mağazaya girip yeni bir gömlek aldı. Mağazadan çıktığında saatine baktı. Etkinlik çoktan başlamıştı. Geç kaldığı için kendine kızmaya başladı. Belki en önemli sohbetler yapılmış, yeni tanışıklıklar kurulmuştu. Kim bilir, belki de hayatını değiştirebilecek bir fırsatı kaçırmıştı.
Girişe ulaştığında içeriden yüksek sesli müzik geliyordu. Kalabalığa baktı. Yüzlerce insan vardı. Bir an durup kendisine sordu: “Gerçekten burada olmak istiyor muyum, yoksa fırsatları kaçırmaktan mı korkuyorum?”
Cevabını biliyordu.
İçeri girmedi. Arkasını dönüp yürümeye başladı. Beklediğinin aksine, rahatlamıştı. Bir süredir onu acele ettiren, zihnini meşgul eden baskı hafiflemişti.
Bu hikâyeyi, başarılı bir şirkette önemli bir pozisyonda çalışan bir yönetici danışanımdan dinledim. Aslında günümüz dünyasında pek çoğumuz buna benzer bir huzursuzluk yaşıyoruz.
Sosyal medyada başkalarının katıldığı davetleri, yaptığı seyahatleri ve yaşadığı güzel anları gördükçe kendi hayatımızda bir şeylerin eksik olduğunu düşünüyoruz.
Psikolojide bu duygu FOMO (Fear of Missing Out), yani fırsatları kaçırma korkusu olarak adlandırılıyor. Başkalarının değerli deneyimler yaşadığı, bizim ise bunların dışında kaldığımız düşüncesinin yarattığı huzursuzluğu ifade ediyor.
İş dünyasında da bu duygu kendisini gösteriyor. Özellikle başarıya odaklanan insanlar için bir fırsatı kaçırma korkusu, zamanla geride kalma ve yeterince ilerleyememe endişesine dönüşebiliyor. Böylece insan, bütün hafta çalıştıktan sonra dinlenirken bile huzursuz oluyor, üretken olmadığı her anı kayıp olarak görüyor.
Bir toplantıya katılmadığında, bir daveti reddettiğinde veya yeni bir iş fırsatını değerlendirmediğinde başkalarının kendisinden bir adım öne geçeceğinden endişe duyuyor.
Fırsatları değerlendirme arzusu, zamanla hiçbir fırsatı kaçırmama zorunluluğuna dönüşüyor.
Her gün yeni iş fırsatları, etkinlikler ve tanışabileceğimiz insanlarla karşılaşıyoruz. Üstelik hepsi önemliymiş gibi görünüyor. Ancak zamanımız da enerjimiz de sınırsız değildir.
Daha büyük hedeflere ulaşmak, her zaman daha fazlasını yapmakla değil, zamanımızı ve enerjimizi nereye harcayacağımız konusunda seçici olmakla mümkün olur. İşte bu noktada tutku (kalp) ve bilgelik (akıl) arasındaki ilişkiyi anlamak önemlidir.
Tutku bizi harekete geçirir. Daha büyük hedefler koymamızı, kendimizi geliştirmemizi ve zorluklar karşısında mücadele etmemizi sağlar. Bilgelik ise hangi hedeflerin gerçekten peşinden gitmeye değer olduğunu görmemizi sağlar.
Tutku ve bilgelik bir araya geldiğinde, fırsatları kaçırma korkusu yerini anlamlı ve başarılı bir hayata bırakır.